Leczenie grzybicy brody i wąsów

przez | 2020-01-10

Spis treści:

Grzybica brody i głowy

Nagłówek ICD-10: B35.0

Spis treści

Definicja i tło [edycja]

Grzybica skóry głowy

Synonimy: grzybica Capitis

Dermatomikozy – choroby grzybicze wywoływane przez dermatomycetes z rodzajów Trichophyton, Microsporum, Epidermophyton, w których dotyczy naskórka, skóry właściwej i przydatków skóry; występuje różny stopień zapalnej reakcji skórnej.

Etiologia i patogeneza [edycja]

Głównym czynnikiem dermatofitozy skóry głowy w Rosji i Europie Wschodniej jest Microsporum canis, którego wskaźnik wykrywalności w Rosji wynosi 95%. Grzybica Capitis może być również wywoływana przez prawie wszystkie dermatofity, z wyjątkiem Epidermophyton floccosum i Trichophyton koncentricum. W ostatnich latach liczba zgłoszonych przypadków mikrosporii wyniosła 100 tysięcy przypadków rocznie. Występowanie patogenów mikrosporii anthroponous (M. ferrugineum) i rzęsistkowicy (T. violaceum), powszechnych na Dalekim Wschodzie i w Azji Środkowej, należy uznać za sporadyczne.

Grzyby zoofilne T. mentagrophytes, T. verrucosum, rzadko M. canis, powodują dermatofitozę brody i wąsów. Jednak w Rosji T. rubrum jest często przyczyną anthroponous dermatophytosis brody i wąsów.

Infekcja może być również spowodowana przez T. violaceum, a na obszarach endemicznych T. shoenleinii (fawus na brodzie lub wąsach). W krajach basenu Morza Śródziemnego (Hiszpania, Portugalia), na wyspach Morza Śródziemnego oraz w Afryce Północnej czynnikiem wywołującym dermatofitozę są często gatunki antropofilne T. megninii.

Proces zakaźny rozpoczyna się po tym, jak artrospory patogenu dostaną się do skóry głowy. Zarodniki kiełkują, tworząc strzępki perforujące osłonkę włosów przy wyjściu na powierzchnię skóry.

W zależności od formowania i umiejscowienia elementów grzyba rozróżnia się kilka rodzajów uszkodzeń włosów: dzięki ektotrixie (ektotrixie) artrospory formy grzyba są zawarte głównie poza włosami; z endotrix (endothrix) artrospory znajdują się we włosach; z favus (favous typ) strzępki grzybowe rosną we włosach, ale później nie przeżywają, pozostawiając puste przestrzenie (pęcherzyki powietrza). Arthrospores nie są wykrywane.

W przypadku zmian włosowych typu ektotrix strzępki grzyba wnikają do włosów znajdujących się w fazie aktywnego wzrostu i osiągają górną granicę strefy keratogennej. W przypadku infekcji ektotrixem włosy odrywają się tuż powyżej tego poziomu, 1-6 mm nad powierzchnią skóry. Strzępki we włosach mnożą się z taką samą prędkością, jak występuje rogowacenie włosów. Nowe zarodniki wnikają na zewnątrz, do kory, a gdy włosy rosną, docierają do powierzchni skóry. Uszkodzenia włosów wywołane przez ektotrix są wywoływane przez wszystkie grzyby z rodzaju Microsporum, a także T. mentagrophytes, T. verrucosum, T. megninii i bardzo rzadko T. rubrum.

W przypadku zmian typu endotrix artrospory szybko tworzą się we włosach, zastępując rdzeń keratyny. Nie ma to wpływu na warstwę korową. Włosy pozbawione silnego rdzenia odrywają się w najsłabszym miejscu – natychmiast po dotarciu do powierzchni skóry, gdzie ściana pęcherzyka już jej nie utrzymuje. Infekcja endotrix spowodowana jest przez grzyby antropofilne z rodzaju Trichophyton: T. violaceum, T. tonsurans, gatunek afrykański T. soudanense, T. yaoundei i T. gourvillii, czasami T. rubrum. Typ endotrix jest częściej podatny na przewlekły przebieg, ponieważ włosy są dotknięte nie tylko w fazie aktywnego wzrostu, ale także w fazie spoczynku, dlatego ognisko infekcji pozostaje.

Dzięki uprzywilejowanemu uszkodzeniu włosów strzępki T. shoenleinii wnikają we włosy. Odpryskiwanie włosów może nie wystąpić z powodu niskiej intensywności rozwoju patogenu i śmierci strzępek, które przeniknęły do ​​rdzenia.

Nasilenie reakcji zapalnej różni się w zależności od właściwości patogenu. Zapalenie jest bardziej nasilone w przypadku grzybicy głowy wywołanej przez zoofilnego M. canis, T. verrucosum, T. mentagrophytes, geofilowego M. gypseum, M. nanum, czasem antropofilnego M. audouinii, T. tonsurans. Z reguły ciężkie zapalenie obserwuje się przy zakażeniu ektotrixem.

Przebieg większości postaci grzybiczego zapalenia głowy charakteryzuje się niezależnym rozwiązywaniem. Najczęstszym skutkiem choroby jest zniknięcie wszystkich objawów po pewnym czasie (czasem miesiącach, latach) bez konsekwencji. Powikłania obejmują łysienie, tworzenie się blizn (z postacią ropną), dermatofitydy. Skutkiem długiego przebiegu infekcji może być ziarniniakowe zapalenie – ziarniniak Mayocchi na skórze głowy.

Favus i niektóre rodzaje rzęsistkowicy, które utrzymują się u wielu pacjentów w okresie pokwitania, a w niektórych przypadkach są przekazywane następnemu pokoleniu, są mniej podatne na samorozwiązywanie.

Objawy kliniczne [edycja]

Choroba zaczyna się od pojawienia się wokół ujścia mieszków włosowych małej grudki. Po kilku dniach wokół grudki pojawia się drobny płatek, zmienia się kolor włosów pokrytych zarodnikami, a następnie odrywa się kilka milimetrów nad powierzchnią skóry. Proces rozprzestrzenia się na obrzeżach, reprezentując pierścień grudek, pojawiają się nowe obszary pozbawione włosów.

Klasyczna mikrosporia skóry głowy jest zwykle reprezentowana przez jedno lub kilka zaokrąglonych ognisk o dość wyraźnych granicach, o średnicy od 2 do 5 cm. Na obrzeżach tych ognisk mogą być mniejsze (ekrany) o średnicy do 1-2 cm Włosy z ognisk są matowe, łamliwe, jasnoszare, u podstawy ubrane w białą osłonę. Wypadanie włosów na powierzchni skóry sprawia, że ​​zmiany wydają się być przycięte, co odpowiada nazwie „grzybicy”. Wzdłuż krawędzi paleniska włosy można łatwo wyciągnąć. Skórka w centrum uwagi jest lekko przekrwiona i obrzęknięta, pokryta szarawymi małymi łuskami, co dało nazwę „szare plamy porostów”.

Stopień rumienia, naciekania i łuszczenia, poziom odrywania się włosów, ich wygląd i ilość łamanych włosów mogą się różnić. Ponadto ogniska mogą znajdować się w okolicy ciemieniowej lub wzdłuż krawędzi wzrostu włosów, iść do skóry twarzy, scalać, tworzyć policykliczne postacie, są prezentowane w różnych liczbach. Możliwe wysięk z tworzeniem się skorup, pojawieniem się krost. Wysypce może towarzyszyć swędzenie..

Trichofitoza skóry głowy

Trichofitoza skóry głowy wywołana przez grzyby antropofilne (T. violaceum i T. tonsurans) charakteryzuje się wieloma izolowanymi małymi (do 2 cm) ogniskami. Ich granice są mniej wyraźne i nieregularne. Nie wszystkie włosy są uszkodzone i odrywają się w palenisku. Zwykle pęknięcie na poziomie skóry, pozostawiając kikut w postaci czarnej kropki („czarne kropki porostu”), wystającą z ujścia pęcherzyka. Włosów nie da się tak łatwo usunąć, jak w przypadku mikrosporii. Usunięte fragmenty włosów są często skręcone, wyglądają jak haczyk lub znak zapytania, ponieważ chip nadal rośnie pod skórą pokrytą łuskami. Obieranie ognisk może objawiać się w różnym stopniu, czasami przypominając łojotok. Rumień i naciek są również wyrażane w różny sposób. Czasami w ognisku lub wzdłuż jego krawędzi pojawiają się bąbelki, skórki, krosty. Autorzy krajowi tradycyjnie rozróżniają przewlekłą trichofitozę skóry głowy w czarne plamki, występującą głównie u nastolatków i kobiet i reprezentowaną przez małe ogniskowe lub rozproszone, często subtelne złuszczanie, małe ogniska zanikowe i „czarne kropki”.

Klasyczny obraz favusu skóry głowy charakteryzuje się obecnością łuski (od łac. Scutula – scutellum) – skorupy brudnego szarego lub żółtego koloru. Na początku infekcji wokół mieszków włosowych pojawia się mała czerwona plamka lub grudka w miejscu wprowadzenia patogenu, a następnie pośrodku pojawia się żółta krosta. Wybuch rośnie, osiągając 3 cm średnicy (zwykle 1-1,5 cm). Utworzona łopatka jest suchą skórką podobną do spodka, ze środka której wypadają włosy. Skutery są ściśle przymocowane do skóry i z trudem są usuwane, pozostawiając erozję różowo-czerwoną. Każda tarczka składa się z masy strzępek sklejonych przez wysięk, zasadniczo stanowiących kolonię grzybów.

Włosy w ogniskach stają się matowe, popielate, czasem wystają w różnych kierunkach ze środka łopatki, przypominając starą perukę lub wiązkę holu. Włosy Favus można łatwo usunąć, ale się nie odrywają.

W zaawansowanych przypadkach kości policzkowe łączą się, pokrywając większość głowy. Stała skorupa w favusie przypomina plaster miodu, co wynika z łacińskiej nazwy choroby (łaciński favus – komórka). Ze zwykłym upodobaniem emanuje z skorupy nieprzyjemny zapach „myszy” (stodoły, kota).

Przy długim przebiegu favus często rozwija się łysienie bliznowate, najpierw z ogniskami w miejscu ząbków, a następnie rozproszone, prawie ciągłe. Kliniczne warianty favusa charakteryzują się brakiem ząbków. Ogniska mogą być reprezentowane przez obieranie (wariant płaskonabłonkowy) lub krosty i skorupy (wariant nieślubny).

Obraz podobny do favusa może również dać T. violaceum, T. mentagrophytes var. quinckeanum (mysi fawus) i M. gypseum.

Infiltracyjna ropna postać dermatofitozy (Celsus Kerion)

Naciekowa ropna postać mikrosporii i rzęsistkowicy charakteryzuje się ciężkim stanem zapalnym z przewagą krost i tworzeniem się dużych formacji – kerionów. Kerion jest bolesnym, gęstym ogniskiem rumienia i infiltracji o średnicy do 6-8 cm, ma wypukły kształt, wygląda na jaskrawoczerwony lub cyjanotyczny, z wyraźnymi granicami i bulwiastą powierzchnią. Następnie ostrość infiltracji zmiękcza się. Kerion jest pokryty licznymi krostami i erozjami, często ukrytymi pod ropnymi skórnymi krwotocznymi skórkami. Rozszerzone usta mieszków włosowych są charakterystyczne, z których żółta ropa jest uwalniana po naciśnięciu. Podobny obraz porównuje się z plastrami miodu (kerion). Włosy w ognisku częściowo wypadają, odrywają się i można je łatwo usunąć. Ropne, kruche skórki sklejają ocalałe włosy, które są odrywane wraz ze skórkami.

Kerionowi często towarzyszą ogólne zjawiska – gorączka, złe samopoczucie, ból głowy. Rozwija się bolesne regionalne zapalenie węzłów chłonnych (zwykle obejmujące tylną szyjkę lub za węzły chłonne ucha). Ponadto, z naciekającą postacią ropną, często pojawiają się dermatofitydy (od wysypki grudkowej i wypryskowej do rumienia guzowatego).

Choroba ma skłonność do samorozwoju, ale łysienie blizny pozostaje w miejscu wybuchu.

Dermatofitoza brody i wąsów

Grzybica w okolicy brody i wąsów występuje w dwóch wersjach, zwanych zwykle powierzchownymi i głębokimi. Charakterystyczny jest głęboki wariant, podobny do infiltracyjno-ropnej postaci rzęsistkowicy. Dzięki tej opcji przeważają duże węzły koloru cyjanotyczno-czerwonego z wyraźnymi granicami i bulwiastą powierzchnią, podobną do kerionu. Na tle rumienia i naciekania zlokalizowane są liczne krosty, które po połączeniu tworzą ropnie. Otwierające się krosty oddzielają ropę, która również wychodzi z ucisku i usuwania włosów. Włosy w centrum uwagi są matowe, łamliwe, łatwe i bezbolesne. Połączenie ropnych ognisk może prowadzić do powstawania przetok. Pomimo wyraźnych zjawisk zapalnych ogniska są zwykle bezbolesne. Ogniska są zwykle rozmieszczone asymetrycznie, mogą być pojedyncze lub wielokrotne. Częstą lokalizacją jest szyja, podbródek i dolna warga, jednak zjawiska zapalne na wyspie są również możliwe w okolicy wąsów.

Naciekowej ropnej postaci grzybicy często towarzyszy regionalne zapalenie węzłów chłonnych, gorączka i złe samopoczucie.

Choroba ma skłonność do samorozwoju przez kilka miesięcy. W wyniku nieleczonej grzybicy barbae często rozwija się łysienie bliznowate.

Powierzchowna forma czasami przypomina grzybicę gładkiej skóry lub ziarniniak Mayokki. W przypadku rubrofitów rumieniowe guzki okołokomórkowe znajdują się w obszarze wąsów lub brody. Pośrodku żywiołów są matowe włosy, często odrywają się w pobliżu powierzchni skóry. Skutkiem choroby może być również łysienie, ale mniej rozległe, ograniczone do centrum elementów wysypki. Podobny obraz można zaobserwować w przypadku infekcji wywołanej przez bakterie Trichophyton spp.

Grzybica brody i głowy: Diagnoza [edycja]

Diagnostyka różnicowa [edycja]

Grzybica brody i głowy: Leczenie [edycja]

Główną metodą leczenia grzybicy skóry głowy jest terapia ogólnoustrojowa. Gryzeofulwina, terbinafina, itrakonazol i flukonazol mogą być stosowane w leczeniu.

Gryzeofulwina pozostaje standardowym leczeniem dermatofitozy skóry głowy. Jego dawki, z których korzystają eksperci krajowi i zagraniczni, są różne. Wyjaśnia to przewaga M. canis w Rosji i antropofilnego Trichophyton spp. na Zachodzie, a także inny skład i jakość samego leku. W szczególności za granicą stosuje się mikronizowaną (forte) i ultramikronizowaną gryzeofulwinę, której dzienne dawki są mniejsze.

Standardowa dzienna dawka gryzeofulwiny w leczeniu mikrosporii wynosi 22 mg / kg dziennie. Aby poprawić wchłanianie i lepszą akumulację leku, zaleca się przyjmowanie go z olejem roślinnym, dzieląc dzienną dawkę na 3-4 dawki. Dawka nie powinna przekraczać 1 g na dzień. Standardowy przebieg leczenia mikrosporią gryzeofulwiny wynosi 1,5-2 miesiące. Z reguły w szpitalach dziecięcych, w których hospitalizowani są pacjenci z mikrosporią, leczenie prowadzi się do momentu pojawienia się jednej lub dwóch negatywnych analiz mikroskopowych, po czym lek jest przepisywany w tej samej dawce co drugi dzień przez 2 tygodnie, a następnie 2 razy w tygodniu przez kolejne 2 tygodnie Dla małych dzieci gryzeofulwinę lepiej przepisać w postaci zawiesiny (8 ml zawiesiny odpowiada jednej tabletce 125 mg).

W przypadku trichofitozy i fawusu zalecana dzienna dawka gryzeofulwiny wynosi 18 mg / kg dziennie, standardowy schemat dawkowania jest taki sam. Za granicą stosuje się średnią dawkę 15 mg / kg dziennie (lek ultramikronizowany – 10 mg / kg dziennie). Dorośli są przepisywani 500 mg / dobę przez 1-2 miesiące z trichofitozą – aż do negatywnych wyników mikroskopii i hodowli. Kiedy microsporia preferuje przedłużenie leczenia.

Terbinafina jest bardziej skuteczna niż gryzeofulwina w leczeniu grzybiczego zapalenia głowy w ogóle, ale ma tę samą wadę – mniejszą aktywność przeciwko M. canis. Przejawia się to w rozbieżności między zaleceniami krajowymi i zagranicznymi, ponieważ w Europie Zachodniej i Stanach Zjednoczonych grzybica głowy częściej oznacza trichofitozę, aw Rosji mikrosporię. W szczególności eksperci krajowi zauważyli potrzebę zwiększenia dawki za pomocą mikrosporii o 50% zalecanego. Pod uwagę brane są skuteczne dzienne dawki terbinafiny na mikrosporię: u dzieci o masie ciała do 20 kg – 94 mg dziennie (3/4 tabletki 125 mg); do 40 kg – 187 mg dziennie (1,5 tabletki 125 mg); więcej niż 40 kg – 250 mg dziennie. Dorośli otrzymują dawkę 7 mg / kg dziennie, ale nie więcej niż 500 mg. Czas trwania leczenia – 6-12 tygodni.

Krótsze schematy leczenia są badane za granicą, od 4 do 6-8 tygodni. Schematy rozszerzeń zalecane dla microsporia.

Itrakonazol jest równie skuteczny przeciwko Trichophyton i Microsporum spp. W przypadku dzieci lek jest przepisywany po 12 latach w dawce 3-4 mg / kg dziennie przez 4-6 tygodni. Skuteczność terapii pulsowej itrakonazolem badana jest w dawce 5 mg / kg dziennie przez pierwszy tydzień każdego miesiąca, w sumie 2-3 cykle. Dla dzieci o masie do 30 kg z pulsoterapią lek jest przepisywany 100 mg dziennie, do 40 kg – co drugi dzień 100 i 200 mg (300 mg w ciągu 2 dni), do 50 kg – 200 mg dziennie, reszta – osoba dorosła dawka Okazało się, że jest to skuteczny schemat z użyciem itrakonazolu w dawce 100 mg na dobę (dorośli – 200 mg) przez 4 tygodnie, co może służyć jako nowy standard w leczeniu mikrosporii.

Doświadczenie z flukonazolem w dermatofitozie skóry głowy jest ograniczone. Był przepisywany w dawkach od 2 do 6 mg / kg dziennie przez 4 tygodnie lub 8 mg / kg dziennie raz w tygodniu. Zawieszenie jest wygodne w leczeniu dzieci..

Stosowanie lokalnych środków oprócz terapii systemowej nie zwiększa znacząco jej skuteczności. Miejscowe leczenie może być uzasadnione, jeśli chcesz szybko oczyścić skórę z patogenu, aby pacjent był bezpieczny dla innych. Ponadto środki zewnętrzne są odpowiednie do profilaktycznego leczenia pacjentów w kontakcie i do leczenia nosicieli.

Aby rozwiązać zjawisko wyspowe zapalne z naciekającą ropną postacią trichofitozy, zaleca się stosowanie połączonych preparatów zawierających glukokortykoid, środek przeciwgrzybiczy i / lub antybiotyk / środek antyseptyczny, w szczególności kremy Travocort, Triderm, Pimafucort, Candid B.

Aby uwolnić ogniska od skorup, kompresów, opatrunków, płynów i irygacji zaleca się stosowanie środków antyseptycznych.

Leczenie grzybicy brody i wąsów odbywa się w taki sam sposób, jak leczenie grzybicy głowy u dorosłych w połączeniu z lekami zewnętrznymi. Tradycyjnym podejściem jest wyznaczanie gryzeofulwiny w ilości 12,5 mg / kg dziennie, ale nie więcej niż 1 g, przez 3-6 tygodni, itrakonazol w dawce 200 mg dziennie przez 4 tygodnie lub 400 mg dziennie z dwoma cyklami tętna terapia i terbinafina w dawce 250 mg dziennie przez 4 tygodnie.

Grzybica skóry: rodzaje, objawy i leczenie

Dermatomikozy nazywane są rozległą grupą zakaźnych zmian skórnych, które są wywoływane przez różnego rodzaju patogenne grzyby dermatofitowe. Choroby te można zaobserwować zarówno u dorosłych, jak iu dzieci, ale niektóre z nich częściej obserwuje się w określonej kategorii wiekowej. Ta cecha wynika z faktu, że różne grupy wiekowe różnią się charakterem potu, składem potu, sebum i poziomem pH.

W naszym artykule przedstawimy główne rodzaje grzybicy skóry, przyczyny ich rozwoju, metody diagnozy, leczenia i zapobiegania. Ta wiedza będzie dla Ciebie przydatna i możesz podejrzewać rozwój choroby w czasie i podjąć niezbędne środki wspólnie z lekarzem. Pamiętaj, że nie można samodzielnie leczyć grzybic skóry, ponieważ niezbędny lek przeciwgrzybiczy można pobrać dopiero po analizie, która pomoże określić rodzaj grzyba patogennego. Przy złym wyborze jednego lub drugiego środka przeciwgrzybiczego leczenie może być nieproduktywne, choroba pogorszy się i stanie się przewlekła.

Powody

Czynnikami sprawczymi grzybicy skóry są grzyby dermatofitowe:

  • Microsporum;
  • Epidermophyton (niektóre gatunki);
  • Trichofyton.

W rzadkich przypadkach grzybice są wywoływane przez różne gatunki grzybów z rodzaju Candida.

Większość dermatofitów rozmnaża się intensywniej w wilgotnym środowisku neutralnym lub zasadowym w temperaturze zbliżonej do temperatury ciała ludzkiego (20-30 ° C). Dlatego częstość występowania grzybicy skóry znacznie wzrasta w ciepłym sezonie.

Wśród dermatofitów wyróżnia się takie odmiany grzybów:

  • antropofilne – ludzkie pasożyty;
  • zwierzęcy – pasożyty zwierząt;
  • geofilny – pasożyty żyjące w glebie.

Zarodniki, kondomy lub strzępki tych grzybów spadają na skórę, włosy lub paznokcie osoby i, jeśli istnieją sprzyjające warunki, zarażają ją. Po infekcji rozpoczyna się niszczenie dotkniętego obszaru naskórka, ponieważ patogeny te żywią się keratyną.

Zakażenie dermatofitami występuje przy bezpośrednim kontakcie człowieka z:

  • chory
  • zarażone zwierzę (kot, pies);
  • zainfekowane przedmioty (buty, ręczniki, podłoga w łazience lub wannie, dywany itp.).

Po kontakcie zdrowej osoby z dermatofitami choroba nie zawsze występuje. Ryzyko rozwoju tych zmian skórnych wzrasta w następujących warunkach:

  • obniżona odporność;
  • choroby endokrynologiczne;
  • naruszenie integralności skóry;
  • pocenie się
  • zaburzenia metaboliczne;
  • złe odżywianie (niedobór witamin i hipowitaminoza).

Klasyfikacja

Grzybice skóry są klasyfikowane według lokalizacji:

  • gładka skóra ciała;
  • skóra głowy i broda;
  • gwoździe;
  • obszar pachwinowy;
  • przestań.

W zależności od czynnika sprawczego, grzybice skóry dzielą się na:

  • keratomykoza: mikrosporia guzkowa, wielokolorowy porost;
  • dermatofitoza: naskórkowość pachwinowa, naskórkowość stóp, rzęsistkowica, grzybica kafelkowa, favus, rubrofity;
  • głębokie grzybice: aspergiloza, chromomikoza, blastomykoza, sporotrichoza itp.;
  • kandydoza: powierzchowna, trzewna i przewlekła uogólniona;
  • pseudomykoza: promienica, rzęsica, erytroza itp..

Objawy

Nasilenie objawów klinicznych z grzybicą skóry zależy od postaci i czasu trwania choroby.

Dermatomikoza gładkiej skóry ciała

Ta zmiana skórna jest wywoływana przez grzyb Trichophyton i jest częściej obserwowana w krajach o ciepłym klimacie. W przypadku grzybicy skóry gładkiej dowolnej części skóry ciała można wykryć następujące objawy:

  • różowa lub czerwona wysypka tworząca okrągłe plamy;
  • plama oświecenia pojawia się w centrum ogniska;
  • mokre obszary wysypki pokryte są skórką;
  • krawędzie zaokrąglonego ogniska są pokryte łuskami, zaczynają swędzić i łuszczyć się;
  • środek ogniska zostaje wyczyszczony, a ślad pozostaje w postaci koła na skórze.

W przypadku wtórnej infekcji bakteryjnej zmiana może bliznowacić i pozostawić przebarwiony obszar na skórze..

Dermatomikoza skóry głowy i brody

Choroba ta jest częściej obserwowana u dzieci i jest wywoływana przez grzyba microsporum lub trichophyton.

W skórze głowy obserwuje się następujące objawy:

  • pojawienie się grudkowej wysypki i jej rozprzestrzenianie się;
  • wrze w wysypce skórnej;
  • skóra staje się czerwona, swędzi, boli i zaczyna się odklejać;
  • włosy w zmianach stają się kruche i wypadają z powodu ropnej fuzji mieszków włosowych.

Kiedy grzyb wpływa na obszar brody lub wąsów, obserwuje się następujące objawy:

  • pod skórą głowy pojawiają się bąbelki (grudki i krosty);
  • mieszki włosowe stają się w stanie zapalnym i ropieją z powodu wtórnej infekcji bakteryjnej;
  • skóra w obrębie zmiany staje się obrzękowa, bolesna i pokrywa się strupami krwi.

Takie grzybice skóry są bardzo zaraźliwe i pacjent powinien natychmiast szukać pomocy medycznej.

Dermatomikoza paznokci

Klęska płytek paznokciowych przez grzyb (lub grzybicę paznokci) jest spowodowana przez grzyb trichophyton, który jest wprowadzany do strefy wzrostu paznokci. Pacjent ma następujące objawy:

  • pogrubienie, odbarwienie i deformacja płytki paznokcia;
  • nagromadzenie martwych komórek pod paznokciem;
  • złuszczanie i niszczenie paznokcia.

Częściej grzybicze uszkodzenie paznokci obserwuje się na palcach, rzadziej – na rękach.

Grzybica pachwinowa

Chorobę tę mogą wywoływać różne grzyby: Trichophyton rubrum, Epidermophyton floccosum, Trichophyton mentagrophytes i Candida. Pacjent ma następujące objawy:

  • różowe zaokrąglone plamy z rozmytymi konturami pojawiają się na skórze w okolicy fałd pachwinowych, które mogą następnie rozprzestrzeniać się na uda, odbytu i krocza;
  • przy samozakażeniu te same plamy mogą pojawić się w fałdach pod gruczołami sutkowymi i innymi częściami ciała;
  • plamy powiększają się i mogą się łączyć;
  • wzdłuż krawędzi dotkniętego ogniska tworzą się pęcherzyki, które swędzą, powodują pieczenie i ból, pękają, pokrywają się skorupami i łuskami;
  • po otwarciu pęcherzyki mogą zostać ponownie zarażone, a pacjent rozwija ropienie skóry (ropne zapalenie skóry);
  • dotknięta skóra zaczyna się odklejać, a stan zapalny stopniowo zanika (szczególnie jeśli wyeliminowano podwyższoną wilgotność dotkniętego obszaru).

Patogeny mogą pozostawać na skórze przez długi czas, powodują rozwój nawrotów grzybicy pachwinowej.

Dermatomikoza pachwinowa jest częściej obserwowana u pacjentów z cukrzycą i mężczyzn cierpiących na otyłość. Chorobę można wywołać, zakładając ciasne ubranie i często zwiększając wilgotność w okolicy pachwiny. Zakażenie może wystąpić poprzez kontakt z pacjentem i przedmioty gospodarstwa domowego (pościel, ręczniki, deski sedesowe, sprzęt sportowy itp.).

Dermatomikoza stóp

Ta choroba jest wywoływana przez trichofit lub naskórek. Dermatomikoza stóp może występować w postaci płaskonabłonkowej, międzyżebrowej lub dyshidrotycznej.

W płaskiej postaci pacjent ma następujące objawy:

  • po pierwsze, wpływa to na skórę w międzypalcowych fałdach nóg;
  • na skórze pojawia się peeling, któremu nie towarzyszą inne odczucia;
  • czasami obieranie jest bardziej wyraźne, któremu towarzyszy polecenie pęcherzyków lub wysypki o płaczącej naturze i swędzenie;
  • dotknięty obszar może zostać ponownie zainfekowany i ropiejący;
  • z czasem obszar obierania rozciąga się na boczne powierzchnie stóp;
  • uszkodzenia łączą się i pokrywają łuskami jasnego koloru;
  • u pacjenta pojawia się łuszczenie, suchość, ból i swędzenie stóp.

W przypadku intergliginalnej postaci u pacjenta w przestrzeni międzypalcowej pojawiają się następujące objawy:

W przypadku postaci dyshidrotycznej u pacjenta w obszarze przestrzeni międzypalcowych pojawiają się następujące objawy:

  • liczne bąbelki w podeszwach, łukach stóp i palcach;
  • pękają pęcherzyki i pojawiają się erozja.

Najczęściej grzybicę stóp obserwuje się u młodych mężczyzn. Dermatolodzy zauważyli również, że u młodych pacjentów częściej wykrywa się grzybicę, której towarzyszy stan zapalny i płacz, au osób starszych – „sucha”. Dermatomikoza stóp jest często zaostrzona, powikłana wtórną infekcją i charakteryzuje się długim i długim przebiegiem.

Diagnostyka

Objawy grzybicy skóry mogą być podobne do innych chorób skóry (łuszczyca, wyprysk) i aby przepisać odpowiednią terapię, konieczne jest dokładne określenie rodzaju patogenu, który spowodował chorobę. Dlatego wszyscy pacjenci, którzy ujawnili oznaki takich zmian skórnych, powinni skonsultować się z dermatologiem (lub mikologiem), który może dokładnie ustalić diagnozę i opracować plan dalszego leczenia. Przed wizytą u lekarza nie można nasmarować dotkniętych obszarów skóry roztworami antyseptycznymi (jod, brylantowa zieleń, nadtlenek wodoru itp.) Lub maściami, ponieważ ich użycie może spowodować nieprawidłową diagnozę.

W przypadku testów laboratoryjnych lekarz przeprowadzi pobieranie próbek materiału, którym może być:

  • zeskrobania skóry (skorupy lub płatki z dotkniętych obszarów);
  • włosy
  • paznokcie.

Powstały materiał bada się pod mikroskopem natychmiast po zebraniu lub po wysianiu na pożywkę hodowlaną. Dzięki tym badaniom lekarz może dokładnie określić rodzaj patogenu grzybowego i zalecić skuteczne leczenie.

Do diagnozy grzybicy skóry można również zastosować takie metody:

  • dermoskopia;
  • badanie krwi w celu wykrycia przeciwciał przeciwko grzybom.

Leczenie

Taktykę leczenia grzybicy skóry należy dobierać indywidualnie dla każdego pacjenta. Dermatolog bierze pod uwagę takie czynniki:

  • rodzaj grzyba;
  • przebieg choroby;
  • wiek
  • ogólny stan zdrowia.

Głównym sposobem leczenia grzybicy skóry jest powołanie środków przeciwgrzybiczych do użytku zewnętrznego lub wewnętrznego. Bez stosowania takich leków niemożliwe jest wyleczenie pacjenta.

Współczesny przemysł farmakologiczny wytwarza około 200 rodzajów środków przeciwgrzybiczych, ale jeden z nich można wybrać tylko po testach laboratoryjnych, które określają rodzaj patogenu grzybicy skóry. Na początkowych etapach choroby lekarz może ograniczyć wyznaczanie leków przeciwgrzybiczych do użytku zewnętrznego, ale w zaawansowanych przypadkach formy tabletek do podawania doustnego mogą być uwzględnione w schemacie leczenia. Ich dawkowanie i czas podawania są również ustalane ściśle indywidualnie.

W razie potrzeby do schematu leczenia można włączyć antybiotyki i hormony do stosowania miejscowego lub wewnętrznego. Roztwory antyseptyczne (kwas borowy, nadmanganian potasu, chlorheksydyna) stosuje się w leczeniu wilgotnych obszarów skóry, a preparaty keratolityczne stosuje się w celu wyeliminowania znaczących miejsc keratynizacji..

W schemacie leczenia grzybicy skóry koniecznie uwzględniono immunodulatory, preparaty witaminowe i środki przyspieszające gojenie się uszkodzonej skóry.

W przypadku wykrycia grzybicy skóry lekarz musi zapoznać pacjenta z metodami dezynfekcji artykułów gospodarstwa domowego, odzieży lub obuwia i podać zalecenia dotyczące zapobiegania rozprzestrzenianiu się infekcji.

Zapobieganie

Grzyby dermatofitowe rozmnażają się w wilgotnym i ciepłym środowisku, dlatego utrzymanie ciała w czystości i suchości będzie najlepszym sposobem zapobiegania tym zmianom skórnym. Przestrzeganie tych prostych zasad pomoże zapobiec rozwojowi tych chorób grzybiczych:

  1. Zachowaj swoją odporność i jedz dobrze.
  2. Nie chodź boso publicznie.
  3. Nie noś butów ani odzieży innych osób..
  4. Nie używaj ręczników innych osób.
  5. Utrzymuj buty i odzież w czystości..
  6. Noś ubrania wykonane z naturalnych tkanin..
  7. Unikaj noszenia obcisłej odzieży wykonanej z tkanin syntetycznych (szczególnie w cieplejszych miesiącach).
  8. Nigdy nie używaj do włosów manicure, grzebieni, spinek do włosów ani gumek innych ludzi.
  9. Nie głaskaj zwierząt bezpańskich i nieznanych.
  10. Monitoruj zdrowie zwierząt i regularnie sprawdzaj ich włosy i skórę pod kątem infekcji grzybiczych.

Pamiętaj, że gdy pojawią się pierwsze objawy grzybicy skóry, należy natychmiast skonsultować się z dermatologiem!

Tylko lekarz może przepisać skuteczne leczenie i możesz trwale pozbyć się tych nieprzyjemnych chorób. Bądź zdrowy!

Z którym lekarzem się skontaktować

Jeśli swędzenie i łuszczenie się skóry wystąpią na jakiejkolwiek części ciała, należy skonsultować się z dermatologiem. Po zdiagnozowaniu pacjent może zostać skierowany do mikologa – specjalisty od chorób grzybiczych.

Dość często grzybice występują na tle współistniejących chorób (cukrzyca, otyłość) i niedoboru odporności. Dlatego czasami konieczne jest skonsultowanie się z endokrynologiem, immunologiem i specjalistą chorób zakaźnych. W celu dokładniejszej diagnostyki różnicowej grzybic i alergicznych zmian skórnych wymagane jest badanie alergologa.

Dodaj komentarz