Grzybica skóry w jamie ustnej

przez | 2020-01-13

Spis treści:

Grzybica pachwinowa

Grzybica skóry pachwin jest chorobą grzybiczą, która atakuje region pachwinowy lub wnętrze ud. Przyczyny choroby wpływają również na wszystkie miejsca, w których występują fałdy skóry: obszar między pośladkami, pod gruczołem sutkowym, w zagłębieniach pod pachami lub kolanami. W tym artykule porozmawiamy o przyczynach grzybicy pachwinowej, przebiegu klinicznym choroby, metodach leczenia i profilaktyce.

Przyczyny grzybicy pachwinowej

Główną przyczyną grzybicy pachwinowej są różne rodzaje mikroorganizmów grzybiczych, które namnażają się w dotkniętym obszarze. Zagrożeni są mężczyźni poniżej 40 roku życia. Grzybica pachwinowa u mężczyzn rozwija się na tle następujących czynników:

  • gwałtowny spadek odporności;
  • zwiększona separacja potu;
  • przedłużone stosowanie hormonów i antybiotyków;
  • przewlekły grzyb, łupież pstry i inne choroby skóry;
  • stres fizyczny lub emocjonalny, częsty stres;
  • choroby onkologiczne, HIV;
  • zaburzenia układu hormonalnego: cukrzyca, niedoczynność tarczycy itp .;
  • częste golenie i inne procedury uszkadzające skórę;
  • zmiany hormonalne;
  • zatrucie alkoholem.

Głównym czynnikiem ryzyka jest obniżona odporność. Obrona organizmu jest osłabiona przez przeciążenie, na przykład gwałtowny wzrost aktywności fizycznej, choroby przewlekłe, złe odżywianie.

Objawy grzybicy pachwinowej

Gdy tylko drobnoustroje chorobotwórcze dotrą do strefy pachwinowej, pośladków lub podbrzusza, pojawiają się objawy, których po prostu nie można nie zauważyć. Pierwszym zewnętrznym objawem grzybicy skóry jest silne zaczerwienienie skóry w dotkniętym obszarze. Zapalenie skupia się wokół wyraźnego czerwonego halo. Na krawędziach stan zapalny skóry nieznacznie unosi się i jest pokryty peelingiem.

Oprócz zewnętrznych objawów grzybicy pachwinowej towarzyszą następujące objawy:

  • silne swędzenie w pachwinie;
  • pojawienie się wysypki z ropną zawartością;
  • bolesne odczucia;
  • silny peeling;
  • obrzęk w dotkniętym obszarze.

Najbardziej wyraźnym objawem sygnalizującym chorobę jest nie do zniesienia swędzenie. Pacjenci przeczesują swędzące miejsce, co tylko pogarsza sytuację i prowadzi do dodawania nowych infekcji. W rezultacie grzybica przenosi się na inne obszary.

Rozpoznanie grzybicy pachwinowej

Wykrywanie grzybicy pachwinowej jest złożoną procedurą, która obejmuje: badanie, pobranie materiału biologicznego do analizy pod mikroskopem, kulturę bakteriologiczną i inne procedury. Poniżej rozważymy je bardziej szczegółowo:

  • wstępna inspekcja. Mykolog bada dotknięty obszar pacjenta, określa rozmiar, kształt i charakter wysypki. Doświadczony lekarz dokonuje diagnozy na podstawie zewnętrznych oznak i dolegliwości pacjenta, ale w większości przypadków to nie wystarczy;
  • diagnostyka luminescencyjna za pomocą lampy Wood. Jest to sprzętowa metoda diagnostyczna, w której lekarz stosuje lampę Wood – urządzenie z filtrem wytwarzającym promieniowanie ultrafioletowe. Zdrowe i dotknięte obszary skóry reagują inaczej na promieniowanie. Zdrowy obszar skóry daje jasnoniebieski blask, obszar dotknięty grzybami reaguje na lampę zielonym blaskiem. Jest to szybka metoda diagnostyczna, która nie zajmuje więcej niż 10 minut. Procedura jest przeprowadzana w zaciemnionym pokoju;
  • badanie mikroskopowe skrobania z dotkniętego obszaru. Lekarz zbiera płatki skóry za pomocą specjalnego skalpela medycznego, po czym kładzie je na szklanym szkiełku i traktuje alkaliami potasu;
  • kultura bakteriologiczna. Przeprowadza się to w celu ustalenia rodzaju grzyba. Materiał biologiczny umieszcza się w uprzednio przygotowanym pożywce i mikroorganizmy są monitorowane przez dwa tygodnie. Na podstawie końcowych wyników mikolog diagnozuje.

Potrzebne są metody diagnostyczne, aby zidentyfikować typ mikroorganizmu, który spowodował uszkodzenie. Samoleczenie może prowadzić do tego, że stosowane leki są po prostu nieskuteczne przeciwko niektórym mikroorganizmom.

Leki przeciwhistaminowe zmniejszające swędzenie

Podczas choroby pacjenci często skarżą się na swędzenie i inne nieprzyjemne odczucia. Jak leczyć niedopuszczalne swędzenie i pieczenie? Lekarze przepisują leki przeciwhistaminowe w celu leczenia tego objawu. Jest to grupa leków mających na celu wyeliminowanie reakcji alergicznych:

  • Loratadyna. Ten lek blokuje receptory przeciwhistaminowe odpowiedzialne za występowanie reakcji alergicznych. Łagodzi swędzenie i ból w ciągu 30 minut po podaniu. Przeciwwskazane w przypadku nadwrażliwości na składniki, w okresie noszenia i karmienia dziecka. W rzadkich przypadkach powoduje nudności, wymioty i suchość w ustach;
  • Chloropiramina. Działa na tej samej zasadzie co Loratadin i jest często przepisywany przez lekarzy na różne choroby skóry. Przeciwwskazane w przypadku nadwrażliwości na pochodne etylenodiaminy, upośledzenia urodynamiki z gruczolakiem prostaty, jaskry z zamkniętym kątem, ciąży i laktacji. W przypadku zatrzymania moczu i zmian erozyjno-wrzodziejących w przewodzie pokarmowym leki należy przyjmować ostrożnie. Możliwe działania niepożądane: spowolnienie reakcji psychomotorycznych, letarg, nudności, zawroty głowy, zaburzenia koordynacji;
  • Clemastine. Odnosi się do pochodnych etanoloaminy. Skutecznie łagodzi swędzenie i inne reakcje alergiczne. W przeciwieństwie do innych leków tego typu powoduje wiele skutków ubocznych. Pacjent, który zażył Clemastine, może stać się słaby i zahamowany. W rzadkich przypadkach obserwuje się odwrotny efekt: drażliwość, lęk, pobudzenie i nerwowość. Nie zaleca się przyjmowania z nadwrażliwością, zaburzeniami oddawania moczu, nieprawidłowym funkcjonowaniem przewodu pokarmowego.

Przed skorzystaniem z tych środków skonsultuj się ze specjalistą.

Środki przeciwgrzybicze

Jak leczyć tę chorobę? Grzybica skóry pachwin jest leczona głównie miejscowo. Lekarze zalecają zwrócenie szczególnej uwagi na zasady higieny osobistej: regularnie myj i oczyszczaj skórę (szczególnie w dotkniętych obszarach) i używaj tylko ubrań i artykułów gospodarstwa domowego. Aby zwalczać mikroorganizmy grzybowe, przepisywane są odpowiednie leki, które omówimy poniżej.

Klotrimazol

Ten środek przeciwgrzybiczy jest dostępny w kilku postaciach dawkowania: tabletki, czopki i maści. Grzybica pachwinowa jest leczona maścią:

  1. Wyciśnij niewielką ilość z tuby.
  2. Delikatnie nałóż na dotknięty obszar i równomiernie rozprowadź. Skóra w tym obszarze powinna zostać oczyszczona i wysuszona.
  3. Powtórz procedurę 2-3 razy dziennie.

Czas trwania leczenia zależy od lokalizacji i ciężkości choroby. Średni czas trwania leczenia wynosi do 4 tygodni.

Terbinafina

Lek ten szybko przenika przez różne warstwy skóry i ma skuteczne działanie przeciwgrzybicze. Nałożyć produkt cienką warstwą na wcześniej oczyszczony dotknięty obszar. Powtarzaj procedurę 3-4 razy dziennie przez miesiąc.

Możliwe są następujące działania niepożądane:

  • lekkie uczucie pieczenia;
  • wysypki podobne do łuszczycy;
  • pokrzywka.

Jeśli masz co najmniej jeden z tych objawów, zastąp terbinafinę innym lekiem..

Grzyb ustny

Grzybica jamy ustnej jest zjawiskiem patologicznym, które rozwija się w wyniku działania grzybów Candida albicans. Te mikroorganizmy są warunkowo patogenne. Oznacza to, że już żyją na błonie śluzowej jamy ustnej, ale nie stanowią zagrożenia. Aktywacja grzybów następuje w momencie osłabienia organizmu ludzkiego przez ekspozycję na hipotermię, przeciążenie fizyczne, choroby przewlekłe i inne czynniki.

Przyczyny grzybów w jamie ustnej

Grzyb w jamie ustnej dziecka lub dorosłego pacjenta może wystąpić z wielu powodów, które sprowadzają się do głównego czynnika – obniżenia odporności. Obrona ciała osłabia się z następujących powodów:

  • silny stres. Występuje z powodu silnej hipotermii lub odmrożenia, serii chorób, wstrząsów psychicznych, braku codziennej rutyny i złego odżywiania;
  • choroby narządów wewnętrznych i przewlekłe zaburzenia w przewodzie pokarmowym. Takie patologie zakłócają normalną mikroflorę, co nieuchronnie prowadzi do namnażania grzyba w jamie ustnej;
  • niekontrolowane przyjmowanie antybiotyków. Preparaty z tej grupy mają na celu zwalczanie infekcji bakteryjnej. Jeśli są stosowane w leczeniu patologii wirusowych, antybiotyki będą nie tylko bezużyteczne, ale także szkodliwe dla organizmu. Powodem tego jest szczególny wpływ antybiotyków – leki tej kategorii są w stanie zniszczyć normalną mikroflorę wraz z patogennymi mikroorganizmami;
  • reakcje alergiczne Przejawiają się pokrzywką i innymi wysypkami. Wrzody i erozja pozostałe po nowotworach naruszają integralność błony śluzowej jamy ustnej. Ten ostatni prowadzi do rozwoju grzybów i innych mikroorganizmów;
  • zaburzenia hormonalne. Podczas regulacji hormonalnej mechanizmy obronne są zmniejszone, a lokalna odporność nie jest już odporna na bakterie. Zaburzenia hormonalne często obserwuje się u kobiet w ciąży i młodzieży, dlatego są one zagrożone;
  • noszenie różnych wzorów (na przykład protez ruchomych). Implanty są postrzegane przez ciało jako ciało obce, dlatego w miejscu ich wprowadzenia często powstają różne stany zapalne, a miejscowa odporność jest nieznacznie zmniejszona;
  • naruszenie poziomu pH (kwasowości). Ułatwia to przyjmowanie substancji psychotropowych, alkoholu i wyrobów tytoniowych..

Wraz ze spadkiem odporności najczęstszym czynnikiem rozwoju choroby grzybowej jest nieprzestrzeganie zasad higieny osobistej. Obejmuje to ignorowanie codziennego szczotkowania. Resztki słodkich, tłustych lub pikantnych potraw w jamie ustnej stanowią doskonałe środowisko do rozwoju bakterii drożdżowych. Na tle obniżonej odporności patogenne mikroorganizmy działają jeszcze bardziej agresywnie.

Objawy grzyba w jamie ustnej

Grzyb w jamie ustnej występuje pod wpływem czynników wewnętrznych lub zewnętrznych, a także jest przenoszony przez bliski kontakt lub artykuły gospodarstwa domowego. Zarodniki grzybów, wcześniej nieaktywne, szybko się zmieniają, dzieląc i atakując błonę śluzową. Grzyb stopniowo niszczy komórki organizmu, żywi się produktami rozpadu i uwalnia substancje toksyczne. Te ostatnie naruszają lokalną odporność i zwiększają wrażliwość jamy ustnej na inne bakterie, grzyby i wirusy.

Grzybica jamy ustnej objawia się następującymi objawami:

  • nadwrażliwość i ból podczas jedzenia stałych pokarmów;
  • obrzęk i zaczerwienienie;
  • podrażnienie podczas jedzenia zbyt gorących lub pikantnych potraw;
  • uczucie suchości i bólu;
  • pieczenie, swędzenie, ból;
  • wzrost temperatury do średniej.

Przekąski pojawiają się w kącikach ust – łuszcząca się czerwień. Wymienionym objawom grzybicy towarzyszy nieświeży oddech.

Kandydoza u dzieci

Grzyb w jamie ustnej występuje u noworodków i niemowląt w wieku poniżej jednego roku. Ofiarami kandydozy są 5% niemowląt, ledwo urodzonych. W większości przypadków dziecko zaraża się od matki, rzadziej od pracowników położniczych.

Błony śluzowe niemowląt nie są w pełni rozwinięte, dlatego mikroflora i wydalanie kwasów z organizmu mogą być zaburzone. Grzyb aktywnie namnaża się na policzkach, podniebieniu, gardle i migdałkach. Chorobę rozpoznają następujące objawy:

  • zaczerwienienie błony śluzowej jamy ustnej;
  • pojawienie się małych wysypek (przypominających semolinę). Po chwili ziarna rosną i przypominają tandetne wydzielanie;
  • wygląd obszarów pomalowanych na jaskrawo czerwony kolor. Krople krwi pojawiają się w miejscu występu;
  • odrzucenie butelki i klatki piersiowej (objaw związany jest z bólem jamy ustnej);
  • nastrój i niepokój dziecka, zaburzenia snu;
  • wzrost temperatury do 39 stopni.

Jeśli u dziecka wystąpią powyższe objawy, a leczenie nadal nie rozpocznie się na czas, choroba powoduje komplikacje. Wysypki pozostawiają wrzody i erozję, płytka nazębna jest trudna do usunięcia, a dziąsła zaczynają krwawić.

Ogólnoustrojowe leczenie grzybów jamy ustnej

Zniszczenie rodzaju Candida jest niemożliwe na zawsze – osoba pozostaje nosicielem tych mikroorganizmów nawet po pełnym cyklu leczenia. Celem kursu terapeutycznego jest zmniejszenie liczby grzybów do pożądanej populacji..

Rozpoczynając terapię, pacjenci przede wszystkim myślą o tym, jak leczyć grzyb w jamie ustnej. Pozbycie się kandydozy jest długim i złożonym procesem, który obejmuje przyjmowanie leków ogólnoustrojowych. Leki z tej grupy wpływają na całe ciało.

Aktywne składniki leków ogólnoustrojowych wpływają na błonę śluzową jamy ustnej, gardła i narządów wewnętrznych. Wadą tych funduszy jest obecność przeciwwskazań i skutków ubocznych. Środki przeciwgrzybicze (tabletki przeciwgrzybicze) dzielą się na imidazole i polienowe środki przeciwgrzybicze. Poniżej rozważamy leki przeznaczone do leczenia tej choroby grzybowej:

  • antybiotyki polienowe (nystatyna, amfoterycyna B, amfoglukamina, leworyna). Zniszcz błonę komórkową patogennych mikroorganizmów, pomóż zmniejszyć wrzody i erozję;
  • imidazole. Należą do nich: klotrimazol, mikonazol, ekonazol. Są to leki, które są aktywnie wykorzystywane do zwalczania grzybów i zatrzymania ich wzrostu;
  • oznacza przeciwko drobnoustrojom i pasożytom. Spowolnij wzrost grzybów i innych mikroorganizmów. Ta grupa leków obejmuje: Karmel Decamine, Nizoral, Flukonazol, Diflucan;
  • środki wzmacniające. Przywracają procesy redoks, zwiększają odporność i aktywują naturalną obronę organizmu. Lekarze przepisują glukonian wapnia, witaminę P, witaminy B2 i B6;
  • leki przeciwhistaminowe. Zmniejsz nasilenie reakcji alergicznych. Należą do nich Suprastin, Diazolin, Difenhydramina.

W celu zapobiegania kandydozie pacjent jest wysyłany na szczepienie lub jest przepisywany Metylouracyl lub Pentoksyl. Leki te stymulują wytwarzanie globulin gamma i białych krwinek, które biorą udział w walce z infekcją.

Miejscowe leczenie kandydozy

Jak leczyć grzyb w jamie ustnej w bezpieczny sposób? To pytanie najczęściej zadają kobiety w ciąży, osoby o złym zdrowiu i rodzice małych dzieci. Wadą leków ogólnoustrojowych jest to, że nie zawsze są odpowiednie dla kobiet, które mają dziecko, niemowląt i pacjentów z wieloma przeciwwskazaniami.

Miejscowe leczenie grzybów w jamie ustnej jest godną alternatywą dla tabletek i zastrzyków. Nie są gorsze niż leki ogólnoustrojowe, które radzą sobie z infekcją, łagodzą stany zapalne i leczą rany i wrzody po wysypce. Leki działające miejscowo nie są wchłaniane do krwioobiegu, dlatego nie mają negatywnego wpływu na narządy wewnętrzne. Lekarze przepisują następujące leki:

  • Barwniki anilinowe: brylantowa zieleń, błękit metylenowy, Fucorcin. Działają antyseptycznie i goją się rany;
  • preparaty na bazie jodu (stosowane jako aplikacje): Iodocirin, Lugol. Zabij patogeny i przyspiesz regenerację. Nie jest zalecany do leczenia niemowląt;
  • antybiotyki w postaci pastylek do ssania: Lysac lub Lysocin. Działają bakteriobójczo i łagodzą ból gardła;
  • maści przeciwgrzybicze: leworyna i nystatyna. Mają działanie przeciwgrzybicze. Służy do infekcji grzybiczych warg i powstawania dżemu.

Traktuj grzyba doustnego regularnie i zgodnie ze wszystkimi zaleceniami określonymi w instrukcji. Tylko w ten sposób osiągniesz oczekiwany wynik.

Grzybica skóry

Grzybica skóry jest chorobą dermatologiczną, w której mikroskopijne grzyby wpływają na skórę i jej przydatki (paznokcie i włosy).

Grzybica skóry jest powszechna, częstość występowania w populacji ogólnej wynosi około 20%. Patologia grzybicza stanowi około 40% ogólnej struktury chorób skóry. Jedną z najczęstszych postaci choroby jest grzybica stóp, która występuje najczęściej u młodych mężczyzn..

Przyczyny i czynniki ryzyka

Przyczyną przewagi grzybicy skóry w ogólnej strukturze chorób grzybiczych jest stały kontakt skóry ze środowiskiem.

Czynnikami sprawczymi ludzkiej grzybicy skóry są antropofilne (źródłem zakażenia jest chory), zwierzęcy (źródłem zakażenia są zarażone koty, psy, konie i inne zwierzęta) lub geofilne (czynnik zakaźny znajduje się w glebie) mikroskopijne grzyby. Zakażenie następuje poprzez bezpośredni kontakt z chorym, zwierzęciem, a także glebą, zanieczyszczonymi artykułami gospodarstwa domowego, samozakażenie nie jest wykluczone. Często infekcja występuje w miejscach publicznych (baseny, wanny, sauny, plaże, fryzjerzy), w zorganizowanych grupach dzieci.

W przypadku braku odpowiedniego leczenia grzybica skóry nabiera trwałego charakteru, a następnie wymaga długotrwałej terapii..

Czynniki ryzyka rozwoju grzybicy skóry obejmują:

  • warunki niedoboru odporności;
  • zaburzenia endokrynologiczne;
  • przewlekłe choroby zakaźne;
  • choroby metaboliczne;
  • wpływ niekorzystnych czynników środowiskowych na organizm;
  • sytuacje stresowe;
  • naruszenie integralności skóry;
  • zaawansowany wiek;
  • nadwaga;
  • złe odżywianie;
  • długotrwałe stosowanie leków przeciwbakteryjnych;
  • nadmierne pocenie się;
  • noszenie ubrań, zwłaszcza bielizny, wykonanych z materiałów syntetycznych.

Formy choroby

W zależności od głębokości zmiany występują:

  • naskórka;
  • powierzchowne grzybice skóry;
  • głęboka grzybica skóry.

W zależności od lokalizacji wyróżnia się grzybice skóry gładkiej, skóry głowy, stóp, okolicy pachwinowej, paznokci.

Dermatomikoza stóp może mieć płaską, międzyzębową, dyshidrotyczną postać.

Według rodzaju patogenu:

Objawy grzybicy skóry

Objawy grzybicy skóry zależą od rodzaju patogenu, jego zjadliwości, obszaru i lokalizacji zmiany, a także czasu trwania choroby.

Przy gładkiej skórnej grzybicy skóry występują różowe lub czerwone wysypki o okrągłym kształcie z oświeceniem pośrodku, wilgotne obszary wysypki pokryte są skórkami, brzegi zmiany są łuszczące się, czemu towarzyszy swędzenie.

W razie uszkodzenia paznokcia, w razie potrzeby, wykonuje się chirurgiczne usunięcie płytki paznokcia.

Kiedy grzyb wpływa na płytki paznokci (grzybicę paznokci), gęstnieją i ostatecznie ulegają deformacji, martwe komórki gromadzą się pod paznokciem, płytka paznokcia złuszcza się i stopniowo rozpada. Wałek gwoździa może również brać udział w procesie patologicznym. Grzyb często atakuje paznokcie kończyn dolnych.

W przypadku uszkodzenia skóry głowy w dotkniętym obszarze pojawia się grudkowa wysypka, węzły guzków. Dotknięte obszary są zwykle przekrwione, opuchnięte, łuszczące się, pacjent skarży się na swędzenie i ból. Włosy na dotkniętych obszarach odrywają się lub wypadają.

Dermatomikoza okolicy pachwinowej charakteryzuje się pojawieniem się zaokrąglonych różowych plam w obszarze fałd pachwinowych z rozmytymi konturami. Skóra regionu okołoodbytniczego, krocza, wewnętrznych ud jest zaangażowana w proces patologiczny. W miarę postępu plamy rosną i łączą się. Na obwodzie zmiany pojawiają się bąbelki, którym towarzyszy swędzenie, pieczenie, czasami ból, następnie wysypki są pokryte łuskami i skórkami.

Wraz z rozwojem płaskonabłonkowej grzybicy stóp najpierw wpływa na skórę w fałdach międzypalcowych kończyn dolnych. Skóra na dotkniętych obszarach zaczyna się odklejać, czemu nie towarzyszą żadne subiektywne odczucia. Wraz z postępem choroby skóra bocznej powierzchni stóp bierze udział w procesie patologicznym. Elementy wysypki łączą się ze sobą, pokryte lekkimi łuskami. W niektórych przypadkach peelingowi towarzyszy tworzenie płaczących, swędzących wysypek..

Jedną z najczęstszych postaci choroby jest grzybica stóp, która występuje najczęściej u młodych mężczyzn..

W międzytriginicznej postaci grzybicy stóp pacjenci skarżą się na przekrwienie, obrzęk fałdów międzypalcowych, występowanie pęknięć i erozji płaczu.

W przypadku dyshidrotycznej grzybicy stóp pojawiają się liczne pęcherzyki w obszarze podeszwy, palców i przednich stóp stopy, które z czasem otwierają się wraz z powstaniem erozji.

Wraz z rozwojem łupieżu versicolor na skórze pleców, klatki piersiowej, brzucha, szyi, kończyn górnych i dolnych pojawiają się nieregularne plamki o jasnobrązowym, żółtawo-różowym lub kremowym kolorze.

W przypadku mikrosporii i rzęsistkowicy wpływa to głównie na gładką skórę i skórę głowy. Jednocześnie na skórze głowy pojawia się kilka wyraźnie określonych okrągłych plam, które są pokryte szaro-białymi łuskami. Włosy w dotkniętym obszarze odrywają się na wysokości 4-5 mm powyżej poziomu skóry. Po dotknięciu gładkiej skóry pojawiają się na niej koncentryczne płytki, które są otoczone wałkiem małych pęcherzyków i surowiczych łusek. U małych dzieci z rozwiniętą powierzchowną trichofitozą skóry głowy występuje utrata koloru i połysku włosów, odrywająca się na poziomie skóry z tworzeniem zaokrąglonych łysych plam pokrytych małymi łuskami.

Wraz z rozwojem favus, na skórze głowy tworzą się korzystne tarcze (łuski), które wyglądają jak grube, suche skórki o żółtym lub jasnobrązowym kolorze i emitują nieprzyjemny (zastój) zapach. Krawędzie kości policzkowych są uniesione ponad powierzchnię skóry, środek jest przygnębiony. Włosy w dotkniętym obszarze są cieńsze i można je łatwo oderwać wraz z cebulką. Wraz z postępem procesu patologicznego dochodzi do śmierci mieszków włosowych i zaniku bliznowacenia.

Diagnostyka

Rozpoznanie ustala się na podstawie wywiadu, prezentacji klinicznej, wyników laboratoryjnych.

W leczeniu pacjentów w podeszłym wieku należy wziąć pod uwagę możliwą interakcję ogólnoustrojowych leków przeciwgrzybiczych z ciągle przyjmowanymi lekami.

Przed diagnozą nie zaleca się leczenia dotkniętych obszarów skóry roztworami antyseptycznymi, ponieważ może to rozmazać obraz kliniczny i prowadzić do błędu diagnostycznego..

W trakcie mikroskopii materiału biologicznego pobranego ze zmian chorobowych (łuski naskórka, włosy, masy rogu z łożyska paznokcia itp.) Wykrywane są zarodniki grzybni, strzępek lub patogenów. Wysiew skrobaka z dotkniętego obszaru na pożywki (uniwersalne i selektywne) pozwala zidentyfikować czynnik zakaźny i określić jego wrażliwość na leki przeciwgrzybicze. Konieczne może być laboratoryjne oznaczenie przeciwciał przeciwko czynnikowi sprawczemu we krwi pacjenta..

Informacyjną metodą diagnozowania niektórych grzybic skóry jest badanie skóry pod lampą Wooda – wykrywa się zielonkawo-niebieski, czerwonawy, brązowy lub złotożółty blask łusek w dotkniętych obszarach.

Przed przepisaniem ogólnoustrojowej terapii grzybicy skóry, szczególnie pacjentom w podeszłym wieku, ogólnym badaniem krwi i moczu, biochemicznym badaniem krwi (transaminaz wątrobowych, bilirubiny, kreatyniny), a także badaniem ultrasonograficznym jamy brzusznej i nerek, zaleca się elektrokardiografię. Pozwala to zidentyfikować pacjentów, u których leczenie systemowe jest przeciwwskazane..

Diagnostyka różnicowa jest przeprowadzana z łuszczycą, wypryskiem, neurodermitem, bielactwem, łojotokiem, syfilityczną leukodermą.

Leczenie grzybicy skóry

Schemat leczenia grzybicy skóry jest ustalany dopiero po laboratoryjnym potwierdzeniu diagnozy. Terapia odbywa się w warunkach ambulatoryjnych. Skuteczność etiotropowego leczenia grzybicy skóry wzrasta wraz z korektą stanów patologicznych, które przyczyniły się do rozwoju choroby.

Przed diagnozą nie zaleca się leczenia dotkniętych obszarów skóry roztworami antyseptycznymi, ponieważ może to rozmazać obraz kliniczny i prowadzić do błędu diagnostycznego..

Terapia farmakologiczna polega na stosowaniu zewnętrznych (w postaci maści, żeli, kremów, past) środków przeciwgrzybiczych. W ciężkich lub opornych na leczenie przypadkach stosuje się kombinację miejscowych i ogólnoustrojowych leków przeciwgrzybiczych; leczenie uzupełnia się lekami przeciwhistaminowymi, glukokortykoidami i kompleksami witamin. Zmiany są codziennie leczone roztworami antyseptycznymi. Włosy w dotkniętych obszarach są zwykle golone, skórki są usuwane. Gdy dołączone jest wtórne zakażenie bakteryjne, przepisywane są leki przeciwbakteryjne.

W leczeniu pacjentów w podeszłym wieku należy wziąć pod uwagę możliwą interakcję ogólnoustrojowych leków przeciwgrzybiczych z ciągle przyjmowanymi lekami.

Oprócz głównego leczenia można wykonywać zabiegi fizjoterapeutyczne (elektroforeza, magnetoterapia, laseroterapia, terapia decymetrowa, darszwalizacja).

W razie uszkodzenia paznokcia, w razie potrzeby, wykonuje się chirurgiczne usunięcie płytki paznokcia.

Podczas leczenia pacjent z grzybicą skóry powinien unikać bliskiego kontaktu z innymi. Podczas terapii rzeczy pacjenta (odzież, obuwie, artykuły higieny osobistej) są okresowo dezynfekowane, aby zapobiec ponownemu zakażeniu. Członkowie rodziny pacjenta podlegają badaniu i, w razie konieczności, leczeniu.

Skuteczność terapii ocenia się na podstawie wyników badań kontrolnych..

Możliwe komplikacje i konsekwencje

Dermatomikoza może być komplikowana przez wystąpienie reakcji alergicznych, dodanie wtórnej infekcji bakteryjnej z rozwojem ropnego zapalenia skóry, wyprysku grzybiczego.

Prognoza

Przy odpowiednim, odpowiednio dobranym leczeniu rokowanie jest korzystne..

Przyczyną przewagi grzybicy skóry w ogólnej strukturze chorób grzybiczych jest stały kontakt skóry ze środowiskiem.

W przypadku braku odpowiedniego leczenia grzybica skóry nabiera trwałego charakteru, a następnie wymaga długotrwałej terapii..

Zapobieganie

Aby zapobiec rozwojowi grzybicy skóry, zaleca się:

  • terminowe leczenie chorób, które przyczyniają się do rozwoju niedoboru odporności;
  • zwiększyć odporność;
  • dezynfekcja akcesoriów fryzjerskich i manicure;
  • wykluczenie kontaktu z bezpańskimi zwierzętami;
  • unikanie używania cudzej odzieży i obuwia, artykułów higieny osobistej;
  • wybór odzieży wykonanej z naturalnych tkanin.

Wideo z YouTube na temat artykułu:

Edukacja: specjalność „Pierwsza Kijowska Akademia Medyczna” 2004-2007 „Diagnostyka laboratoryjna”.

Informacje są kompilowane i dostarczane wyłącznie w celach informacyjnych. Idź do lekarza przy pierwszych oznakach choroby. Samoleczenie jest niebezpieczne dla zdrowia.!

Dodaj komentarz