Środki stosowane w leczeniu grzybicy skóry

przez | 2020-03-16

Spis treści:

Charakterystyka narkotyków

Klasyfikacja środków przeciwgrzybiczych

Środki przeciwgrzybicze

Grypa

Midantan (chlorowodorek adamantyny, amantadyna, symmetrel) – hamuje uwalnianie genomu wirusowego w komórce. Jest stosowany w zapobieganiu grypie typu A. Remantadyna ma podobne właściwości podstawowe do midantanu. Arbidol ma działanie przeciwwirusowe przeciwko grypie A i B, a także działanie interferonogenne. Służy do zapobiegania i leczenia grypy.

Lekiem wpływającym na syncytialnego wirusa oddechowego jest rybawiryna (rybamidyl); jest również skuteczny w gorączce krwotocznej z zespołem nerkowym i gorączką Lassa. Metazon jest skuteczny przeciwko wirusowi ospy, który jest również stosowany w zapobieganiu ospie.

Oxolin stosuje się w celu zapobiegania grypie z adenowirusowym zapaleniem rogówki i spojówek, opryszczkowym zapaleniem rogówki, półpaśca prostego i półpaśca.

Interferony to glikoproteiny o niskiej masie cząsteczkowej wytwarzane przez komórki makroorganizmów po ekspozycji na wirusy. Mają szeroki efekt przeciwwirusowy. Mechanizm działania: powoduje tworzenie rybosomów szeregu enzymów, które hamują i-RNA i zakłócają translację białek wirusowych.

Rodzaje interferonów: interferon alfa (leukocyt, IFN-alfa), interferon beta (fibroblast, IFN-beta), interferon gamma (interferon immunologiczny wytwarzany przez limfocyty T, IFN-gamma). Jako środki przeciwwirusowe stosuje się głównie interferon alfa (alfa-2B, alfa-2A). Jest stosowany w opryszczkowym zapaleniu rogówki, granulocytopenii, małopłytkowości, zmęczeniu, rumieniu. Ma działanie przeciwnowotworowe i immunomodulujące..

Interferon beta-1B jest stosowany w stwardnieniu rozsianym; nie leczy choroby, ale zmniejsza częstotliwość hospitalizacji. Poludan – syntetyczny interferonogen stosowany w chorobach wirusowych oczu.

Klasyfikacja środków przeciwgrzybiczych uwzględnia spektrum działania przeciwgrzybiczego leków.

Środki stosowane w leczeniu chorób wywoływanych przez grzyby chorobotwórcze:

z białaczką układową (głęboką):

antybiotyki – amfoterycyna B, mykoheptyna;

pochodne imidozolu – mikonazol, ketokonazol (nizoral);

pochodne tiazolu – flukanozol (diflukan);

z grzybicą naskórka (grzybica skóry):

pochodne N-metylonaftalenu – terbiafiny (lamisil), naftyny;

pochodne tiazolu – intrakonazol (orungal);

pochodne nitrofenolu – nitrofungina;

preparaty jodu – alkoholowy roztwór jodu, jodek potasu;

pochodne imidazolu – klotrimazol, ketokonazol (nizoral), izokonazol (trawogen);

preparaty innych grup – maść „Tsinkudan”, maść „Undetsin”, mykoseptyna.

Środki stosowane w leczeniu chorób wywołanych przez grzyby oportunistyczne (kandydomikoza):

antybiotyki – nystatyna, leworyna, amfoterycyna B;

pochodne imidazolu – mikonazol, klotrimazol;

bis-czwartorzędowe sole amoniowe – dekamina;

pochodne tiazolu – flukanozol (diflukan);

pochodne N-metylonaftalenu – terbiafiny (lamisil), naftyny.

Jednym z głównych leków przeciwgrzybiczych układowych jest antybiotyk polienowy, amfoterycyna B. Jego działanie głównie grzybobójcze związane jest z naruszeniem przepuszczalności błony cytoplazmatycznej grzybów. Istotne zalety amfoterycyny B obejmują powolny rozwój oporności wrażliwych na nią patogenów (kokcydii, histoplazmy, kryptokoków, blastomycetes itp.). Jest słabo wchłaniany z przewodu pokarmowego i nie przechodzi przez barierę krew-mózg. Jest podawany dożylnie, pod błonami mózgu, w jamie ustnej, wdychany, jest również stosowany miejscowo..

Jest wydalany przez nerki bardzo powoli (20-40% na tydzień), bardzo toksyczny (co pogarsza jego kumulatywna zdolność). Na tle stosowania amfoterecyny oprócz objawów dyspeptycznych i gorączki często obserwuje się niedociśnienie, hipokaliemię, zaburzenia nefro- i neurotoksyczne, niedokrwistość, trombocytopenię i reakcje alergiczne. Wszystko to wymaga jego stacjonarnego stosowania pod kontrolą wątroby, nerek, składu krwi i poziomu potasu we krwi..

Pod względem strukturalnym i farmakologicznym podobny do amfoterycyny B jest mykotheptyna antybiotykowa stosowana wewnętrznie i zewnętrznie. Zgodnie z mechanizmem działania przeciwgrzybiczego mikonazol, pochodna imidazolu, jest podobna do opisanych antybiotyków. Jest stosowany pozajelitowo w kokcydiozie, kryptokokozie, blastomykozie i innych ogólnoustrojowych zakażeniach grzybiczych, w tym w rozsianej kandydomikozie. W przypadku kandydozy błony śluzowej pochwy i grzybicy skóry lek stosuje się miejscowo. Spośród działań niepożądanych zakrzepowe zapalenie żył i niedokrwistość występują często, a leukopenia i reakcje alergiczne występują rzadziej..

Aktywność fungistatyczna gryzeofulwiny jest związana z hamowaniem syntezy kwasu nukleinowego w patogenach grzybicy skóry. Ważne jest, aby nie rozwijał się w tym kierunku opór. Spośród właściwości farmakochemicznych najlepiej interesuje się dobre wchłanianie z przewodu pokarmowego, a następnie nagromadzenie leku w warstwie nabłonkowej tworzącej keratynę, w wyniku czego warstwa rogowa skóry, włosów i paznokci staje się odporna na grzyby dermatomycete. Gryzeofulwina jest wydalana w postaci niezmienionej i powoli metabolizowana (50% przez 10 godzin) przez nerki i jelita. Lek jest przepisywany doustnie i miejscowo (w połączeniu z dimetylosulfotlenkiem i innymi środkami przeciwgrzybiczymi).

Spośród efektów ubocznych na uwagę zasługuje dezorientacja i zawroty głowy, które wymagają ostrożności przy przydzielaniu go osobom z określonych zawodów (kierowcom transportu). Rzadko występują leukopenia, zaburzenia czynności nerek i wątroby, bardziej typowe są zaburzenia dyspeptyczne i alergiczne reakcje skórne. Należy pamiętać o możliwości manifestacji jednoczesnego działania drażniącego przy miejscowym podawaniu leku.

Pochodna imidazolu, ketokonizol (nizoral), jest również stosowana w leczeniu grzybic układowych. Działanie leku wiąże się z naruszeniem biosyntezy ergosporyny, trójglicerydów i fosfolipidów, które są niezbędne do budowy błony komórkowej grzybów. Ważną cechą jest skuteczność po podaniu doustnym, a także wpływ na grzybice ogólnoustrojowe i powierzchowne..

Pochodna tiazolu – flukonazol (diflukan) zawiera dwa atomy fluoru. Ma wyraźne działanie przeciwgrzybicze, szczególnie hamuje syntezę steroli grzybowych. Szybko się wchłania w środku. Jest wydalany przez nerki o 80%. Jest stosowany w kryptokokozie (w tym grzybiczym zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych), kandydozie układowej, a także w kandydozie błon śluzowych i kandydozy pochwy. Przypisany doustnie i dożylnie.

Intrakonazol (Orungal) – pochodna tiazolu, lek o szerokim spektrum działania, wysoce aktywny w leczeniu grzybic ocznych.

W leczeniu kandydomikozy tkanek nabłonkowych (skóry, błon śluzowych) wiodące miejsce zajmują leworyna i nystatyna. Ich działanie grzybobójcze i grzybobójcze wiąże się z naruszeniem przepuszczalności błony komórkowej grzybów; leki są słabo wchłaniane w jelicie iz tego powodu nie są bardzo skuteczne w uogólnionej postaci kandydozy; dlatego są one zastąpione amfoterycyną B i flukanazolem (diflukanem).

Leworyna różni się od nystatyny bardziej wyraźną toksycznością. Klotrimazol (pochodna imidazolu) jest również bardzo interesujący. To jest lek o szerokim spektrum działania. Skuteczny przeciwko dermatomycetes, drożdżom, a także wykazuje działanie przeciwbakteryjne przeciwko gronkowcom i paciorkowcom. Ze względu na wysoką toksyczność stosuje się go tylko miejscowo – w postaci maści (kremu), roztworu i tabletek dopochwowych.

Pochodna N-metylonaftalenu terbinafiny (lamisil) – lek do stosowania doustnego i zewnętrznego. Jego działanie wiąże się z tłumieniem biosyntezy steroli w błonie komórkowej grzyba.

Działa na grzyby skórne (rzęsistkowica, mikrosporia), skuteczne w przypadku zmian skórnych drożdży, grzybicy paznokci, łupieżu pstrego. Po podaniu maksymalne stężenie w osoczu krwi pojawia się po 2 godzinach, jest wydalane z łojem, gromadzi się w gruczołach łojowych, szybko dyfunduje przez skórę, tworzy wysokie stężenie w mieszkach włosowych, a po kilku tygodniach w płytkach paznokcia..

Inna pochodna N-metylonaftalenu – naftyna (fetimina) ma również miejscowe działanie przeciwzapalne. Służy do powierzchownego i głębokiego uszkodzenia skóry i skóry głowy.

Czytaj także:

  1. I. OGÓLNA CHARAKTERYSTYKA AWARII
  2. Niebezpieczne substancje chemiczne: Opis ogólny
  3. Umowa agencyjna: koncepcja, ogólny opis.
  4. Umowa agencyjna: koncepcja, charakterystyka
  5. Adrenolityka alfa i beta. Właściwości farmakologiczne.
  6. Certyfikacja produkcji produktów biologicznych
  7. Bilet 10. Charakteryzacja wyobraźni jako procesu mentalnego.
  8. Bilet 10. Charakteryzacja wyobraźni jako procesu mentalnego.
  9. Bilet 18. Charakterystyka optymistycznego rodzaju temperamentu.
  10. Bilet 2. Zadania i charakterystyka podstawowych metod nauk psychologicznych.
| następna strona ==>
Leki przeciwpadaczkowe | FARMAKOLOGICZNE SKUTKI TRANKWILIZATORÓW

Data dodania: 2014-02-26; Wyświetleń: 583; Naruszenie praw autorskich

I. Środki stosowane w leczeniu chorób wywoływanych przez grzyby chorobotwórcze

Czytaj:

  1. II. Środki, które wpływają głównie na receptory eferentnego unerwienia serca
  2. III. Toniki szyjne
  3. V. STOSOWANIE ERACOND W LECZENIU PACJENTÓW Z CHOROBAMI UKŁADU POKARMOWEGO
  4. A) Środki blokujące kanał sodowy (środki stabilizujące błonę; grupa I)
  5. A) Środki, które blokują przekazywanie wzbudzenia w zwojach wegetatywnych (blokery zwojów)
  6. ŚRODKI ADRENERGICZNE LUB ŚRODKI WPŁYWAJĄCE NA PRZEKAZYWANIE PODNOSZENIA W SYNAPSACH ADRENERGICZNYCH (ŚRODKI ADRENOMYMETYCZNE I ADRENOBLICZNE)
  7. Leki przeciwbólowe, leki przeciwbólowe
  8. Środki znieczulające stosowane w dzieciństwie
  9. Leki przeciw anemii stosowane w niedokrwistości hiperchromicznej

1. Z grzybicami ogólnoustrojowymi lub głębokimi (kokcydioidomikoza, paracoccidiomycosis, histoplazmoza, kryptokokoza, blastomykoza)

Antybiotyki – amfoterycyna B, mykoheptyna Pochodne imidazolu – mikonazol, ketokonazol Pochodne triazolu – itrakonazol, flukonazol

2. Z epidermomycosis (grzybica skóry) Antybiotyki – gryzeofulwina

Pochodne N-metylonaftalenu – terbinafina (lamisil, terbisil) Pochodne nitrofenolu – nitrofungina Preparaty jodu – alkoholowy roztwór jodu, jodek potasu II. Środki stosowane w leczeniu chorób wywołanych przez grzyby oportunistyczne (na przykład z kandydozą)

Antybiotyki – nystatyna, leworyna, amfoterycyna B. Pochodne imidazolu – mikonazol, klotrimazol Bis czwartorzędowe sole amoniowe – dekamin

Z grzybicami ogólnoustrojowymi (histoplazmoza, kryptokokoza, blastomykoza, kokcydioidomykoza), jednym z głównych leków terapeutycznych jest amfoterycyna B (amfostostatyna, grzyb). Jest to antybiotyk polienowy produkowany przez Streptomyces nodosum. Nie wpływa na bakterie, rickettsia i wirusy. Ma głównie działanie grzybobójcze 1, co jest związane z naruszeniem przepuszczalności błony komórkowej grzybów i jej funkcji transportowych. Selektywność działania przeciwgrzybiczego amfoterycyny B wynika z faktu, że wiąże się ona z głównym lipidem ściany komórkowej grzyba za pomocą ergosterolu (cholesterol jest głównym lipidem w komórkach ludzkich i bakteryjnych). Oporność na amfoterycynę B rozwija się powoli.

Z przewodu żołądkowo-jelitowego lek jest słabo wchłaniany, dlatego przepisuje się go dożylnie. Amfoterycyna B nie przenika przez barierę krew-mózg, dlatego w razie potrzeby jest wstrzykiwana pod błonę śluzową mózgu. Ponadto jest podawany do jamy ciała, wdychany i stosowany miejscowo. Wydalane przez nerki. Wycofanie leku jest bardzo powolne (20-40% na tydzień).

Amfoterycyna B jest bardzo toksyczna. Ten ostatni jest spotęgowany przez fakt, że kumuluje się. Często obserwuje się działania niepożądane, wiele z nich jest dość poważnych. Podczas stosowania amfoterycyny B występują objawy dyspeptyczne, gorączka, obniżenie ciśnienia krwi, działanie nefrotoksyczne, niedokrwistość, hipokaliemia, zaburzenia neurotoksyczne, zakrzepowe zapalenie żył, różne reakcje alergiczne.

Leczenie amfoterycyną B powinno odbywać się w szpitalu z regularnym monitorowaniem wątroby, nerek, składu krwi i poziomu jonów potasu we krwi. W przypadku chorób wątroby i nerek amfoterycyna B jest przeciwwskazana.

1 Od łac. grzyb – grzyb.

Mykoheptyna antybiotykowa jest zbliżona do amfoterycyny B w strukturze chemicznej i spektrum przeciwgrzybiczym. Jest produkowany przez actinomycete. Streptoverticillium mycoheptinicum. Przepisuj lek od środka i na zewnątrz.

Związki syntetyczne – pochodne imidazolu i triazolu, stosowane w leczeniu grzybic układowych, zmieniają syntezę ergosterolu w błonie komórkowej grzybów. To zaburza funkcję błony komórkowej i hamuje replikację grzybów..

Pochodne imonazolu do działania układowego obejmują mikonazol, ketokonazol.

Mikonazol podaje się dożylnie, dojelitowo, rzadko pod błonami mózgu (słabo przechodzi przez barierę krew-mózg). Mikonazol pozajelitowy stosuje się w kokcydioidomikozie, kryptokokozie, paracoccidiomycosis, blastomykozie, a także w rozsianej kandydozie. Mikonazol stosuje się również miejscowo w przypadku zmian błony śluzowej pochwy przez Candida z grzybicą skóry. Lek powoduje wiele działań niepożądanych: zakrzepowe zapalenie żył, nudności, niedokrwistość, hiperlipidemię, hiponatremię, rzadko leukopenię, reakcje alergiczne itp. Częste działania niepożądane mikonazolu ograniczają jego stosowanie. Lek jest mniej toksyczny niż amfoterycyna B..

Ketokonazol jest przyjmowany doustnie. Jest dobrze wchłaniany z przewodu pokarmowego i rozprowadzany w większości tkanek. Jednak centralny układ nerwowy idzie źle. Około 90% wiąże się z białkami osocza. Ketokonazol jest metabolizowany w wątrobie. Jest wydalany przez nerki i z żółcią. t1/2

8 godzin Lek stosuje się w leczeniu blastomykozy, histoplazmozy, paracoccidiomycosis, grzybicy paznokci z wieloma błonami śluzowymiCandida. Charakteryzuje się znaczną toksycznością. Ma hepatotoksyczność. Mogą wystąpić nudności, wymioty..

Spośród pochodnych triazolu, flukonazol, itrakonazol stosuje się w leczeniu grzybic układowych..

Flukonazol (diflucan, maxosyst) jest dobrze wchłaniany po podaniu dojelitowym. W wystarczających ilościach przechodzi przez barierę krew-mózg. t1/2

30 h. Jest wydalany przez nerki w postaci niezmienionej. Jest stosowany w leczeniu zapalenia opon mózgowych wywołanego przez grzyby (na przykład z kryptokokozą), kokcydioidomikozą, kandydozą. Skutki uboczne: objawy dyspeptyczne, zahamowanie czynności wątroby, wysypki skórne itp..

Itrakonazol należy do tej samej grupy chemicznej. Wprowadź je dojelitowo. Wchłania się całkiem zadowalająco. Nie przechodzi przez barierę krew-mózg. Lek jest metabolizowany w wątrobie. t1/2

36 h. Wydalane przez nerki. Jest stosowany w histoplazmozie, blastomykozie, kokcydioidomikozie, kandydozie. Efekty uboczne: zaburzenia dyspeptyczne, ból głowy, zawroty głowy, zahamowanie czynności wątroby, alergiczne wysypki skórne.

Leki stosowane w leczeniu grzybicy skóry 1 , obejmują antybiotyk gryzeofulwinę i grupę leków syntetycznych.

1 Grzybica skóry powoduje dużą grupę grzybów chorobotwórczych (Trichophyton violaceum, Microsporum lanosum, Achorion schonlein, różne typy Epidermofiton i inne). Wpływają na skórę, włosy i paznokcie..

Zakażenia grzybicze paznokci – grzybica paznokci – są szczególnie rozpowszechnione. Są spowodowane przez dermatofity (często Trichophyton rubrum), a także grzyby drożdżopodobne (Candida spp.) i formy nie dermatofityczne (Scopulariopsis brevicaulis, Aspergillus spp. i inne). Uważa się, że ogólnoustrojowe leki przeciwgrzybicze terbinafina (lamisil), terbisil, itrakonazol (orungal), ketokonazol (nizoral), gryzeofulwina są najbardziej skuteczne w leczeniu grzybicy paznokci. Ponadto stosuje się miejscowe leczenie grzybicy paznokci. Do tych celów zaleca się mykospory, cyklopiroks (batrafen), amorolfinę (loceryl), tiokonazol (kabel) i inne leki (patrz tekst). W razie potrzeby należy zastosować leczenie skojarzone lekami przeciwgrzybiczymi do stosowania ogólnoustrojowego i miejscowego..

Produkowana jest gryzeofulwina (gritsin, grifulvin) Penicillium griseofulvinum. Struktura chemiczna różni się od innych antybiotyków przeciwgrzybiczych. Działanie fungistatyczne gryzeofulwiny jest najwyraźniej związane z hamowaniem syntezy kwasu nukleinowego. On Candida, nie wpływa na promieniowce i inne grzyby, które powodują grzybice układowe, bakterie, riketsje i wirusy. Podczas leczenia grzybic skóry gryzeofulwiną oporność na nią nie rozwija się.

Z przewodu żołądkowo-jelitowego lek jest dobrze wchłaniany. Po 4-5 godzinach maksymalne stężenie substancji wykrywa się we krwi. Gryzeofulwina gromadzi się w znacznych ilościach w komórkach, które tworzą keratynę, dzięki czemu powstająca warstwa rogowa, włosy i paznokcie stają się odporne na grzyby skórne. Gryzeofulwina jest powoli uwalniana z organizmu. 50% zmniejszenie jego stężenia w osoczu krwi występuje po około 20 godzinach W organizmie większość leku jest metabolizowana (w wątrobie). Powstałe związki i niezmieniona gryzeofulwina są wydalane przez nerki i jelita.

Przepisuj lek do środka w celu resorpcji z grzybicą skóry. Lokalnie stosowany w maściach w połączeniu z dimetylosulfotlenkiem (DMSO). Racjonalne jest łączenie leczenia gryzeofulwiną z miejscowym stosowaniem innych leków przeciwgrzybiczych (patrz poniżej).

Skutecznym lekiem syntetycznym jest terbinafina (lamisil, terbisil). Hamuje syntezę ergosterolu, który jest niezbędny do tworzenia ściany komórkowej grzybów. Ma działanie grzybobójcze. Wprowadzony do środka. Gromadzi się w skórze, podskórnej tkance tłuszczowej i płytkach paznokci. Metabolizowany w wątrobie. Metabolity są wydalane przez nerki. Jest stosowany głównie w leczeniu grzybicy paznokci (z uszkodzeniem paznokci). Jest również skuteczny w przypadku innych grzybic skóry (rzęsistkowica, mikrosporia) i zmian skórnych. Candida,łupież pstry. Spośród działań niepożądanych podczas dojelitowego podawania leku, nudności, ból głowy, wysypka skórna, czasami ból mięśni i stawów, rzadko odnotowuje się niekorzystny wpływ na czynność wątroby. Nałożyć terbinafinę i zewnętrznie w postaci kremu.

Lokalnie w leczeniu grzybiczych chorób skóry stosuje się szereg leków: mikonazol, klotrimazol, preparaty kwasu undecylenowego i jego soli (na przykład maści „Cincundan”, „Undecine”, mykoseptyna), nitrofungina, preparaty jodu i inni.

W leczeniu kandydozy 1 najczęściej stosowanym antybiotykiem jest nystatyna (fungistatyna, mykostatyna). Jego producentem jest Streptomyces noursei. Podobnie jak amfoterycyna B, odnosi się do antybiotyków o strukturze polienowej. Grzybobójcze i grzybobójcze działanie nystatyny wiąże się z naruszeniem przepuszczalności błony komórkowej grzybów tego typu Candida. Oporność na nystatynę zwykle nie rozwija się w leczeniu kandydozy. Lek działa na bakterie tylko w bardzo wysokich stężeniach, co nie jest praktyczne.

W przypadku zmiany kandydozy przewodu żołądkowo-jelitowego nystatyna jest podawana dojelitowo. Jest słabo wchłaniany z jelit. Zastosuj to również

1 Przyczyną kandydozy jest zazwyczaj Candida albicans. Najczęściej wpływa na błony śluzowe przewodu pokarmowego, oskrzeli, narządów płciowych, a także na skórę. Grzybica może być lokalna lub rozpowszechniona.

lokalnie. W postaci septycznej nystatyna jest skuteczna, gdy jest przyjmowana doustnie tylko w bardzo dużych dawkach, umożliwiając tworzenie grzybobójczych stężeń we krwi. W przypadku niewystarczającej skuteczności nystatyny w uogólnionej kandydozie zastępuje się ją amfoterycyną B..

Nystatyna jest dobrze tolerowana. Jego toksyczność jest niska. Spośród działań niepożądanych czasami odnotowuje się objawy dyspeptyczne (nudności, biegunka)..

W leczeniu kandydozy stosuje się również leworynę lub jej sól sodową. Leworyna należy do antybiotyków z grupy polienowej. Jest produkowany Streptomyces levoris. Bardziej toksyczny niż nystatyna. Często powoduje skutki uboczne. W niektórych przypadkach ma działanie terapeutyczne przy nieskuteczności nystatyny.

Klotrimazol, który podobnie jak mikonazol jest pochodną imidazolu, można przypisać do tej samej grupy leków przeciwgrzybiczych. Jest stosowany głównie lokalnie w kandydozie opornej na antybiotyki polienowe. Toksyczność leku jest wysoka, dlatego nie należy go podawać w inny sposób.

W leczeniu kandydozy czasami przepisywany jest lokalny związek bis-czwartorzędowy, dekamin. Ma działanie przeciwbakteryjne i grzybobójcze. Dobrze tolerowany.

Przygotowania

Tytuł Średnia dawka terapeutyczna dla dorosłych; droga podania Formularz zwolnienia
Amfoterycyna B. –Amphotericinum b Dożylnie wlewu 250 jm / kg (co drugi dzień); zewnętrznie maść zawierająca 1 g 30 000 jednostek; inhalacja 5-10 ml roztworu zawierającego 5000 ml w 1 ml Proszek w fiolkach po 50 000 jednostek do podawania dożylnego (w komplecie fiolka z rozpuszczalnikiem) i do inhalacji (bez rozpuszczalnika); maść w tubkach po 15 i 30 g, zawierająca 1 g 30 000 jednostek
Ketokonazol –Ketokonazol Wewnątrz 0,2-0,4 g 0,2 g tabletki
Flukonazol –Flukonazol Wewnątrz i dożylnie 0,05-0,4 g Kapsułki o 0,05; 0,1; 0,15 i 0,2 g; 0,5% syrop; 0,2% roztwór do podawania dożylnego
Gryzeofulwina – Gryzeofulwina Wewnątrz 0,125 g 0,125 g tabletek
Terbinafina – Terbinafina Wewnątrz 0,125-0,25 g; maść skórna 1% Tabletki 0,125 i 0,25 g; 1% maść
Nitrofungina –Nitrofungina Do użytku zewnętrznego Fiolki 25 ml
Nystatyna – Nystatyna Wewnątrz, doodbytniczo i dopochwowo 250 000-500 000 jednostek; zewnętrznie maść zawierająca w 1 g 100 000 jednostek Tabletki powlekane, 250 000 i 500 000 jednostek; doodbytnicze i dopochwowe czopki po 250 000 i 500 000 jednostek; maść w tubkach 15 i 30 g, zawierająca 1 g 100 000 JEDNOSTEK
Levorin –Levorinum W środku i na policzku 500 000 jednostek; zewnętrznie maść zawierająca 1 g 500 000 jednostek; Tabletki 500 000 jednostek; tabletki do żucia o pojemności 500 000 jednostek;

Data dodania: 16.12.2015 | Wyświetlenia: 707 | Naruszenie praw autorskich

Dodaj komentarz