Streszczenie leczenia grzybicy paznokci

przez | 2020-02-10

Spis treści:

Wrzody troficzne prawej dolnej części nogi. Grzybica stóp

Stan cywilny: żonaty

Miejsce pracy: emeryci

Zawód: Przed przejściem na emeryturę pracował w branży obronnej jako kierownik sklepu.

Adres domowy: miasto ______

Czas przyjęcia do kliniki: 29 września 2005 r

Diagnoza: Wrzody troficzne prawej dolnej części nogi. Grzybica stóp.

Choroby współistniejące: idiopatyczne zwłóknienie pęcherzyków płucnych; Nadciśnienie II stopnia.

Reklamacje w momencie kontroli

Palenie w okolicy owrzodzenia troficznego na prawym goleniu

Duszność wysiłkowa

… uważa się za chorej od 1990 r., ponieważ to wtedy w wyniku upadku w letnim domku dostał siniaka prawej dolnej części nogi w dolnej trzeciej części. W rezultacie w tym miejscu powstała rana, która wkrótce stała się krucha, a po około tygodniu nabrała charakteru wrzodu, który otworzył się bliżej jesieni. Z tej okazji pacjent zwrócił się do kliniki okręgowej. W trakcie leczenia Actovegin (5 ml / m2) i maść Solcoseryl. Na tle takiej terapii stan pacjenta poprawił się, ale w 1996 r. Wrzód ponownie się otworzył i Anatolij Pietrowicz został przyjęty do Kliniki Dermatologicznej MMA Sechenov, gdzie przeszedł kurs ozonoterapii, co dało pozytywny efekt. W 1997 roku przeszedł operację w związku z żylakami kończyn dolnych. W 2003 r. Wrzód w dolnej jednej trzeciej części dolnej nogi zaczął ponownie niepokoić, a pacjent został ponownie przyjęty do kliniki chorób skóry MMA nazwanej Sechenov, gdzie otrzymał następujące leczenie: Trental 1,0 1 t 3 r / d, Tavegil 1 t / dzień, Diazolin 1 t 3 r / d; miejscowo zranioną powierzchnię potraktowano nadtlenkiem wodoru, po usunięciu skórki nałożono 2% balsamów borowych. Pastę dermatolową z kortykosteroidami nałożono na skórę wokół wady. Po całkowitym oczyszczeniu rany z ropy, zastosowano maść Iruxol i maść gentamycynową, a wokół ubytku rany nałożono pastę cynkową, Loriden S. Przeprowadzono kurs terapii ozonem. Od kwietnia do września 2005 r. Przebywał w Instytucie Badawczym Pulmonologii z rozpoznaniem idiopatycznego zwłóknienia pęcherzyków płucnych i otrzymał prednizon.

Na początku września 2005 r. Owrzodzenie troficzne zaczęło się ponownie martwić, w związku z czym pacjent zwrócił się do kliniki chorób skóry MMA im. Sechenova.

Pacjent urodził się w 1937 roku. W rozwoju umysłowym i fizycznym nie pozostawał w tyle za swoimi rówieśnikami. W wieku siedmiu lat wstąpił do szkoły. Nie miałem żadnych trudności w szkoleniu, ukończyłem dziesięć klas, mam wyższe wykształcenie (MIGAiK), specjalność to projektant-optyk-mechanik. Służył w siłach zbrojnych.

Pacjent nie pali i nigdy nie palił. Po ataku ostrego zawału mięśnia sercowego przerwał ten nawyk. Pije alkohol tylko w święta, takie jak Nowy Rok i urodziny bliskich krewnych i przyjaciół. Pije kawę tylko rano; nie używa narkotyków.

Wcześniejsze choroby, urazy i operacje:

Z infekcji dziecięcych pacjent cierpiał jedynie na „świnkę”. Praktycznie nie miałem przeziębienia. W 1956 r. Na Węgrzech podczas walk otrzymał ranę odłamkową prawej nogi. W 1997 r. – operacja żylaków kończyn dolnych.

Zauważono nietolerancję leku Lewomycetyna.

Dziedziczność nie jest obciążona.

Ogólny stan jest stosunkowo zadowalający. Czuje się dobrze. Świadomość pacjenta jest jasna. Pozycja jest aktywna. Wyraz twarzy jest spokojny. Normalna temperatura ciała (36,6).

Ciało jest hipersteniczne (głowa jest okrągła, twarz jest szeroka, rysy są miękkie, szyja jest krótka, gruba, klatka piersiowa jest szeroka, krótka).

Wysokość 176 cm., Masa ciała 97 kg., Wskaźnik masy ciała 31 kg / m2.

Można stwierdzić, że pacjent ma nadwagę. Ponadto wskaźnik masy ciała już nieznacznie przekracza dolną granicę tego w początkowej postaci otyłości (25-30 kg / m2). Możliwe, że jest to czynnik ryzyka cukrzycy typu 2 (patrz testy: wysoki poziom glukozy we krwi).

Tłuszcz podskórny jest nadmiernie wyrażany, głównie w jamie brzusznej. Guzik ma około 5 cm grubości w pępku, nie ma obrzęku. Żyły odpiszczelowe są ledwo zauważalne. Tłuszczaki i inne formacje podskórne są nieobecne. Bolesność podskórnej tkanki tłuszczowej podczas badania palpacyjnego, a także podskórna rozedma płuc.

Wzrost włosów nie jest zaburzony. Rodzaj włosów na ciele mężczyzny.

Odnotowuje się skórę poza dotkniętym obszarem o normalnym kolorze, czystą, suchą skórę; widoczne błony śluzowe są jasnoróżowe, twardówka jest biała. Paznokcie na rękach są owalne, różowe, czyste, z podłużnymi prążkami, nie łuszczy się.

W momencie badania nie wykryto obecności obrzęku.

Węzły chłonne przyuszne, podżuchwowe, szyjne, jarminowe, nadobojczykowe, pachowe i łokciowe nie są wyczuwalne.

Układ mięśniowy jest dobrze rozwinięty. Nie obserwuje się bólu podczas ruchów i palpacji. Napięcie mięśniowe jest normalne, zagęszczenie, a także oznaki miejscowego przerostu lub atrofii, są nieobecne..

Brak reklamacji. Nie ma bólu w uderzaniu, nie ma deformacji kości czaszki, klatki piersiowej, kręgosłupa, miednicy, kończyn.

Przeguby o normalnej konfiguracji, ruchome. Ruchy w nich są aktywne, realizowane w całości. Podczas badania palpacyjnego nie obserwuje się bezbolesności. Skóra nad stawami o normalnym kolorze.

Swobodny oddech przez nos. Nie ma wydzieliny z nosa. Głos nie jest głośny, ale nie cichy. Rodzaj oddychania jest mieszany, z przewagą typu brzusznego. Oddech jest równy, głęboki. Częstość oddechów – 16 na minutę.

Ciśnienie krwi 160/90 mm Hg dlatego w obu rękach ciśnienie tętna wynosi 70 mm Hg. Z prostej kalkulacji (Psr = Rd + 1 / 2Pn) okazuje się, że średnie ciśnienie krwi wynosi 1125 mm Hg. Na nogach nie wykonano pomiaru ciśnienia krwi. Pacjent ma nadciśnienie drugiego stopnia, a także odnotowuje się dodatnią skurcz.

Układ trawienny

Nie ma żadnych dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego. Pacjent ma dobry apetyt, dobrze żuje jedzenie. Nie ma bólu, gdy żucie, połykanie i przechodzenie przez przełyk płynnego i stałego pokarmu jest bezpłatne, bezbolesne. Aktywność jelit jest niezależna, krzesło jest regularne, raz dziennie, zdobione, brązowe, bez patologicznych zanieczyszczeń (krwi i śluzu).

Egzamin ustny

Język ma zwykłą formę i rozmiar, jest wilgotny, lekko pokryty białą powłoką. Dziąsła są różowe, nie krwawią, bez stanów zapalnych i pigmentacji. Migdałki do łuków podniebiennych nie wystają. Błona śluzowa jest wilgotna, różowa, czysta. Błona śluzowa wewnętrznej powierzchni warg i policzków, a także twarde i miękkie podniebienie bez patologicznych formacji.

Badanie brzuszne

Brzuch ma okrągły kształt, umiarkowanie zwiększoną objętość z powodu tłuszczu podskórnego, symetryczny po obu stronach, bierze udział w oddychaniu. Bez żył odpiszczelowych.

Brak reklamacji. Ból w okolicy lędźwiowej i pęcherzu jest nieobecny. Podczas oddawania moczu, nocturii nie występują bóle, a także fałszywa potrzeba oddania moczu.

Jeśli chodzi o tarczycę, nie ma widocznego wzrostu, nie obserwuje się wytrzeszczów, zwiększa się połysk, a także matowość gałek ocznych. Nie odnotowano niewielkiego drżenia palców wyciągniętych dłoni.

… nawiązuje dobry kontakt, jego nastrój jest równy (stabilny), jest całkowicie odpowiedni; w przestrzeni, czasie i zorientowaniu na siebie doskonale. Inteligencja odpowiada poziomowi rozwoju, nie obserwuje się utraty pamięci i osłabienia uwagi. Pacjent odpowiada na pytania poprawnie, nie myśląc o nich. Zaburzenia snu: dobrze zasypiają, ale budzą się kilka razy w nocy z powodu kaszlu. Średnio spać 8 godzin dziennie, śpi około 2 godzin w ciągu dnia. Czujesz się dobrze po przebudzeniu. Naruszenie bólu, temperatury, dotyku, głębokiej wrażliwości, a także sfery motorycznej nie są odnotowywane. Nie ma asymetrii twarzy, fałdy nosowo-wargowe po prawej i lewej stronie są w równym stopniu wyrażone. Źrenice średniej wielkości, zarówno prawa, jak i lewa, są tego samego rozmiaru, reakcja na światło zostaje zachowana. Nie wykryto zmian widzenia, słuchu, węchu, pojawienia się odruchów patologicznych. Bóle głowy, zawroty głowy nie są obserwowane, z wyjątkiem przypadków wzrostu ciśnienia krwi do liczb 210/140, gdy występuje ból głowy głównie w szyi. Ale ostatni raz presja osiągnęła takie liczby w 1980 roku. Nie było zemdlenia.

Uszkodzenie skóry o charakterze przewlekłym z lokalizacją na dolnej jednej trzeciej przedniej powierzchni prawej dolnej nogi. Wrzody 4×2 i 3×1,5 cm o nieregularnych zaokrąglonych konturach z ostrymi krawędziami i równymi krawędziami. Skóra wokół stojącej czerwieni, naciekana, z łuszczeniem się.

Na przedniej powierzchni prawej dolnej nogi znajduje się blizna po poprzedniej operacji w związku z żylakami kończyn dolnych.

Włosy, a także paznokcie rąk nie są zmieniane, płytki paznokciowe stóp są całkowicie dotknięte, brudny żółty, kruszą się wzdłuż wolnej krawędzi. Na skórze podeszew znajdują się warstwy hiperkeratyczne z biało-żółtymi łuskami. Sucha skóra.

Subiektywnie odnotowuje się pieczenie i ból w zmianach chorobowych..

Plan badania pacjenta

Analiza moczu

Pełna morfologia krwi

test cukru we krwi

Wyniki badań instrumentalnych

Grzybicze choroby skóry

Grzybica paznokci – grzybicze zakażenie paznokci stóp (dłoni) jest bardzo powszechne w wielu krajach. Według WHO, grzybice stóp cierpią od 11,5 do 18% światowej populacji. Chorobę tę spotykają nie tylko dermatolodzy i mikologowie, ale także lekarze innych specjalności. Co najmniej 20-30% pacjentów cierpiących na najczęstsze dermatozy (wyprysk, neurodermit, łuszczyca) i prawie każdy pacjent z patologią somatyczną i neuroendokrynną ma zmiany płytek paznokciowych. Wzrost wskaźnika zachorowań wynika obecnie z niesprzyjających społeczno-ekonomicznych i środowiskowych warunków życia, wzrostu warunków niedoboru odporności, braku opieki medycznej i pogorszenia kontroli epidemiologicznej.

Etiologia. Około 50 gatunków grzybów może powodować uszkodzenie paznokci jako czynnik etiologiczny. Etiologia tych chorób staje się bardziej zróżnicowana, biorąc pod uwagę przypadki mieszanej infekcji, gdy z dotkniętej płytki paznokcia wysiewa się kilka rodzajów grzybów. Rola wielu grzybów jako potencjalnych patogenów nie została jeszcze ustalona..

Głównymi czynnikami wywołującymi grzybicę paznokci są dermatofity (w 80–90% przypadków), w tym przede wszystkim Trichophyton rubrum, który powoduje uszkodzenie paznokci stóp i dłoni, a następnie Trichophyton interdigitale, w 10–20% przypadków dotykających paznokci 1 i 5 palców oraz ( rzadziej) pędzle. Spośród trichofitonów uszkodzenie paznokci jest spowodowane przez Trichophyton violaceum, Trichophyton tonsurans. Istnieją pojedyncze dane dotyczące uszkodzenia paznokci przez grzyby Trichophyton schenleinii, Trichophyton mentagrophytes, Trichophyton verru-cosum. Istnieją pojedyncze doniesienia o uszkodzeniu paznokci przez grzyby z rodzaju Microsporum gypseum. Grzybica paznokci może być spowodowana przez grzyb – Epidermophyton flocossum, znacznie rzadziej przez grzyby drożdżopodobne i wyjątkowo rzadko pleśń. Candida spp. – drugi najczęściej występujący po dermatofitach patogenów grzybicy paznokci. Udział Candida spp wśród czynników wywołujących grzybicę paznokci jest niewielki, nie więcej niż 5-10%. Jednak grzybica paznokci w rękach często powoduje grzyby z rodzaju Candida – do 40%, a nawet 50-60% wszystkich przypadków, zgodnie z wynikami różnych badań. W niektórych krajach świata kandydoza częściej dotyka paznokci u stóp. Spośród pleśni Scopulariopsis brevicaulis jest bardziej powszechny, co powoduje uszkodzenie płytek paznokciowych głównie u osób starszych.

EPIDEMIOLOGIA. Zakażenie często występuje w publicznych łaźniach, basenach, wspólnych prysznicach. Zakażenie może również wystąpić w rodzinie poprzez artykuły gospodarstwa domowego: maty do kąpieli, myjki, akcesoria do manicure, buty. Grzybica paznokci może wystąpić w każdym wieku, w tym u dzieci, a częstość występowania u dzieci i młodzieży wzrosła. Częstość występowania wśród różnych grup ludności nie jest taka sama i zależy od miejsca zamieszkania (kraj, klimat, miasto lub wieś), wieku, zawodu, płci i niektórych innych czynników.

O wiele częściej niż reszta populacji grzybicę stóp można znaleźć wśród górników, personelu technicznego elektrowni jądrowych, pracowników zakładów metalurgicznych, personelu wojskowego i sportowców. W tych grupach infekcja jest predysponowana izolacją grup zgromadzonych na ograniczonym obszarze, wspólnymi prysznicami i szatniami, mundurami, butami itp..

Grzybica paznokci wywołana przez Candida występuje 3 razy częściej u kobiet, w szczególności wśród kucharzy, cukierników, praczek, pracowników konserw, którzy muszą trzymać ręce w wodzie lub pracować z cukrami. W przypadku kandydozy grzyby wnikają w paznokcie ze skóry lub błon śluzowych samego pacjenta lub ze środowiska zewnętrznego, na przykład z pokarmów bogatych w węglowodany. W przypadku uszkodzenia płytek paznokciowych przez grzyby z rodzaju Candida najpierw wpływa na łożysko paznokcia, a następnie płytki paznokcia.

Wiele pleśni wydzielanych z dotkniętych paznokciami żyje w glebie; ich zarodniki można znaleźć na otaczających obiektach..

Głównymi przyczynami grzybicy paznokci są grzyby antropofilne – dermatofity Tr. rubrum i Tr. mentagrophytes var. interdigitale. Źródłem patogenu w dermatofitozie paznokci jest z reguły skóra samego pacjenta, już zakażona i mająca dermatofitozę skóry. W przypadku tych postaci grzybicy paznokci grzyby początkowo atakują paznokcie od wolnej krawędzi.

Grzybica paznokci nie jest przenoszona bezpośrednio od osoby do osoby.

Patogeneza. Infekcje paznokci przyczyniają się do urazów paznokci, złamań kości stóp, rąk, zaburzeń krążenia kończyn (niewydolność serca, zatarcie zapalenia tkanek okołotworowych, choroba Raynauda, ​​żylaki itp.). Osoby cierpiące na ciężkie somatyczne choroby endokrynologiczne, zwłaszcza cukrzycę, a także zaburzenia immunologiczne powstawania rogu, otrzymujące hormony kortykosteroidowe, terapię immunosupresyjną i masywną antybiotykoterapię są bardziej podatne na tę chorobę i ciężki przebieg procesu..

Grzyby powodują choroby, wpadając do płytki paznokcia łóżka, matrycy i proksymalnego trzonu paznokcia. Widoczne zmiany w gwoździu są wynikiem infekcji którejkolwiek z tych struktur, a niekoniecznie samej płytki.

Bardzo często grzyby wnikają w paznokieć spod dalszej (wolnej) lub bocznej krawędzi płytki paznokcia, główne zmiany w tym przypadku występują nie w płytce, ale w łożu paznokcia. W przypadku infekcji spowodowanej przez Trbrum, główny czynnik powodujący grzybicę paznokci, uszkodzenie paznokcia poprzedza infekcja skóry z hiponychią lub fałdami bocznymi. Grzyby zwykle przenikają do paznokci z miejsca zakażenia grzybiczego. Spod bocznych i dystalnych krawędzi płytki paznokcia grzyby wnikają w łożysko paznokcia. Łoże paznokcia reaguje na wprowadzenie grzyba przez przyspieszenie namnażania. Pogrubienie warstwy rogowej naskórka zakłóca połączenie łóżka z płytką paznokcia, dlatego wczesna manifestacja grzybicy paznokci charakteryzuje się objawami onycholizy. Po wejściu do łożyska paznokcia grzyby rozprzestrzeniają się w kierunku proksymalnym. Rozprzestrzenianie się oncholizy prowadzi do oderwania się coraz większej powierzchni płytki paznokcia. Grzyby dostają się do płytki paznokcia, powodując jej powolne niszczenie. Mogą penetrować matrycę, co prowadzi do zmian dystroficznych w paznokciu.

W przypadku kandydozy zwykle pojawia się pierwsza zanokcica – zapalenie bliższej poduszki. Obrzęk, pogrubienie, zmiana kształtu płyty dociskowej prowadzi do tego, że skóra paznokcia – naskórka – jest oddzielona od grzbietowej powierzchni płytki. W rezultacie grzyby wnikają do matrycy paznokcia, a następnie do płytki paznokcia i do łóżka, co może objawiać się jako onycholiza. Grzybicze zapalenie paznokci, któremu towarzyszy zanokcica, obserwuje się również w przypadku nie dermatofitycznych zakażeń pleśni. Zmiany w matrycy dla dowolnego rodzaju bliższej grzybicy paznokci mogą prowadzić do dystrofii paznokci, zniszczenia i utraty płytki paznokcia.

Objawy kliniczne grzybicy paznokci są zróżnicowane, w zależności od rodzaju patogenu. Istnieje kilka klasyfikacji grzybicy paznokci.

1. W zależności od stopnia uszkodzenia płytki paznokcia:

A. Normotroficzny. W tej formie normalna konfiguracja dotkniętego paznokcia pozostaje przez długi czas, staje się nieprzezroczysta, matowa, żółtawa na dystalnej krawędzi, z pogrubieniem w rogach płytek z powodu hiperkeratozy podpaznokciowej.

B. Przerostowa charakteryzuje się pogrubieniem płytki paznokcia, która na początku ma żółtawy kolor. Następnie paznokieć jest zdeformowany, a na płytce paznokcia pojawiają się poprzeczne paski, stopniowo gwoździe poluzowują się na wolnej krawędzi. U niektórych pacjentów paznokcie nabierają kształtu krakoidu lub zmieniają się jak onychogryfoza, mają brudny szary kolor i blakną.

B. Zanikowy. W tej sytuacji płytki paznokcia są znacznie zniszczone, zdeformowane i wydają się skorodowane na dystalnej krawędzi. Łoże paznokcia jest częściowo odsłonięte, pokryte warstwą luźnych, rozpadających się zrogowaciałych mas, paznokcie stają się matowe, szarawe lub żółtawe.

G. Onycholysis. Przy tej postaci grzybicy paznokci paznokcie stają się cieńsze, oddzielają się od łożyska paznokcia, tracą połysk i przezroczystość, stają się brudne, szare lub żółte. Jednak w obszarze matrycy pozostaje normalny kolor.

2. W zależności od patogenu:

A. Grzybica paznokci wywołana przez Trichophyton rubrum, często atakuje kilka płytek paznokciowych. Choroba na palcach zaczyna się od pojawienia się żółtych pasków w obszarze bocznych krawędzi płytek. Na rękach pojawiają się pośrodku płytki paznokcia, a ich kolor jest jaśniejszy – białawy lub szarawy, paznokcie stają się nieprzezroczyste. Dzieci mają pewne cechy: powierzchnia paznokci jest szorstka, konfigurację można zmienić, uszkodzenie płytki na dystalnej krawędzi, rzadko obserwuje się rogowacenie podpaznokciowe.

B. Grzybica paznokci wywołana przez Trichophyton interdigitale, częściej obserwuje się normotroficzną postać zmiany, w grubości płytki pojawiają się plamki lub paski o jasnożółtym kolorze, czasem pojawia się pogrubienie paznokcia na wolnej krawędzi, deformacja płytki, która wydaje się skorodowana.

B. Grzybica paznokci wywołana przez grzyby antropofilne (Tr.violaceum, Tr.tosnurans i inne) obserwuje się z reguły przy jednoczesnym uszkodzeniu skóry głowy i gładkiej skóry. W przypadku powierzchownej trichofitozy częściej choroba zaczyna się od uszkodzenia paznokci na rękach, później biorą udział w procesie i paznokciach stóp. Na dystalnej krawędzi i na bocznych częściach gwoździ pojawiają się plamy lub paski w kolorze szarym, płytka gęstnieje, pojawiają się rowki, paznokieć zaczyna się kruszyć.

G. W przypadku grzybicy paznokci wywołanej przez grzyby drożdżopodobne z rodzaju Candida zmiana zaczyna się częściej od obszaru wałka paznokcia (tylnego lub bocznego), głównie palców. Wałki gęstnieją, stają się spuchnięte, przekrwienie, srebrzyste łuski są widoczne wzdłuż krawędzi, eponychion znika, bolesność pojawia się po palpacji, czasem można oddzielić kroplę ropy. Gwoździe stają się nierówne, pojawiają się na nich poprzeczne bruzdy, biegnące równolegle do tylnego wałka, czasami płyty są niszczone w okolicy bliższej. Jednak te zmiany w płytce paznokcia są spowodowane zaburzeniami troficznymi w obszarze wałka. W przypadku kandydozy paznokieć jest cieńszy częściej w okolicy krawędzi bocznych, rzadziej w dalszej części, nie rośnie do łóżka, żółtawy. Bez wałka paznokcia może dojść do uszkodzenia płytki paznokcia.

D. Grzybica paznokci wywołana przez trichofity zwierząt i mikrosporum występuje niezwykle rzadko. Obraz kliniczny przypomina onychodystrofię: najpierw obserwuje się leukonychię, potem zmianę konfiguracji gwoździa, a następnie zniszczenie płytki od dalszej krawędzi lub proksymalnie. Nie rosną do łóżka, stają się żółtawe, ale mogą mieć normalny kolor..

E. Onychomnkoza z powodu grzybów pleśniowych z reguły rozwija się po raz drugi na tle pierwotnej onychodystrofii o różnej etiologii. Klęska jest powierzchowna. Kolor płytki paznokcia różni się w zależności od rodzaju patogenu: może być żółty, zielony, niebieski, brązowy i czarny:

3. W zależności od lokalizacji należy rozróżnić:

A. Dystalno-boczna postać podpaznokciowa – występuje najczęściej. Dzięki niemu uszkodzenie paznokci zaczyna się od krawędzi łożyska paznokcia. Po pierwsze, onycholizę można zaobserwować na wolnych i bocznych krawędziach płytki paznokcia: paznokieć traci przezroczystość, staje się biało-żółty, krawędź paznokcia jest nierówna, kruszy się i staje się cieńsza. W wielu przypadkach rozwija się rogowacenie podpaznokciowe. Ostatnim etapem dystalnej formy bocznej jest pokonanie całej widocznej części płytki paznokcia i matrycy, co prowadzi do dystrofii paznokci. Osoby starsze charakteryzują się długotrwałym procesem, z ciężką hiperkeratozą, przerzedzeniem płytki ze zjawiskami onychogryfozy lub koilonychii.

B. Powierzchniowa biała postać. W tej formie prawie zawsze dotyczy to tylko grzbietowej powierzchni paznokcia. Proces rozpoczyna się pojawieniem się białych plam lub pasków na powierzchni paznokcia. Z czasem plamy przechwytują całą płytkę i zmieniają kolor z białego na żółty, ochrowy. Fakt, że zmiany są powierzchowne, można zweryfikować poprzez ich skrobanie. Paznokieć staje się luźny i szorstki. Częściej biała grzybica paznokci obserwuje się w okolicy 1 palca, rzadziej 5 palców, rzadziej na rękach.

B. Proksymalna postać podpaznokciowa. W tej formie najpierw dotyczy to wałka proksymalnego, a następnie wałka i matrycy tego samego gwoździa. Forma proksymalna jest często powodowana przez Candida spp., Trichophyton rubrum. W przypadku kandydozy proces rozpoczyna się od zanokcica. Początkowo wałek do paznokci zmienia kolor na czerwony, staje się bolesny, spuchnięty, napina się, przez co naskórek jest oddzielony od płytki paznokcia, zniszczony. Przebieg paronychii jest pofalowany, gwóźdź jest stopniowo zaangażowany. Uszkodzenie paznokcia można zmniejszyć do paska onycholizy, zaczynając od krawędzi paznokcia w obszarze półksiężyca. Przy zaangażowaniu matrycy obserwuje się inny obraz – zmiany dystroficzne. Klinicznie proces ten objawia się białymi paskami na powierzchni płytki paznokcia i zmianą reliefu w postaci nieregularności,

G. Całkowita postać dystroficzna zwykle rozwija się z dystalnej, rzadziej z bliższej. Paznokieć wygląda na pogrubiony, nierówny, w kolorze szaro-żółtym, może częściowo lub całkowicie się zapaść. Często rozwija się rogowacenie podpaznokciowe.

Rozpoznanie grzybicy paznokci ustala się na podstawie objawów klinicznych, wykrycia grzyba za pomocą mikroskopowego badania materiału patologicznego i izolacji kultury grzyba na pożywkach.

1. Badanie mikroskopowe

W tym celu małe kawałki gwoździ, podpaznokciowe napalone warstwy wlewa się do probówki z 15-20% roztworem KOH lub NaOH, pozostawia na dzień w temperaturze pokojowej i osad pipetuje się na szklanym szkiełku, przykrywa szklanym szkiełkiem i ogląda pod mikroskopem przy niskim i dużym powiększeniu. W preparacie, w obecności infekcji grzybiczej, grzybnia znajduje się w postaci nici, które mogą być cienkie lub grube, nawet, rozgałęzione, przegrody lub zarodniki, grupy zarodników lub grzybni z pączkami z kandydozą.

2. Diagnoza kulturowa. Materiał siewny przeprowadza się na standardowym podłożu Saburo, często z suplementami antybiotykowymi. W diagnozowaniu infekcji dermatofitycznych zwyczajowo dodaje się cykloheksimid do środowiska Saburo, które hamuje wzrost zanieczyszczających grzybów z powietrza. Istnieją gotowe środowiska komercyjne z suplementami antybiotykowymi.

Diagnostyka różnicowa: grzybicę paznokci należy odróżnić od uszkodzenia paznokci w dermatozach, takich jak łuszczyca, liszaj płaski, onychodystrofia.

Istnieje wiele narzędzi i metod leczenia grzybicy paznokci, a wszystkie z nich są bezpośrednio lub pośrednio ukierunkowane na usunięcie patogennego grzyba. Terapia egiotropowa jest jedynym skutecznym podejściem w leczeniu zakażeń grzybiczych paznokci..

Etiotropowe leczenie grzybicy paznokci ma charakter lokalny, gdy na dotknięty paznokieć zostanie zastosowany lek przeciwgrzybiczy, lub ogólnoustrojowy, gdy lek jest przepisywany doustnie. Efekty lokalne i systemowe mają swoje zalety i wady, a także wykaz wskazań i ograniczeń.

1. Terapia lokalna pozwala stworzyć bardzo wysokie stężenie leku przeciwgrzybiczego na powierzchni paznokcia. Po zastosowaniu miejscowym lek nie jest wchłaniany do krwi, a ta metoda leczenia jest bezpieczna. Wadą terapii miejscowej jest to, że po nałożeniu leku na powierzchnię paznokcia nie zawsze dociera on do patogenu – grzyba znajdującego się w łożysku paznokcia, a tym bardziej w matrycy. Aby zapewnić dostęp leku do płytki paznokcia, do usunięcia płytki paznokcia stosuje się różne środki keratolityczne (solipod, plaster kwasu moczowego, plaster Mikospor, plaster chinosolone, kąpiele sodowe, lakier Batrofen i Loceryl).

2. Terapia ogólnoustrojowa zapewnia przenikanie leku do paznokci przez krew, lek w łożysku paznokcia i matrycy. Obecnie istnieje ogromna liczba ogólnoustrojowych środków przeciwgrzybiczych (Nizoral, Gryzeofulwina, Orungal itp.). Najbardziej skutecznymi ogólnoustrojowymi środkami przeciwgrzybiczymi są Lamisil i Terbizil, dostępne w dawce 250 mg – jedna tabletka. Terbizil jest przepisywany w dawce 250 mg dziennie. Przebieg leczenia zmian płytki paznokcia stóp wynosi 3 miesiące, pędzle 1,5 miesiąca.

Podczas leczenia konieczna jest dezynfekcja butów!

Microsporia – zakażenie grzybicze skóry, skóry głowy, rzadko innych owłosionych obszarów skóry (broda i wąsy), bardzo rzadko paznokci, a także dłoni i podeszew, wywołane przez grzyby Microsporum.

Etiologia Patogeny środowiskowe dzielą się na antropofile (Microsporum audoinii, Microsporum ferrugineum itp.) I zoofile (Microsporum canis, Microsporum distortium, Microsporum equinum). Znane są również mikrosporum geofilne (Microsporum gypseum), które w rzadkich przypadkach mogą być przyczyną choroby, ale ich znaczenie epidemiologiczne jest niewielkie..

Epidemiologia. Microsporia jest najczęstszą dermatofitozą dzieciństwa. Dorośli pacjenci stanowią tylko 10-12%. Zakażenie dzieci najczęściej występuje w wieku od 1 do

13 lat, mniej niż 15 lat. W okresie dojrzewania u wszystkich nieleczonych pacjentów następuje spontaniczny powrót do zdrowia, co tłumaczy się zmianą składu sebum i pojawieniem się dużej liczby wolnych kwasów tłuszczowych o działaniu fungistatycznym.

Microsporia jest niezwykle zaraźliwą chorobą, zarówno dla dzieci, jak i zwierząt; w grupach dzieci (szkoły, żłobki, przedszkola) może wystąpić w postaci epidemii. Microsporum ferrugineum (grzyb antropofilny) jest najbardziej zaraźliwy i zjadliwy. Źródłem zakażenia mikrosporiami wywołanymi przez grzyby antropofilne jest chory człowiek i rzeczy, z którymi się zetknął (czapki, szale, grzebienie, szczotki, nożyczki, pościel itp.) – Choroba jest powszechna w Europie Zachodniej, USA, Japonii, krajach Azja Południowo-Wschodnia, w republikach Azji Środkowej, na Zakaukaziu. Głównym źródłem infekcji u ludzi zoofilnymi Microsporum canis microsporums są chore kocięta, rzadziej dorosłe koty i psy, chomiki itp. W 80-85% przypadków osoba zostaje zarażona przez bezpośredni kontakt ze zwierzętami lub przedmiotami, przedmiotami zarażonymi włosami i łuskami skóry zwierząt. Zakażenie osoby od siebie występuje rzadko (w 3-5% przypadków). Odnotowano dwa szczyty wzrostu częstości występowania odzwierzęcych mikrosporii – pod koniec lata i jesieni, co zbiega się z dwoma potomkami kotów, które mają nosiciela Microsporum canis bez objawów klinicznych w 3%. Choroba jest powszechna w wielu krajach; w naszym kraju jest to główna forma mikrosporii.

Objawy kliniczne choroby rozwijają się po okresie inkubacji, który wraz z mikrosporią wywoływaną przez Microsporum ferrugineum trwa średnio 4-6 tygodni, Microsporum canis – 5-7 dni.

Klinika Początkowo patogen wprowadza się do warstwy rogowej naskórka otaczającego mieszek włosowy, skąd wnika on we włosy. Wokół włosów powstaje lekko obrzękliwy rumieniowy punkt, który stopniowo powiększa się, chwytając coraz większe obszary skóry głowy. Zmiany zapalne w zmianach są słabe.

Zgodnie z objawami klinicznymi mikrosporia dzieli się na powierzchowną mikrosporię skóry głowy i powierzchowną mikrosporię skóry gładkiej. W niektórych przypadkach można znaleźć głęboką (ropną) postać mikrosporii.

W przypadku powierzchownej mikrosporii skóry głowy (grzybica skóry głowy, grzybica głowy) zwykle występują tylko pojedyncze zmiany o regularnym okrągłym kształcie i stosunkowo dużym rozmiarze (średnio o średnicy 2–5 cm), zawsze ostro określone, bez tendencji do łączenia się z drugi, pokryty znaczną ilością szaro-białych łusek w kształcie otrębów, jakby posypanych mąką, czasem na skroniach ognisk mogą znajdować się niewielkie przesiewy o średnicy do 1-2 cm. Najbardziej charakterystycznym objawem klinicznym jest których ognisko jest całkowicie odłamane, te ostatnie wystają ponad otaczającą skórę o 4-6 mm, jakby przycięte, co odpowiada nazwie „grzybicy”. Zapalenie jest zwykle niewielkie: skóra w obszarze ogniskowym jest lekko przekrwiona i nieco spuchnięta. Możliwe wysięk z tworzeniem się skorup, pojawieniem się grudek. U podstawy włosów często zauważa się białawy płatek w kształcie pierścienia otaczający je w postaci mankietu. Włosy z ognisk są matowe, łamliwe, jasnoszare, u podstawy ubrane w białą skrzynkę. Na początku choroby, a czasem w rozwiniętych przypadkach, wzdłuż krawędzi ognisk zmiany włosy są bardzo łatwo wyciągane, a na ich części korzeniowej występuje białawy kolor, szczególnie wyraźny w obszarze lejka pęcherzykowego; takie włosy przypominają zwinięty parasol; Istnieje również pewne podobieństwo do zapałki, której jeden koniec został pokryty klejem, a następnie wylany na piasek. Trudno i nie ma sensu ustalanie zależności obrazu klinicznego od rodzaju Microsporum, a także izolowanie wszelkich wyraźnych form klinicznych mikrosporii.

Powierzchowne mikrosporia skóry gładkiej (Dermofitoza skóry gładkiej, grzybica ciała) charakteryzuje się wyglądem na głowie, czole, twarzy, szyi i różowych plamach o okrągłym lub owalnym kształcie od 0,5 do 2-3 cm średnicy, przypominających medaliony. Obfitość ognisk (do 30 lub więcej) na zamkniętych, a szczególnie otwartych częściach skóry jest charakterystyczna dla microsporia ze względu na Microsporum canis i często tłumaczy się to bezpośrednim kontaktem dziecka z chorym kotem. W strefie peryferyjnej plam znajdują się bąbelki, które szybko wysychają w skorupy, centralna część plam jest pokryta łuskami. Ze względu na odśrodkowy wzrost ognisk (przy jednoczesnym ich rozwiązywaniu w środku), kształty w kształcie pierścienia powstają z utworzeniem podwójnych, a nawet potrójnych „pierścieni”, to znaczy zmian o kształcie „tęczówki”. Bez atrofii skóry.

Cechą tej mikrosporii jest również wysoka częstotliwość chorób puszystych włosów (do 65,8%). Często uszkodzone włosy armatnie znajdują się w obrębie rumieniowo-płaskonabłonkowych ognisk gładkiej skóry. Lokalizacja grzyba w puszystych włosach traci cechy charakterystyczne dla mikrosporum, utrata mozaiki zarodników. Badanie mikroskopowe włosów, a także badanie lampy fluorescencyjnej, ujawnia utrzymującą się mikrosporię włosów welusowych nawet kilka miesięcy po pozornym wyleczeniu mikrosporii gładkiej skóry.

Głęboka (ropna) postać mikrosporii. W rzadkich przypadkach Microsporum canis lub gips (Microsporum gypseurn) powodują zmiany na głowie przypominające ropną postać rzęsistkowicy (kerion), a na gładkiej skórze – postać naciekającą. Wyspowa reakcja zapalna i ropienie są wyjaśnione nie tyle przez właściwości mikrosporum, ile przez wtórne zakażenie drobnoustrojami komplikujące chorobę podstawową. W obrębie dużych ognisk powierzchownej mikrosporii występuje głębokie zapalenie mieszków włosowych z szybko tworzącymi się masywnymi skorupami i gromadzeniem się pod nimi ropy..

Objawy kliniczne wtórnych reakcji alergicznych – mikrosporydy, są bardzo różnorodne i mogą przypominać różne dermatozy. Są jednak nieco mniej powszechne niż podobne wysypki z innymi grzybicami, ponieważ mikrosporia rzadko powoduje ostre uczulenie organizmu na grzyby i ich produkty.

Diagnostyka laboratoryjna mikrosporii. Materiałem do laboratoryjnych badań diagnostycznych w mikrosporii są włosy, skórki, łuski skóry i paznokci. W łuskach grzyb występuje w postaci raczej cienkich rozgałęzionych włókien grzybni z rzadkimi partycjami. Dużą wagę przywiązuje się do właściwego wyboru do badania dotkniętych włosów. Microsporia charakteryzuje się włosami odłamanymi na wysokości 4-6 mm, mającymi u podstawy charakterystyczny białawy „rękaw” z otaczających skupisk zarodników. Dotknięte włosy mikrosporią mają charakterystyczny mikroskopowy obraz: małe zarodniki całkowicie otaczają włosy u podstawy, ściśle przylegając do siebie, przypominając masą „mozaikę”. Oddzielne filamenty grzybni czasami znajdują się wraz z zarodnikami..

Microsporia jest wywoływana przez kilka patogenów, z których niektóre dotyczą tylko ludzi, inne – zwierząt i ludzi. Przy mikroskopowym badaniu włosów nie można najpierw ustalić rodzaju patogenu i ustalić ścieżki infekcji. Otrzymywanie i dalsze badania upraw zyskują znaczenie epidemiologiczne.

Microsporura canis, która atakuje koty i psy, które mogą zarazić ludzi, wytwarza okrągłe, szerokie, puszyste, szare, czasem żółtawo-różowe z koncentrycznymi kółkami w pożywce Saburo. Dojrzałe rośliny są pudrowe, wyboiste w środku. Odwrotna strona jest ciemnobrązowa lub pomarańczowa..

Antropofilowe zardzewiałe mikrosporum (Microsporum ferrugineum) zajmuje drugie miejsce w częstotliwości uszkodzeń. Choroba jest przenoszona z chorego na zdrowego. Grzybnia rozgałęziona, rzadko septyczna, czasem z narządami przegrzebka. Kolonie są polimorficzne, skórzaste, lekko wypukłe z promieniowymi fałdami. Charakterystyczny kolor pigmentu, który nadaje podłożu zardzewiały odcień, określa nazwę gatunku grzyba.

Grzyb geofilny (Microsporum gypseum) atakuje konie, psy, koty, ludzi. Przegroda grzybni w kształcie rakiety. Kolonie są płaskie, nawet początkowo aksamitne, potem mączne. Krawędź kolonii jest biała, na środku pojawia się mały różowożółty odcień. Odwrotna strona czasami z brązowymi plamami.

Badanie luminescencyjne. Włosy dotknięte mikrosporią można wykryć w promieniach ultrafioletowych przechodzących przez filtr do drewna (szkło zawierające tlenek niklu) w ciemnym polu. Fluoryzują z zielonym blaskiem.

Diagnostyka różnicowa. Mikrosporia skóry głowy należy odróżnić od wszystkich dermatoz, objawiających się ogniskowym przerzedzeniem lub utratą włosów na głowie, wynikającą z reakcji zapalnej skóry. Rozpoznanie różnicowe zależy od cech klinicznych grzybicy skóry głowy. W przypadkach, w których złuszczanie przeważa na obrazie klinicznym z minimalną zapalną reakcją skórną, chorobę należy różnicować z trichofitozą skóry głowy, łojotokowym zapaleniem skóry lub łuszczycą. W przypadku wyraźniejszej wypadkowej utraty włosów diagnozę różnicową należy przeprowadzić z ogniskowym łysieniem, kiłą wtórną.

Mikrosporia gładkiej skóry różni się wypryskiem, wypryskiem płytkowym (numerycznym) i łuszczycą.

Leczenie W przypadku mikrosporii skóry głowy lub wielu wysypek na gładkiej skórze przepisuje się antybiotyk przeciwgrzybiczy, gryzeofulwinę. Uważa się, że po spożyciu antybiotyk przedostaje się do krwioobiegu z jelit, jest adsorbowany przez komórki naskórka i gromadzi się w warstwie rogowej naskórka i przydatkach skóry (włosów, paznokci), w wyniku czego stają się niedostępne do wprowadzenia grzyba. W procesie dalszego stosowania gryzeofulwiny dotknięta część włosów (lub paznokci) jest stopniowo „wypychana przez rosnącą część”. Dlatego podczas leczenia gryzeofulwiną zaleca się co 7-10 dni, aby ogolić odrastające włosy. Gryzeofulwina jest przyjmowana w tabletkach 0,125 g wraz z posiłkami i popijana 1 łyżeczką oleju słonecznikowego lub oleju rybnego w celu lepszej resorpcji leku w jelicie cienkim. Dzienne i dzienne dawki leku zależą od masy ciała i wieku pacjenta i wynoszą 20-22 mg / kg masy ciała. Leczenie gryzeofulwiną przeprowadza się pod kontrolą badań moczu i krwi 1 raz w ciągu 7-10 dni. Gryzeofulwina jest przepisywana w 3 dawkach dla dzieci w dawce 21–22 mg / kg masy ciała na dobę. Lek przyjmuje się codziennie do pierwszego negatywnego testu na grzyby. Następnie w tej samej dawce przez 2 tygodnie co drugi dzień i 2 tygodnie 2 razy w tygodniu. Pierwsze badanie kontrolne grzybów przeprowadza się po 10-14 dniach od rozpoczęcia leczenia, następne – po 3-4 dniach do wyników ujemnych, a następnie co 5-7 dni. (3x analiza negatywna).

Przeciwwskazania: choroby wątroby, nerek, krwi, nowotwory złośliwe, udar naczyniowy mózgu, udar mózgu, porfiria (gryzeofulwina jest wzmocniona w celu zwiększenia światłoczułości), ciąża, laktacja.

Gryzeofulwina może być zastąpiona preparatami imidazolu (ketonokonazol, nizoral), lamisilem lub terbisilem. Nizoral (ketocoya-zol) jest przepisywany 1 tabletka. (0,2 g) 1 raz dziennie przez 2-8 tygodni. Terbizil jest dostępny w postaci tabletek 125 i 250 mg. Dorośli przepisują 125 mg 2 razy dziennie lub 250 mg raz dziennie. W przypadku dzieci dawkę leku ustala się w zależności od masy ciała. Czas trwania leczenia terbisilem w przypadku grzybicy gładkiej skóry wynosi 2–4 tygodnie, a skóry głowy – 4–6 tygodni.

Jednocześnie przeprowadzane jest leczenie miejscowe. Podczas leczenia u pacjentów z mikrosporią skóry głowy należy golić włosy co tydzień, myć je mydłem i wodą 2 razy w tygodniu. Zaleca się smarowanie ognisk 2-5% alkoholowym roztworem jodu i wcieranie maści przeciwgrzybiczych w skórę głowy i gładką skórę (maść Wilkinsona, siarkowa (10%) – salicylowa (3%), siarkowa (5%) – maść smołowa (10%), mykoseptyna , krem ​​ketonokonazolowy, lamisil, klotrimazol itp.).

Zapobieganie Środki zapobiegawcze w odniesieniu do mikrosporii obejmują kontrolę bezpańskich kotów i nadzór weterynaryjny domowych kotów i psów, ponieważ większość zakażeń pochodzi od tych zwierząt. Biorąc pod uwagę możliwość zarażania dzieci od siebie nawzajem poprzez bezpośredni kontakt, a także przedmioty (czapki, grzebienie, ręczniki), dzieci w wieku szkolnym należy badać co najmniej dwa razy w roku, przed i po wakacjach. Dzieci leczone z powodu mikrosporii mogą zostać przyjęte do grup dzieci dopiero po trzech negatywnych wynikach kontrolnych badań mikroskopowych włosów.

Trichophytosis – rzęsistkowica wywołana przez trichofytony. Rozróżnij powierzchowną i naciekającą ropną trichofitozę.

Powierzchowne rzęsistkowica jest powodowana przez grzyby antropofilne Trichophyton violaceum i Trichopbyton tonsurans. Źródłem zakażenia są częściej dorośli, zwykle kobiety cierpiące na przewlekłą powierzchowną trichofitozę i dzieci z manifestacją choroby. Zakażenie następuje przez bezpośredni kontakt z pacjentem lub przez czapki, bieliznę i pościel, grzebienie, grzebienie, maszynki do strzyżenia włosów i inne przedmioty oraz rzeczy, z których korzystał pacjent. Zwykle grzybica jest przenoszona w rodzinie, w której występuje pacjent z przewlekłą trichofitozą; możliwa jest transmisja w salonach fryzjerskich, przedszkolach, szkołach z internatem, szkołach i innych placówkach opieki nad dziećmi. Powierzchowna trichofitoza – choroba dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym – występuje również u nastolatków i dorosłych, zwykle u kobiet w postaci przewlekłej. W zależności od lokalizacji izolowana jest powierzchowna trichofitoza skóry głowy i gładka skóra. Uszkodzenie paznokci z powierzchowną trichofitozą występuje rzadziej. Powierzchowna trichofitoza skóry głowy (grzybica głowy) charakteryzuje się najpierw pojedynczymi, a następnie wieloma ogniskami o średnicy od 1 do 2 cm, zwykle jedno z nich jest 3-4 razy większe, o nieregularnych konturach, z rozmytymi granicami. Ogniska znajdują się w izolacji, bez tendencji do łączenia się, skóra w obszarze ogniska jest lekko spuchnięta i przekrwiona, pokryta srebrno-białymi łuskami w kształcie otrębów, których warstwa może nadać ognisku białawy wygląd. Czasami zwiększają się przekrwienie i obrzęk, pęcherzyki, krosty, skorupy, szczególnie wzdłuż obwodu. W ogniskach obserwuje się przerzedzenie włosów z powodu ich odrywania na poziomie 2-3 mm od powierzchni skóry lub samego korzenia, co jest znacznie mniej powszechne. Złamane włosy pozostawiają kikut w postaci czarnej kropki u ujścia mieszków włosowych („pozbawienie czarnych kropek”). Usunięte fragmenty włosów są często skręcone, wyglądają jak haczyk.

Diagnoza, która zawsze wymaga potwierdzenia laboratoryjnego, jest stosunkowo prosta..

Charakterystyczna zmiana włosów i skąpa reakcja zapalna mogą odróżnić powierzchowną trichofitozę skóry głowy od łuszczycy i egzemy łojotokowej. Diagnostyka różnicowa za pomocą mikrosporii jest możliwa tylko przy uwzględnieniu wyników badania mikroskopowego dotkniętych włosów i badania głowy dziecka pod lampą fluorescencyjną.

Powierzchowną trichofitozę gładkiej skóry, w szczególności skóry twarzy (Dermatophytum tułowia, grzybicy, ciałek) można izolować lub łączyć z uszkodzeniem skóry głowy. Jest zlokalizowany głównie w otwartych obszarach skóry: twarzy, szyi, przedramionach, a także na ciele.

Powierzchowna rzęsistkowica skóry głowy może występować w trzech postaciach klinicznych: rumieniowo-pęcherzykowa, płaskonabłonkowa, nieślubna.

Z rumieniowato-pęcherzykową postacią na skórze głowy, głównie w ciemieniach, występują ogniska łagodnego przekrwienia i niewielkiego obrzęku ze stosunkowo wyraźnymi granicami, okrągłym kształcie, do 2,5 cm średnicy. Mikronaczyniowe elementy pojawiają się na powierzchni ognisk, wysychając wraz z tworzeniem się warstwowych mikrokorup, które następnie tworzą złuszczanie małych płytek. Włosy odrywają się na poziomie skóry.

Najczęstsza jest płaskonabłonkowa powierzchowna rzęsistkowica. Ta odmiana kliniczna charakteryzuje się obszarami łuszczenia się skóry bez wyraźnych granic i oznak stanu zapalnego. Włosy w zmianach są pogrubione, ale łatwo łamią się na różnych poziomach lub bezpośrednio w miejscu wyjścia z mieszków włosowych, tworząc „czarne kropki”. Ponadto część włosów jest skręcona w postaci przecinka. Jednocześnie możliwe jest częściowe zachowanie normalnego wyglądu w ognisku zmiany.

Niedorzeczna postać powierzchownej rzęsistkowicy skóry głowy charakteryzuje się bardziej wyraźnym wysiękiem w zmianach, co prowadzi do tworzenia żółtawo łuszczących się skorup przypominających wulgarne liszajec.

Powierzchowna trichofitoza gładkiej skóry. Powierzchowna trichofitoza gładkiej skóry występuje częściej na twarzy, szyi, rękach i przedramionach, rzadziej w proces mogą być zaangażowane dowolne części skóry. Zmiany pojedyncze lub wielokrotne mają wyraźne granice, zaokrąglony lub owalny kształt dysku. Podobieństwo do dysku daje fokusowi dwie strefy. Obwodowy – zapalny, reprezentowany przez przekrwienie, obrzęk i elementy grudkowo-pęcherzykowe tworzące się na ich powierzchni – unosi się powyżej poziomu skóry w postaci wałka. Strefa środkowa (regresja częściowa) jest jaśniejsza, zatopiona, pokryta małymi łuskami płytkowymi. W niektórych przypadkach na powierzchni ogniska nie ma wyraźnych pęcherzyków, a na tle rumienia pojawiają się płatki, omijając etap zwilżania.

Ten rodzaj grzybiczej zmiany skórnej ma duże kliniczne podobieństwo do egzemy numerycznej. To podobieństwo jest wzmocnione przez zdolność ognisk powierzchownej rzęsistkowatości gładkiej skóry do łączenia się ze sobą, z tworzeniem rozległych zmian dziwacznych konturów. Przebieg dermatozy jest początkowo ostry, następnie nabiera przedłużonej natury, co zwykle wiąże się z dodatkowym uszkodzeniem włosów armatnich. Jednak pod wpływem racjonalnej terapii etiotropowej zmiany następują w ciągu kilku dni.

Podobne eseje:

Trichofitoza choroby grzybiczej. Dystrybucja, zagrożenie dla ludzi. Klasyfikacja patogenów grzybiczych chorób skóry. Epizootologia włośnicy, patogeneza, przebieg i objawy kliniczne, diagnoza, odporność, zapobieganie, leczenie, środki kontrolne.

Grzybice lub choroby grzybowe to grupa chorób skóry u ludzi wywołanych przez grzyby. Choroby grzybicze (grzybice) stanowią znaczną część zakaźnej patologii skóry.

Definicja, etiologia, epidemiologia i patogeneza. Objawy i przebieg. Diagnoza i diagnostyka różnicowa. Leczenie.

1. CHOROBY GRZYBOWE Czynnikami wywołującymi choroby grzybowe są mikroorganizmy roślinne – grzyby, których główną grupą są grzyby strzępkowe. Grzyby należą do klasy roślin niższych, charakteryzujących się tworzeniem włókien grzybni i zarodników, za pomocą których rozmnażają się i rozprzestrzeniają.

Niedawno na ziemi wśród populacji nastąpił duży rozwój chorób grzybiczych spowodowanych przez różne grzyby. Najczęstszym jest drozd. pleśniawka to porażka różnych błon śluzowych organizmu przez grzyby drożdżopodobne.

Zakreśl numer poprawnej odpowiedzi: 1 Grudka powstaje w wyniku wysięku proliferacji, Bańka powstaje w wyniku proliferacji wysięku.

Ten plik pochodzi z kolekcji Medinfo http://www.doktor.ru/medinfo http://medinfo.home.ml.org E-mail: [email protected] lub [email protected]

Kandydoza jest grzybicą wywołaną przez grzyby drożdżowe z rodzaju Candida; wpływa na skórę i błony śluzowe, przejawia się w różnych postaciach klinicznych.

Kandydoza (pleśniawka) jest wywoływana przez drożdżopodobne grzyby z rodzaju Candida. Te mikroorganizmy są obecne na skórze i błonach śluzowych (w jamie ustnej i jelitach) większości zdrowych osób..

Przyczyny infekcji u ludzi kandydozą i jej głównymi objawami na błonie śluzowej jamy ustnej, jelit i pochwy. Objawy, metody diagnostyczne i cechy leczenia choroby u mężczyzn i kobiet. Zapobieganie nawrotom kandydozy pochwy.

Główna choroba: mikrosporia skóry głowy. Informacje ogólne Anamneza życia. Obiektywne badania. Diagnoza kliniczna. Diagnostyka różnicowa. Powierzchowna trichofitoza. Łuszczyca Łysienie plackowate. Leczenie.

Synonim jest versicolor, filistyńska nazwa to grzyb słoneczny. Przyczyną choroby jest grzyb należący do grupy keratomikoz. Obecnie pod mikroskopem wyróżnia się trzy formy jednego patogenu.

Różowy porost to nie nawracająca dermatoza o charakterze zapalnym, której towarzyszy gorączka u dzieci.

Microsporia lub grzybica – powierzchowna grzybica objawiająca się zapaleniem skóry i jej pochodnych u zwierząt i ludzi. Czynniki sprawcze grzybicy, rozwój środków kontroli i zapobieganie chorobom. Okres inkubacji, diagnoza i leczenie.

Etiologia i patogeneza porostów wielokolorowych. Obraz kliniczny płaskonabłonkowej-hiperkeratotycznej postaci naskórka. Główne cechy leczenia grzybic stóp. Grzybice głębokie: blastomikoza, sporotrichoza, chromomykoza. Pseudomycosis: erythrasma, promienica.

Choroby krostkowe skóry jako rodzaj podskórnego zapalenia skóry, jego etiologia gronkowcowa, patogenne i niepatogenne fagotypy. Zapalenie skóry i strepto-staphyloderma. Zasady higieny osobistej i leczenia chorób skóry. Diagnoza świerzbu, mikroorganizmów, innych grzybów.

Kandydoza sromu i pochwy jest chorobą przenoszoną drogą płciową wywołaną przez Candida albicans, innych przedstawicieli rodziny Candida sp. lub inne grzyby drożdżopodobne.

ZWIĘKSZ NUMER PRAWIDŁOWEJ ODPOWIEDZI 1. Grudka powstaje w wyniku I. wysięku 2. proliferacji 2. Bąbelek powstaje w wyniku I. proliferacji 2. wysięku 3. Plam naczyniowych.

Kandydoza (kandydoza, pleśniawka) to grupa chorób wywoływanych przez drożdżopodobne grzyby z rodzaju Candida. Grzyby Candida znajdują się na owocach, warzywach, produktach zawierających kwas mlekowy, ściekach kąpielowych itp..

Mikroza stóp jako choroba z dominującą lokalizacją wysypek w fałdach międzypalcowych. Epidemiologia, patogeneza. Intertriginous forma zakażenia spowodowanego przez trichophyton między palcami. Rubrofitia, kandydoza, inne alergiczne choroby skóry.

Dodaj komentarz