Grzybica rubrofityczna

przez | 2020-03-13

Spis treści:

Łuszczyca rubrofitowa dużych fałdów i grzybicy paznokci

Pacjentka przeszła diagnostyczną biopsję formacji na skórze głowy, aby wykluczyć proces onkologiczny. Nie znaleziono danych dotyczących procesu nowotworowego i pacjent został skierowany do dermatologa. Poproszono mnie o połączenie.

Podczas badania: w okolicy kości skroniowo-ciemieniowej, naciek zapalny, stan po biopsji diagnostycznej, szwy nie zostały jeszcze usunięte. Istnieje warstwa wtórnej infekcji, ropne wydzieliny pod skórkami.

Nadal badam skórę głowy – pod gęstym porostem włosów wychodzą na jaw typowe blaszki łuszczycowe.

Rumieniowate zmiany płaskonabłonkowe z błyszczącymi łuskami w uszach.

W fałdach pachowych i pachwinowych w kolorze fioletowym duże, zapiekane kontury płytki nazębnej z centralnym rozwiązaniem procesu zapalnego. Na skórze przedramion i ramion łuszczycowe płytki z łuszczeniem i pozytywne zjawiska „triady łuszczycowej”.

Płytki paznokciowe stóp z ciężkimi objawami dystalnej grzybicy paznokci, nadmiernego rogowacenia, mają żółtawy kolor i kruszą się. W międzypalcowych fałdach stóp (3. i 4.) i podeszwach, peelingach, mikropęknięciach.

Diagnoza kliniczna

Łuszczyca dużych fałd i skóry głowy, grzybica stóp.

Niuanse

Kształt dużego festonu w dużych fałdach skóry jest bardzo podobny do dermatofitozy, a wykrycie grzybicy paznokci (wyizolowano patogennego grzyba T. rubrum) może potwierdzić założenie, że grzybica skóry gładkiej wspiera łuszczycę i daje objawy kliniczne tak dziwne i bardzo charakterystyczne dla grzybicy.

Organizacyjnie, przed wykonaniem bezpośredniej biopsji diagnostycznej skóry, należy przynajmniej skonsultować się z dermatologiem.

jest to rada nie dla dermatologów, ale dla dermatologa – aby zbadać całą skórę, czasami nawet skonsultować podobnych pacjentów z kolegami.

Rubromykoza płytek paznokciowych

Choroba jest powszechna. Czasami jest to izolowana zmiana paznokci. W innych przypadkach łączy się go ze zmianami skórnymi stóp, dłoni lub uogólnioną rubromykozą. Charakterystyczne jest masowe zaangażowanie w proces płytek paznokciowych; często dotyczy to wszystkich paznokci na stopach i dłoniach. Przy normotroficznym typie onychii rubromikozy grubość płytki paznokcia nie zmienia się; uszkodzenie występuje z wolnej krawędzi lub z bocznych krawędzi gwoździa, gdzie tworzą się białe lub żółtawe paski; te same pasma mogą świecić przez grubość płytki paznokcia. W przypadku przerostowego typu onromii rubromykotycznej płytka paznokcia łatwo pogrubia, kruszy się łatwo, pęka, obserwuje się hiperkeratozę podpaznokciową, można zaobserwować powyższe pasma. W przypadku zanikowego typu onychii płytka paznokcia jest przerzedzona, jej większość jest zniszczona, pozostając tylko na wałku paznokcia. Czasami płytka paznokcia jest oddzielona od łożyska paznokcia przez rodzaj onycholizy.

Przy charakterystycznym (typowym) uszkodzeniu skóry stóp, dłoni i płytek paznokciowych diagnoza nie jest trudna, biorąc pod uwagę fakt, że łatwo to potwierdzić mikroskopowym badaniem materiału patologicznego.

Rubromykozę skóry stóp i fałdów międzypalcowych bez uszkodzenia skóry dłoni i płytek paznokciowych należy odróżnić od międzyzębowej i płaskonabłonkowej naskórka stóp, którego obraz kliniczny może być prawie taki sam. Jednak w przypadku rubromykozy obserwuje się bardziej wyraźne nadmierne rogowacenie i obecność kaszlu w bruzdach skóry, a przy międzyzębowej naskórkowatości – bardziej wyraźne zjawiska zapalne, obecność wtórnych alergicznych wysypek. W przypadku epidermofitozy paznokci, jak wskazano wcześniej, zmiany płytek paznokcia tylko palców I i V są typowe i charakterystyczna jest nienaruszalność płytek paznokci. W przypadku trichofitozy paznokci proces rozpoczyna się od gładkiej skóry wokół płytki paznokcia, a następnie stosunkowo szybko (w ciągu kilku miesięcy) chwyta paznokieć, który zmienia kolor, kruszy się, pęka i przypomina, w rozwiniętym stadium, grzybicze grzybice rubrofityczne. Dla faworyzowania paznokci najbardziej patognomoniczny jest powolny udział w procesie płytki paznokcia (od kilku lat), w centrum którego początkowo tworzy się żółto-brązowa plamka, stopniowo zwiększając, a następnie chwytając całą płytkę paznokcia. Microsporia płytki paznokcia z reguły nie wpływa. W przypadku łuszczycy paznokci najczęściej ma miejsce naparstkowanie głośni głośnika. Wypryskom i piodermii paznokci towarzyszą charakterystyczne zmiany zlokalizowane na obwodzie płytki paznokcia. Czerwone płaskie pozbawienie płytki paznokcia charakteryzuje się obecnością różowawych, żółtawych i białawych pasków biegnących wzdłuż płytki paznokcia. Onychia drożdżowa charakteryzuje się połączeniem z zanokcica, gdy pęcznienie okołopaznokciowe puchnie, staje się przekrwione i spod niej można wycisnąć kroplę ropy; eponychion znika. Dystrofia paznokci charakteryzuje się symetrią zmiany, zaangażowaniem wszystkich płytek paznokciowych w tym procesie.

Wymienionym wyżej chorobom płytek paznokciowych towarzyszą naturalnie odpowiednie zmiany w innych częściach skóry, co znacznie ułatwia diagnozę onychii.

Wreszcie problem można rozwiązać na podstawie diagnozy kulturowej, tj. po otrzymaniu na pożywce (najczęściej w środowisku Saburo) kultury grzyba – czynnika wywołującego chorobę.

W przypadku diagnostyki mikroskopowej skrobania najlepiej wykonywać z wałków krawędziowych, w których włókno grzybni grzyba jest w większej ilości. Możesz zająć się badaniem łusek w kształcie mąki z bruzd skórnych. Napalone masy płytek paznokcia są pobierane z wolnej krawędzi paznokcia (ciętej nożyczkami) lub ze środkowej i głębokiej warstwy płytki paznokcia (wiertłem lub skalpelem). Obecność nitkowatych grzybni w preparatach potwierdza grzybową naturę choroby, ale nie pozwala na ocenę rodzaju patogenu. To ostatnie jest możliwe na podstawie badań kulturowych.

Data dodania: 28.11.2015 | Wyświetlenia: 218 | Naruszenie praw autorskich

Rubromykoza. Powody Objawy Diagnostyka Leczenie Zapobieganie.

Spis treści

Etiologia.

  • Epidemiologia.
  • Patogeneza.
  • Obraz kliniczny.
  • Rubromykoza stóp
  • Rubromykoza stóp i dłoni
  • Rubromykoza płytek paznokciowych
  • Uogólniona rubromykoza
  • Rubromykoza (rubrofitia) – powszechna choroba grzybicza wywołana przez grzyb T richophyton rubrum (czerwony trichophyton), wpływająca na podeszwy, dłonie, gładką skórę, włosy armatnie i paznokcie.

    Etiologia.

    Epidemiologia.

    Patogeneza.

    Obraz kliniczny.

    Rubromykoza stóp

    Rubromykoza stóp jest najczęstszą lokalizacją grzybicy. Zaczyna się od fałdów międzypalcowych, na które, w przeciwieństwie do naskórka, wpływają wszyscy lub prawie wszyscy. Następnie proces przechwytuje skórę podeszew, która jest infiltrowana, staje się sucha, dyfuzyjnie przekrwiona; bruzdy skórne są wyraźnie widoczne, gdy widoczny jest peeling przypominający mąkę. Proces ten rozciąga się także na tylne i boczne powierzchnie skóry stóp i palców. U dzieci tej postaci rubromykozy często towarzyszą ciężkie wysiękowe zjawiska, które mogą prowadzić do błędów diagnostycznych. Uszkodzenie skóry stóp z reguły prędzej czy później prowadzi do zaangażowania płytek paznokciowych w proces. W innych przypadkach proces rozpoczyna się od pokonania płytek paznokcia, a następnie wychwytuje jęk skóry..

    Rubromykoza stóp i dłoni

    Choroba zaczyna się od skóry stóp, a dopiero potem dotyczy to dłoni i płytek paznokciowych palców. Rzadziej patogen jest początkowo wprowadzany do skóry dłoni. Obraz kliniczny choroby jest prawie podobny do porażki skóry stóp, ale intensywność zmiany jest mniej wyraźna (z powodu wielokrotnego mycia rąk). Na obrzeżach ognisk znajduje się przerywany wałek, który często znajduje się na tylnej powierzchni dłoni.

    Rubromykoza płytek paznokciowych

    Choroba jest powszechna. Czasami jest to izolowana zmiana paznokci. W innych przypadkach łączy się go ze zmianami skórnymi stóp, dłoni lub uogólnioną rubromykozą. Charakterystyczne jest masowe zaangażowanie w proces płytek paznokciowych; często dotyczy to wszystkich paznokci na stopach i dłoniach. Przy normotroficznym typie onychii rubromikozy grubość płytki paznokcia nie zmienia się; uszkodzenie występuje z wolnej krawędzi lub z bocznych krawędzi gwoździa, gdzie tworzą się białe lub żółtawe paski; te same pasma mogą świecić przez grubość płytki paznokcia. W przypadku przerostowego typu onromii rubromykotycznej płytka paznokcia łatwo pogrubia, kruszy się łatwo, pęka, obserwuje się hiperkeratozę podpaznokciową, można zaobserwować powyższe pasma. W przypadku zanikowego typu onychii płytka paznokcia jest przerzedzona, jej większość jest zniszczona, pozostając tylko na wałku paznokcia. Czasami płytka paznokcia jest oddzielona od łożyska paznokcia przez rodzaj onycholizy.

    Przy charakterystycznym (typowym) uszkodzeniu skóry stóp, dłoni i płytek paznokciowych diagnoza nie jest trudna, biorąc pod uwagę fakt, że łatwo to potwierdzić mikroskopowym badaniem materiału patologicznego.

    Rubromykozę skóry stóp i fałdów międzypalcowych bez uszkodzenia skóry dłoni i płytek paznokciowych należy odróżnić od międzyzębowej i płaskonabłonkowej naskórka stóp, którego obraz kliniczny może być prawie taki sam. Jednak w przypadku rubromykozy obserwuje się bardziej wyraźne nadmierne rogowacenie i obecność kaszlu w bruzdach skóry, a przy międzyzębowej naskórkowatości – bardziej wyraźne zjawiska zapalne, obecność wtórnych alergicznych wysypek. W przypadku epidermofitozy paznokci, jak wskazano wcześniej, zmiany płytek paznokcia tylko palców I i V są typowe i charakterystyczna jest nienaruszalność płytek paznokci. W przypadku trichofitozy paznokci proces rozpoczyna się od gładkiej skóry wokół płytki paznokcia, a następnie stosunkowo szybko (w ciągu kilku miesięcy) chwyta paznokieć, który zmienia kolor, kruszy się, pęka i przypomina, w rozwiniętym stadium, grzybicze grzybice rubrofityczne. Dla faworyzowania paznokci najbardziej patognomoniczny jest powolny udział w procesie płytki paznokcia (od kilku lat), w centrum którego początkowo tworzy się żółto-brązowa plamka, stopniowo zwiększając, a następnie chwytając całą płytkę paznokcia. Microsporia płytki paznokcia z reguły nie wpływa. W przypadku łuszczycy paznokci najczęściej ma miejsce naparstkowanie głośni głośnika. Wypryskom i piodermii paznokci towarzyszą charakterystyczne zmiany zlokalizowane na obwodzie płytki paznokcia. Czerwone płaskie pozbawienie płytki paznokcia charakteryzuje się obecnością różowawych, żółtawych i białawych pasków biegnących wzdłuż płytki paznokcia. Onychia drożdżowa charakteryzuje się połączeniem z zanokcica, gdy pęcznienie okołopaznokciowe puchnie, staje się przekrwione i spod niej można wycisnąć kroplę ropy; eponychion znika. Dystrofia paznokci charakteryzuje się symetrią zmiany, zaangażowaniem wszystkich płytek paznokciowych w tym procesie.

    Wymienionym wyżej chorobom płytek paznokciowych towarzyszą naturalnie odpowiednie zmiany w innych częściach skóry, co znacznie ułatwia diagnozę onychii.

    Wreszcie problem można rozwiązać na podstawie diagnozy kulturowej, tj. po otrzymaniu na pożywce (najczęściej w środowisku Saburo) kultury grzyba – czynnika wywołującego chorobę.

    W przypadku diagnostyki mikroskopowej skrobania najlepiej wykonywać z wałków krawędziowych, w których włókno grzybni grzyba jest w większej ilości. Możesz zająć się badaniem łusek w kształcie mąki z bruzd skórnych. Napalone masy płytek paznokcia są pobierane z wolnej krawędzi paznokcia (ciętej nożyczkami) lub ze środkowej i głębokiej warstwy płytki paznokcia (wiertłem lub skalpelem). Obecność nitkowatych grzybni w preparatach potwierdza grzybową naturę choroby, ale nie pozwala na ocenę rodzaju patogenu. To ostatnie jest możliwe na podstawie badań kulturowych.

    Uogólniona rubromykoza

    U większości pacjentów uogólniona rubromikoza rozwija się po mniej lub bardziej długotrwałym istnieniu ograniczonej zmiany skórnej stóp (czasami szczotek), a także płytek paznokciowych. Patologia narządów wewnętrznych, układu hormonalnego i nerwowego, troficzne zmiany skórne, długotrwałe stosowanie antybiotyków, sterydów i leków cytostatycznych predysponują do rozprzestrzeniania się tego procesu. W tych przypadkach nie jest wykluczone limfogenno-hematogenne rozprzestrzenianie się procesu wraz z gromadzeniem się elementów grzybowych w węzłach chłonnych..

    Klinika i kurs.

    Rumieniowo-płaskonabłonkowe ogniska rubromykozy może znajdować się na dowolnej części skóry, towarzyszy im silne swędzenie i przypomina atopowe zapalenie skóry, parapsoriasis, ziarniniak pierścieniowy, niektóre postacie wyprysku, łuszczący się porost itp. Diagnoza kliniczna pomaga podejrzewać grzybicę poprzez tendencję do tworzenia się ognisk, tworzenia pierścieni, łuków, półkul i girland , przebarwienia i łagodny peeling w centrum. Szczególne znaczenie w diagnozie ma przegrzebek w zarysie ognisk i obecność obrzęku, przerywanego grzbietu na obrzeżach. Przebieg tego procesu jest przewlekły z tendencją do zaostrzenia w ciepłym sezonie. Kluczowe znaczenie w diagnozie ma mikroskopia łusek i włosów welusowych (ten ostatni, klinicznie niezmieniony, może zawierać w sobie elementy grzybowe). Na podstawie trichofitozy ropnej i powierzchniowej ropnej gładkiej skóry rumieniowato-płaskonabłonkowa rubromykoza wyróżnia diagnozę kulturową.

    Grudkowo-guzkowa (głęboka) postać rubromykozy najczęściej dotyczy nóg, pośladków i przedramion. Jego elementy mają tendencję do tworzenia postaci i mogą klinicznie przypominać rumień guzowaty, indukcyjny rumień Bazina, guzkowe zapalenie naczyń, gruźlica grudkowo-grudkowa (blizny często pozostają w miejscu ognisk). Z lokalizacją tej formy na skórze twarzy konieczne jest przeprowadzenie diagnostyki różnicowej z toczniem rumieniowatym i gruźlicą.

    Pęcherzyki pachwinowe, międzyklutealne, skóra pod gruczołami sutkowymi są dość często dotknięte. Powierzchnia ognisk jest żółtawo-czerwona lub brązowa. Są lekko naciekane, złuszczają się. Krawędzie unoszą się, mają przerywany wałek ząbkowany, na którym znajdują się małe grudki i skórki. Takie ogniska rubromykozy są zróżnicowane z kandydozą dużych fałd i wypryskiem mikrobiologicznym, w którym wzdłuż krawędzi głównego ogniska znajduje się duża liczba tak zwanych elementów potomnych (badań przesiewowych).

    Rubromykoza. Powody Objawy Diagnostyka Leczenie Zapobieganie.

    Rubromykoza (rubrofitia) – powszechna choroba grzybicza wywołana przez grzyb T richophyton rubrum (czerwony trichophyton), wpływająca na podeszwy, dłonie, gładką skórę, włosy armatnie i paznokcie.

    Etiologia Czynnikiem sprawczym tej choroby jest antropofilny grzyb Trichoph. purpureum lub Trichoph. rubrum. W ostatnich latach częstość występowania rubromykozy wzrosła zarówno u dorosłych, jak iu dzieci. Zgodnie z cechami kulturowymi czynnik wywołujący rubromykozę dzieli się na gips, puszysty i aksamitny. Najbardziej zjadliwy i agresywny jest wariant gipsowy, dlatego stał się wiodącym czynnikiem sprawczym grzybic stóp..

    Epidemiologia. Zakażenie zachodzi w taki sam sposób, jak w przypadku naskórka. Jednak wielkie znaczenie epidemiologiczne rubromykozy wynika z faktu, że infekcja odbywa się nie tylko poprzez bezpośredni kontakt, ale często za pomocą artykułów gospodarstwa domowego.

    Patogeneza. Istotną rolę w powstawaniu rubromykozy odgrywa nierównowaga statusu immunologicznego z wyraźną wtórną supresją wynikającą z obecności różnych zaburzeń metabolicznych i neuroendokrynnych, a także upośledzonego napięcia naczyniowego kończyn dolnych. Skóra u pacjentów z rubromikozą charakteryzuje się również zwiększoną suchością, tendencją do nadmiernego rogowacenia, zmniejszeniem odporności keratynocytów naskórka i struktur skórnych włosów armatnich. W patogenezie rubromykozy znaczące miejsce należy do leków – antybiotyków, cytostatyków i hormonów kortykosteroidowych. Odporność po chorobie nie rozwija się.

    Obraz kliniczny. Okres inkubacji nie został ustalony. Możliwy jest długi przewóz. Choroba dzieli się na kilka odmian klinicznych: rubromikoza stóp, dłoni i stóp, paznokci i uogólniona forma. Dzieci cierpią na rubromykozę rąk i stóp w wieku od 7 do 15 lat.

    Rubromykoza stóp jest najczęstszą lokalizacją grzybicy. Zaczyna się od fałdów międzypalcowych, na które, w przeciwieństwie do naskórka, wpływają wszyscy lub prawie wszyscy. Następnie proces przechwytuje skórę podeszew, która jest infiltrowana, staje się sucha, dyfuzyjnie przekrwiona; bruzdy skórne są wyraźnie widoczne, gdy widoczny jest peeling przypominający mąkę. Proces ten rozciąga się także na tylne i boczne powierzchnie skóry stóp i palców. U dzieci tej postaci rubromykozy często towarzyszą ciężkie wysiękowe zjawiska, które mogą prowadzić do błędów diagnostycznych. Uszkodzenie skóry stóp z reguły prędzej czy później prowadzi do zaangażowania płytek paznokciowych w proces. W innych przypadkach proces rozpoczyna się od pokonania płytek paznokcia, a następnie wychwytuje jęk skóry..

    Rubromykoza stóp i dłoni

    Choroba zaczyna się od skóry stóp, a dopiero potem dotyczy to dłoni i płytek paznokciowych palców. Rzadziej patogen jest początkowo wprowadzany do skóry dłoni. Obraz kliniczny choroby jest prawie podobny do porażki skóry stóp, ale intensywność zmiany jest mniej wyraźna (z powodu wielokrotnego mycia rąk). Na obrzeżach ognisk znajduje się przerywany wałek, który często znajduje się na tylnej powierzchni dłoni.

    Rubromykoza płytek paznokciowych

    Choroba jest powszechna. Czasami jest to izolowana zmiana paznokci. W innych przypadkach łączy się go ze zmianami skórnymi stóp, dłoni lub uogólnioną rubromykozą. Charakterystyczne jest masowe zaangażowanie w proces płytek paznokciowych; często dotyczy to wszystkich paznokci na stopach i dłoniach. Przy normotroficznym typie onychii rubromikozy grubość płytki paznokcia nie zmienia się; uszkodzenie występuje z wolnej krawędzi lub z bocznych krawędzi gwoździa, gdzie tworzą się białe lub żółtawe paski; te same pasma mogą świecić przez grubość płytki paznokcia. W przypadku przerostowego typu onromii rubromykotycznej płytka paznokcia łatwo pogrubia, kruszy się łatwo, pęka, obserwuje się hiperkeratozę podpaznokciową, można zaobserwować powyższe pasma. W przypadku zanikowego typu onychii płytka paznokcia jest przerzedzona, jej większość jest zniszczona, pozostając tylko na wałku paznokcia. Czasami płytka paznokcia jest oddzielona od łożyska paznokcia przez rodzaj onycholizy.

    Przy charakterystycznym (typowym) uszkodzeniu skóry stóp, dłoni i płytek paznokciowych diagnoza nie jest trudna, biorąc pod uwagę fakt, że łatwo to potwierdzić mikroskopowym badaniem materiału patologicznego.

    Rubromykozę skóry stóp i fałdów międzypalcowych bez uszkodzenia skóry dłoni i płytek paznokciowych należy odróżnić od międzyzębowej i płaskonabłonkowej naskórka stóp, którego obraz kliniczny może być prawie taki sam. Jednak w przypadku rubromykozy obserwuje się bardziej wyraźne nadmierne rogowacenie i obecność kaszlu w bruzdach skóry, a przy międzyzębowej naskórkowatości – bardziej wyraźne zjawiska zapalne, obecność wtórnych alergicznych wysypek. W przypadku epidermofitozy paznokci, jak wskazano wcześniej, zmiany płytek paznokcia tylko palców I i V są typowe i charakterystyczna jest nienaruszalność płytek paznokci. W przypadku trichofitozy paznokci proces rozpoczyna się od gładkiej skóry wokół płytki paznokcia, a następnie stosunkowo szybko (w ciągu kilku miesięcy) chwyta paznokieć, który zmienia kolor, kruszy się, pęka i przypomina, w rozwiniętym stadium, grzybicze grzybice rubrofityczne. Dla faworyzowania paznokci najbardziej patognomoniczny jest powolny udział w procesie płytki paznokcia (od kilku lat), w centrum którego początkowo tworzy się żółto-brązowa plamka, stopniowo zwiększając, a następnie chwytając całą płytkę paznokcia. Microsporia płytki paznokcia z reguły nie wpływa. W przypadku łuszczycy paznokci najczęściej ma miejsce naparstkowanie głośni głośnika. Wypryskom i piodermii paznokci towarzyszą charakterystyczne zmiany zlokalizowane na obwodzie płytki paznokcia. Czerwone płaskie pozbawienie płytki paznokcia charakteryzuje się obecnością różowawych, żółtawych i białawych pasków biegnących wzdłuż płytki paznokcia. Onychia drożdżowa charakteryzuje się połączeniem z zanokcica, gdy pęcznienie okołopaznokciowe puchnie, staje się przekrwione i spod niej można wycisnąć kroplę ropy; eponychion znika. Dystrofia paznokci charakteryzuje się symetrią zmiany, zaangażowaniem wszystkich płytek paznokciowych w tym procesie.

    Wymienionym wyżej chorobom płytek paznokciowych towarzyszą naturalnie odpowiednie zmiany w innych częściach skóry, co znacznie ułatwia diagnozę onychii.

    Wreszcie problem można rozwiązać na podstawie diagnozy kulturowej, tj. po otrzymaniu na pożywce (najczęściej w środowisku Saburo) kultury grzyba – czynnika wywołującego chorobę.

    W przypadku diagnostyki mikroskopowej skrobania najlepiej wykonywać z wałków krawędziowych, w których włókno grzybni grzyba jest w większej ilości. Możesz zająć się badaniem łusek w kształcie mąki z bruzd skórnych. Napalone masy płytek paznokcia są pobierane z wolnej krawędzi paznokcia (ciętej nożyczkami) lub ze środkowej i głębokiej warstwy płytki paznokcia (wiertłem lub skalpelem). Obecność nitkowatych grzybni w preparatach potwierdza grzybową naturę choroby, ale nie pozwala na ocenę rodzaju patogenu. To ostatnie jest możliwe na podstawie badań kulturowych.

    U większości pacjentów uogólniona rubromikoza rozwija się po mniej lub bardziej długotrwałym istnieniu ograniczonej zmiany skórnej stóp (czasami szczotek), a także płytek paznokciowych. Patologia narządów wewnętrznych, układu hormonalnego i nerwowego, troficzne zmiany skórne, długotrwałe stosowanie antybiotyków, sterydów i leków cytostatycznych predysponują do rozprzestrzeniania się tego procesu. W tych przypadkach nie jest wykluczone limfogenno-hematogenne rozprzestrzenianie się procesu wraz z gromadzeniem się elementów grzybowych w węzłach chłonnych..

    Klinika i kurs. Obraz kliniczny choroby jest bardzo zróżnicowany i można go podzielić na kilka odmian: rumieniowato-płaskonabłonkowa (powierzchowna), pęcherzykowo-guzkowata (głęboka), formy wysiękowe i zmiany podobne do erytrodermii.

    Rumieniowo-płaskonabłonkowe ogniska rubromikozy mogą znajdować się na dowolnej części skóry, towarzyszy im silne swędzenie i przypominają atopowe zapalenie skóry, parapsoriasis, ziarniniak pierścieniowy, niektóre formy egzemy, łuszczący się porost itp. Diagnoza kliniczna pomaga podejrzewać grzybicę ognisk do grupy, postaci. łuki, półsklepy i girlandy, przebarwienia i niewielkie łuszczenie w środku. Szczególne znaczenie w diagnozie ma przegrzebek w zarysie ognisk i obecność obrzęku, przerywanego grzbietu na obrzeżach. Przebieg tego procesu jest przewlekły z tendencją do zaostrzenia w ciepłym sezonie. Kluczowe znaczenie w diagnozie ma mikroskopia łusek i włosów welusowych (ten ostatni, klinicznie niezmieniony, może zawierać w sobie elementy grzybowe). Na podstawie trichofitozy ropnej i powierzchniowej ropnej gładkiej skóry rumieniowato-płaskonabłonkowa rubromykoza wyróżnia diagnozę kulturową.

    Grudkowo-guzkowa (głęboka) postać rubromykozy najczęściej dotyka dolnych nóg, pośladków i przedramion. Jego elementy mają tendencję do tworzenia postaci i mogą klinicznie przypominać rumień guzowaty, indukcyjny rumień Bazina, guzkowe zapalenie naczyń, gruźlica grudkowo-grudkowa (blizny często pozostają w miejscu ognisk). Z lokalizacją tej formy na skórze twarzy konieczne jest przeprowadzenie diagnostyki różnicowej z toczniem rumieniowatym i gruźlicą.

    Pęcherzyki pachwinowe, międzyklutealne, skóra pod gruczołami sutkowymi są dość często dotknięte. Powierzchnia ognisk jest żółtawo-czerwona lub brązowa. Są lekko naciekane, złuszczają się. Krawędzie unoszą się, mają przerywany wałek ząbkowany, na którym znajdują się małe grudki i skórki. Takie ogniska rubromykozy są zróżnicowane z kandydozą dużych fałd i wypryskiem mikrobiologicznym, w którym wzdłuż krawędzi głównego ogniska znajduje się duża liczba tak zwanych elementów potomnych (badań przesiewowych).

    Dodaj komentarz