Przewlekła grzybica pachwinowa

przez | 2020-03-17

Spis treści:

Grzybica pachwinowa

Grzybica skóry pachwin jest chorobą grzybiczą, która atakuje region pachwinowy lub wnętrze ud. Przyczyny choroby wpływają również na wszystkie miejsca, w których występują fałdy skóry: obszar między pośladkami, pod gruczołem sutkowym, w zagłębieniach pod pachami lub kolanami. W tym artykule porozmawiamy o przyczynach grzybicy pachwinowej, przebiegu klinicznym choroby, metodach leczenia i profilaktyce.

Przyczyny grzybicy pachwinowej

Główną przyczyną grzybicy pachwinowej są różne rodzaje mikroorganizmów grzybiczych, które namnażają się w dotkniętym obszarze. Zagrożeni są mężczyźni poniżej 40 roku życia. Grzybica pachwinowa u mężczyzn rozwija się na tle następujących czynników:

  • gwałtowny spadek odporności;
  • zwiększona separacja potu;
  • przedłużone stosowanie hormonów i antybiotyków;
  • przewlekły grzyb, łupież pstry i inne choroby skóry;
  • stres fizyczny lub emocjonalny, częsty stres;
  • choroby onkologiczne, HIV;
  • zaburzenia układu hormonalnego: cukrzyca, niedoczynność tarczycy itp .;
  • częste golenie i inne procedury uszkadzające skórę;
  • zmiany hormonalne;
  • zatrucie alkoholem.

Głównym czynnikiem ryzyka jest obniżona odporność. Obrona organizmu jest osłabiona przez przeciążenie, na przykład gwałtowny wzrost aktywności fizycznej, choroby przewlekłe, złe odżywianie.

Objawy grzybicy pachwinowej

Gdy tylko drobnoustroje chorobotwórcze dotrą do strefy pachwinowej, pośladków lub podbrzusza, pojawiają się objawy, których po prostu nie można nie zauważyć. Pierwszym zewnętrznym objawem grzybicy skóry jest silne zaczerwienienie skóry w dotkniętym obszarze. Zapalenie skupia się wokół wyraźnego czerwonego halo. Na krawędziach stan zapalny skóry nieznacznie unosi się i jest pokryty peelingiem.

Oprócz zewnętrznych objawów grzybicy pachwinowej towarzyszą następujące objawy:

  • silne swędzenie w pachwinie;
  • pojawienie się wysypki z ropną zawartością;
  • bolesne odczucia;
  • silny peeling;
  • obrzęk w dotkniętym obszarze.

Najbardziej wyraźnym objawem sygnalizującym chorobę jest nie do zniesienia swędzenie. Pacjenci przeczesują swędzące miejsce, co tylko pogarsza sytuację i prowadzi do dodawania nowych infekcji. W rezultacie grzybica przenosi się na inne obszary.

Rozpoznanie grzybicy pachwinowej

Identyfikacja grzybicy pachwinowej jest złożoną procedurą, która obejmuje: badanie, pobranie materiału biologicznego do analizy pod mikroskopem, kulturę bakteriologiczną i inne procedury. Poniżej rozważymy je bardziej szczegółowo:

  • wstępna inspekcja. Mykolog bada dotknięty obszar pacjenta, określa rozmiar, kształt i charakter wysypki. Doświadczony lekarz dokonuje diagnozy na podstawie zewnętrznych oznak i dolegliwości pacjenta, ale w większości przypadków to nie wystarczy;
  • diagnostyka luminescencyjna za pomocą lampy Wood. Jest to sprzętowa metoda diagnostyczna, w której lekarz stosuje lampę Wood – urządzenie z filtrem wytwarzającym promieniowanie ultrafioletowe. Zdrowe i dotknięte obszary skóry reagują inaczej na promieniowanie. Zdrowy obszar skóry daje jasnoniebieski blask, obszar dotknięty grzybami reaguje na lampę zielonym blaskiem. Jest to szybka metoda diagnostyczna, która nie zajmuje więcej niż 10 minut. Procedura jest przeprowadzana w zaciemnionym pokoju;
  • badanie mikroskopowe skrobania z dotkniętego obszaru. Lekarz zbiera płatki skóry za pomocą specjalnego skalpela medycznego, po czym kładzie je na szklanym szkiełku i traktuje alkaliami potasu;
  • kultura bakteriologiczna. Przeprowadza się to w celu ustalenia rodzaju grzyba. Materiał biologiczny umieszcza się w uprzednio przygotowanym pożywce i mikroorganizmy są monitorowane przez dwa tygodnie. Na podstawie końcowych wyników mikolog diagnozuje.

Potrzebne są metody diagnostyczne, aby zidentyfikować typ mikroorganizmu, który spowodował uszkodzenie. Samoleczenie może prowadzić do tego, że stosowane leki są po prostu nieskuteczne przeciwko niektórym mikroorganizmom.

Leki przeciwhistaminowe zmniejszające swędzenie

Podczas choroby pacjenci często skarżą się na swędzenie i inne nieprzyjemne odczucia. Jak leczyć niedopuszczalne swędzenie i pieczenie? Lekarze przepisują leki przeciwhistaminowe w celu leczenia tego objawu. Jest to grupa leków mających na celu wyeliminowanie reakcji alergicznych:

  • Loratadyna. Ten lek blokuje receptory przeciwhistaminowe odpowiedzialne za występowanie reakcji alergicznych. Łagodzi swędzenie i ból w ciągu 30 minut po podaniu. Przeciwwskazane w przypadku nadwrażliwości na składniki, w okresie noszenia i karmienia dziecka. W rzadkich przypadkach powoduje nudności, wymioty i suchość w ustach;
  • Chloropiramina. Działa na tej samej zasadzie co Loratadin i jest często przepisywany przez lekarzy na różne choroby skóry. Przeciwwskazane w przypadku nadwrażliwości na pochodne etylenodiaminy, upośledzenia urodynamiki z gruczolakiem prostaty, jaskry z zamkniętym kątem, ciąży i laktacji. W przypadku zatrzymania moczu i zmian erozyjno-wrzodziejących w przewodzie pokarmowym leki należy przyjmować ostrożnie. Możliwe działania niepożądane: spowolnienie reakcji psychomotorycznych, letarg, nudności, zawroty głowy, zaburzenia koordynacji;
  • Clemastine. Odnosi się do pochodnych etanoloaminy. Skutecznie łagodzi swędzenie i inne reakcje alergiczne. W przeciwieństwie do innych leków tego typu powoduje wiele skutków ubocznych. Pacjent, który zażył Clemastine, może stać się słaby i zahamowany. W rzadkich przypadkach obserwuje się odwrotny efekt: drażliwość, lęk, pobudzenie i nerwowość. Nie zaleca się przyjmowania z nadwrażliwością, zaburzeniami oddawania moczu, nieprawidłowym funkcjonowaniem przewodu pokarmowego.

Przed skorzystaniem z tych środków skonsultuj się ze specjalistą.

Środki przeciwgrzybicze

Jak leczyć tę chorobę? Grzybica skóry pachwin jest leczona głównie miejscowo. Lekarze zalecają zwrócenie szczególnej uwagi na zasady higieny osobistej: regularnie myj i oczyszczaj skórę (szczególnie w dotkniętych obszarach) i używaj tylko ubrań i artykułów gospodarstwa domowego. Aby zwalczać mikroorganizmy grzybowe, przepisywane są odpowiednie leki, które omówimy poniżej.

Klotrimazol

Ten środek przeciwgrzybiczy jest dostępny w kilku postaciach dawkowania: tabletki, czopki i maści. Grzybica pachwinowa jest leczona maścią:

  1. Wyciśnij niewielką ilość z tuby.
  2. Delikatnie nałóż na dotknięty obszar i równomiernie rozprowadź. Skóra w tym obszarze powinna zostać oczyszczona i wysuszona.
  3. Powtórz procedurę 2-3 razy dziennie.

Czas trwania leczenia zależy od lokalizacji i ciężkości choroby. Średni czas trwania leczenia wynosi do 4 tygodni.

Terbinafina

Lek ten szybko przenika przez różne warstwy skóry i ma skuteczne działanie przeciwgrzybicze. Nałożyć produkt cienką warstwą na wcześniej oczyszczony dotknięty obszar. Powtarzaj procedurę 3-4 razy dziennie przez miesiąc.

Możliwe są następujące działania niepożądane:

  • lekkie uczucie pieczenia;
  • wysypki podobne do łuszczycy;
  • pokrzywka.

Jeśli masz co najmniej jeden z tych objawów, zastąp terbinafinę innym lekiem..

Grzybica skóry: rodzaje, objawy i leczenie

Dermatomikozy nazywane są rozległą grupą zakaźnych zmian skórnych, które są wywoływane przez różnego rodzaju patogenne grzyby dermatofitowe. Choroby te można zaobserwować zarówno u dorosłych, jak iu dzieci, ale niektóre z nich częściej obserwuje się w określonej kategorii wiekowej. Ta cecha wynika z faktu, że różne grupy wiekowe różnią się charakterem potu, składem potu, sebum i poziomem pH.

W naszym artykule przedstawimy główne rodzaje grzybicy skóry, przyczyny ich rozwoju, metody diagnozy, leczenia i zapobiegania. Ta wiedza będzie dla Ciebie przydatna i możesz podejrzewać rozwój choroby w czasie i podjąć niezbędne środki wspólnie z lekarzem. Pamiętaj, że nie można samodzielnie leczyć grzybic skóry, ponieważ niezbędny lek przeciwgrzybiczy można pobrać dopiero po analizie, która pomoże określić rodzaj grzyba patogennego. Przy złym wyborze jednego lub drugiego środka przeciwgrzybiczego leczenie może być nieproduktywne, choroba pogorszy się i stanie się przewlekła.

Powody

Czynnikami sprawczymi grzybicy skóry są grzyby dermatofitowe:

  • Microsporum;
  • Epidermophyton (niektóre gatunki);
  • Trichofyton.

W rzadkich przypadkach grzybice są wywoływane przez różne gatunki grzybów z rodzaju Candida.

Większość dermatofitów rozmnaża się intensywniej w wilgotnym środowisku neutralnym lub zasadowym w temperaturze zbliżonej do temperatury ciała ludzkiego (20-30 ° C). Dlatego częstość występowania grzybicy skóry znacznie wzrasta w ciepłym sezonie.

Wśród dermatofitów wyróżnia się takie odmiany grzybów:

  • antropofilne – ludzkie pasożyty;
  • zwierzęcy – pasożyty zwierząt;
  • geofilny – pasożyty żyjące w glebie.

Zarodniki, kondomy lub strzępki tych grzybów spadają na skórę, włosy lub paznokcie osoby i, jeśli istnieją sprzyjające warunki, zarażają ją. Po infekcji rozpoczyna się niszczenie dotkniętego obszaru naskórka, ponieważ patogeny te żywią się keratyną.

Zakażenie dermatofitami występuje przy bezpośrednim kontakcie człowieka z:

  • chory
  • zarażone zwierzę (kot, pies);
  • zainfekowane przedmioty (buty, ręczniki, podłoga w łazience lub wannie, dywany itp.).

Po kontakcie zdrowej osoby z dermatofitami choroba nie zawsze występuje. Ryzyko rozwoju tych zmian skórnych wzrasta w następujących warunkach:

  • obniżona odporność;
  • choroby endokrynologiczne;
  • naruszenie integralności skóry;
  • pocenie się
  • zaburzenia metaboliczne;
  • złe odżywianie (niedobór witamin i hipowitaminoza).

Klasyfikacja

Grzybice skóry są klasyfikowane według lokalizacji:

  • gładka skóra ciała;
  • skóra głowy i broda;
  • gwoździe;
  • obszar pachwinowy;
  • przestań.

W zależności od czynnika sprawczego, grzybice skóry dzielą się na:

  • keratomykoza: mikrosporia guzkowa, wielokolorowy porost;
  • dermatofitoza: naskórkowość pachwinowa, naskórkowość stóp, rzęsistkowica, grzybica kafelkowa, favus, rubrofity;
  • głębokie grzybice: aspergiloza, chromomikoza, blastomykoza, sporotrichoza itp.;
  • kandydoza: powierzchowna, trzewna i przewlekła uogólniona;
  • pseudomykoza: promienica, rzęsica, erytroza itp..

Objawy

Nasilenie objawów klinicznych z grzybicą skóry zależy od postaci i czasu trwania choroby.

Dermatomikoza gładkiej skóry ciała

Ta zmiana skórna jest wywoływana przez grzyb Trichophyton i jest częściej obserwowana w krajach o ciepłym klimacie. W przypadku grzybicy skóry gładkiej dowolnej części skóry ciała można wykryć następujące objawy:

  • różowa lub czerwona wysypka tworząca okrągłe plamy;
  • plama oświecenia pojawia się w centrum ogniska;
  • mokre obszary wysypki pokryte są skórką;
  • krawędzie zaokrąglonego ogniska są pokryte łuskami, zaczynają swędzić i łuszczyć się;
  • środek ogniska zostaje wyczyszczony, a ślad pozostaje w postaci koła na skórze.

W przypadku wtórnej infekcji bakteryjnej zmiana może bliznowacić i pozostawić przebarwiony obszar na skórze..

Dermatomikoza skóry głowy i brody

Choroba ta jest częściej obserwowana u dzieci i jest wywoływana przez grzyba microsporum lub trichophyton.

W skórze głowy obserwuje się następujące objawy:

  • pojawienie się grudkowej wysypki i jej rozprzestrzenianie się;
  • wrze w wysypce skórnej;
  • skóra staje się czerwona, swędzi, boli i zaczyna się odklejać;
  • włosy w zmianach stają się kruche i wypadają z powodu ropnej fuzji mieszków włosowych.

Kiedy grzyb wpływa na obszar brody lub wąsów, obserwuje się następujące objawy:

  • pod skórą głowy pojawiają się bąbelki (grudki i krosty);
  • mieszki włosowe stają się w stanie zapalnym i ropieją z powodu wtórnej infekcji bakteryjnej;
  • skóra w obrębie zmiany staje się obrzękowa, bolesna i pokrywa się strupami krwi.

Takie grzybice skóry są bardzo zaraźliwe i pacjent powinien natychmiast szukać pomocy medycznej.

Dermatomikoza paznokci

Klęska płytek paznokciowych przez grzyb (lub grzybicę paznokci) jest spowodowana przez grzyb trichophyton, który jest wprowadzany do strefy wzrostu paznokci. Pacjent ma następujące objawy:

  • pogrubienie, odbarwienie i deformacja płytki paznokcia;
  • nagromadzenie martwych komórek pod paznokciem;
  • złuszczanie i niszczenie paznokcia.

Częściej grzybicze uszkodzenie paznokci obserwuje się na palcach, rzadziej – na rękach.

Grzybica pachwinowa

Chorobę tę mogą wywoływać różne grzyby: Trichophyton rubrum, Epidermophyton floccosum, Trichophyton mentagrophytes i Candida. Pacjent ma następujące objawy:

  • różowe zaokrąglone plamy z rozmytymi konturami pojawiają się na skórze w okolicy fałd pachwinowych, które mogą następnie rozprzestrzeniać się na uda, odbytu i krocza;
  • przy samozakażeniu te same plamy mogą pojawić się w fałdach pod gruczołami sutkowymi i innymi częściami ciała;
  • plamy powiększają się i mogą się łączyć;
  • wzdłuż krawędzi dotkniętego ogniska tworzą się pęcherzyki, które swędzą, powodują pieczenie i ból, pękają, pokrywają się skorupami i łuskami;
  • po otwarciu pęcherzyki mogą zostać ponownie zarażone, a pacjent rozwija ropienie skóry (ropne zapalenie skóry);
  • dotknięta skóra zaczyna się odklejać, a stan zapalny stopniowo zanika (szczególnie jeśli wyeliminowano podwyższoną wilgotność dotkniętego obszaru).

Patogeny mogą pozostawać na skórze przez długi czas, powodują rozwój nawrotów grzybicy pachwinowej.

Dermatomikoza pachwinowa jest częściej obserwowana u pacjentów z cukrzycą i mężczyzn cierpiących na otyłość. Chorobę można wywołać, zakładając ciasne ubranie i często zwiększając wilgotność w okolicy pachwiny. Zakażenie może wystąpić poprzez kontakt z pacjentem i przedmioty gospodarstwa domowego (pościel, ręczniki, deski sedesowe, sprzęt sportowy itp.).

Dermatomikoza stóp

Ta choroba jest wywoływana przez trichofit lub naskórek. Dermatomikoza stóp może występować w postaci płaskonabłonkowej, międzyżebrowej lub dyshidrotycznej.

W płaskiej postaci pacjent ma następujące objawy:

  • po pierwsze, wpływa to na skórę w międzypalcowych fałdach nóg;
  • na skórze pojawia się peeling, któremu nie towarzyszą inne odczucia;
  • czasami obieranie jest bardziej wyraźne, któremu towarzyszy polecenie pęcherzyków lub wysypki o płaczącej naturze i swędzenie;
  • dotknięty obszar może zostać ponownie zainfekowany i ropiejący;
  • z czasem obszar obierania rozciąga się na boczne powierzchnie stóp;
  • uszkodzenia łączą się i pokrywają łuskami jasnego koloru;
  • u pacjenta pojawia się łuszczenie, suchość, ból i swędzenie stóp.

W przypadku intergliginalnej postaci u pacjenta w przestrzeni międzypalcowej pojawiają się następujące objawy:

W przypadku postaci dyshidrotycznej u pacjenta w obszarze przestrzeni międzypalcowych pojawiają się następujące objawy:

  • liczne bąbelki w podeszwach, łukach stóp i palcach;
  • pękają pęcherzyki i pojawiają się erozja.

Najczęściej grzybicę stóp obserwuje się u młodych mężczyzn. Dermatolodzy zauważyli również, że u młodych pacjentów częściej wykrywa się grzybicę, której towarzyszy stan zapalny i płacz, au osób starszych – „sucha”. Dermatomikoza stóp jest często zaostrzona, powikłana wtórną infekcją i charakteryzuje się długim i długim przebiegiem.

Diagnostyka

Objawy grzybicy skóry mogą być podobne do innych chorób skóry (łuszczyca, wyprysk) i aby przepisać odpowiednią terapię, konieczne jest dokładne określenie rodzaju patogenu, który spowodował chorobę. Dlatego wszyscy pacjenci, którzy ujawnili oznaki takich zmian skórnych, powinni skonsultować się z dermatologiem (lub mikologiem), który może dokładnie ustalić diagnozę i opracować plan dalszego leczenia. Przed wizytą u lekarza nie można nasmarować dotkniętych obszarów skóry roztworami antyseptycznymi (jod, brylantowa zieleń, nadtlenek wodoru itp.) Lub maściami, ponieważ ich użycie może spowodować nieprawidłową diagnozę.

W przypadku testów laboratoryjnych lekarz przeprowadzi pobieranie próbek materiału, którym może być:

  • zeskrobania skóry (skorupy lub płatki z dotkniętych obszarów);
  • włosy
  • paznokcie.

Powstały materiał bada się pod mikroskopem natychmiast po zebraniu lub po wysianiu na pożywkę hodowlaną. Dzięki tym badaniom lekarz może dokładnie określić rodzaj patogenu grzybowego i zalecić skuteczne leczenie.

Do diagnozy grzybicy skóry można również zastosować takie metody:

  • dermoskopia;
  • badanie krwi w celu wykrycia przeciwciał przeciwko grzybom.

Leczenie

Taktykę leczenia grzybicy skóry należy dobierać indywidualnie dla każdego pacjenta. Dermatolog bierze pod uwagę takie czynniki:

  • rodzaj grzyba;
  • przebieg choroby;
  • wiek
  • ogólny stan zdrowia.

Głównym sposobem leczenia grzybicy skóry jest powołanie środków przeciwgrzybiczych do użytku zewnętrznego lub wewnętrznego. Bez stosowania takich leków niemożliwe jest wyleczenie pacjenta.

Współczesny przemysł farmakologiczny wytwarza około 200 rodzajów środków przeciwgrzybiczych, ale jeden z nich można wybrać tylko po testach laboratoryjnych, które określają rodzaj patogenu grzybicy skóry. Na początkowych etapach choroby lekarz może ograniczyć przepisywanie leków przeciwgrzybiczych do użytku zewnętrznego, ale w zaawansowanych przypadkach do schematu leczenia mogą być włączone postacie tabletek do podawania doustnego. Ich dawkowanie i czas podawania są również ustalane ściśle indywidualnie.

W razie potrzeby do schematu leczenia można włączyć antybiotyki i hormony do stosowania miejscowego lub wewnętrznego. Roztwory antyseptyczne (kwas borowy, nadmanganian potasu, chlorheksydyna) stosuje się w leczeniu wilgotnych obszarów skóry, a preparaty keratolityczne stosuje się w celu wyeliminowania znaczących miejsc keratynizacji..

W schemacie leczenia grzybicy skóry koniecznie uwzględniono immunodulatory, preparaty witaminowe i środki przyspieszające gojenie się uszkodzonej skóry.

W przypadku wykrycia grzybicy skóry lekarz musi zapoznać pacjenta z metodami dezynfekcji artykułów gospodarstwa domowego, odzieży lub obuwia i podać zalecenia dotyczące zapobiegania rozprzestrzenianiu się infekcji.

Zapobieganie

Grzyby dermatofitowe rozmnażają się w wilgotnym i ciepłym środowisku, dlatego utrzymanie ciała w czystości i suchości będzie najlepszym sposobem zapobiegania tym zmianom skórnym. Przestrzeganie tych prostych zasad pomoże zapobiec rozwojowi tych chorób grzybiczych:

  1. Zachowaj swoją odporność i jedz dobrze.
  2. Nie chodź boso publicznie.
  3. Nie noś butów ani odzieży innych osób..
  4. Nie używaj ręczników innych osób.
  5. Utrzymuj buty i odzież w czystości..
  6. Noś ubrania wykonane z naturalnych tkanin..
  7. Unikaj noszenia obcisłej odzieży wykonanej z tkanin syntetycznych (szczególnie w cieplejszych miesiącach).
  8. Nigdy nie używaj do włosów manicure, grzebieni, spinek do włosów ani gumek innych ludzi.
  9. Nie głaskaj zwierząt bezpańskich i nieznanych.
  10. Monitoruj zdrowie zwierząt i regularnie sprawdzaj ich włosy i skórę pod kątem infekcji grzybiczych.

Pamiętaj, że gdy pojawią się pierwsze objawy grzybicy skóry, należy natychmiast skonsultować się z dermatologiem!

Tylko lekarz może przepisać skuteczne leczenie i możesz trwale pozbyć się tych nieprzyjemnych chorób. Bądź zdrowy!

Z którym lekarzem się skontaktować

Jeśli swędzenie i łuszczenie się skóry wystąpią na jakiejkolwiek części ciała, należy skonsultować się z dermatologiem. Po zdiagnozowaniu pacjent może zostać skierowany do mikologa – specjalisty od chorób grzybiczych.

Dość często grzybice występują na tle współistniejących chorób (cukrzyca, otyłość) i niedoboru odporności. Dlatego czasami konieczne jest skonsultowanie się z endokrynologiem, immunologiem i specjalistą chorób zakaźnych. W celu dokładniejszej diagnostyki różnicowej grzybic i alergicznych zmian skórnych wymagane jest badanie alergologa.

Dodaj komentarz