Grzybica paznokci i wypadanie włosów

przez | 2020-01-29

Spis treści:

Grzybica skóry: objawy, rodzaje i leczenie

Grzybica skóry jest grzybiczą chorobą skóry wywołaną przez pewną patogenną mikroflorę. Ta postać zmiany naskórkowej charakteryzuje się wysokim stopniem zakaźności i wymaga szybkiego leczenia. Grzybica skóry może wpływać na dowolną część ciała, jest równie powszechna u osób w różnym wieku.

Cechy choroby

Dermatomikoza gładkiej skóry jest porażką naskórka ciała przez infekcję grzybiczą. Cechą tej choroby jest wysoki stopień zakaźności. Patologię wywołują grzyby dermatofitowe, które dostają się do skóry z zewnątrz, ale nie są częścią normalnej mikroflory..

Grzybica skóry może dotyczyć tylko jednego obszaru, ale przy braku szybkiego leczenia szybko rozprzestrzenia się na zdrowe obszary naskórka. Zarodniki grzyba mogą pozostawać żywotne w środowisku przez długi czas, co znacznie komplikuje leczenie tej choroby.

Grzybice skóry są klasyfikowane według lokalizacji, patogenu i stopnia uszkodzenia. Choroba ta dotyczy grzybic powierzchownych, ponieważ dermatofity żywią się keratyną. Żadna osoba nie jest bezpieczna przed chorobą. Różne dermatomikozy występują zarówno u dzieci, jak i dorosłych..

Dermatomikozy są wysoce zakaźnymi chorobami

Klasyfikacja grzybicy skóry

Choroba jest wywoływana przez grzyby dermatofitowe. Ten typ obejmuje:

Jest to patogenna flora wroga dla ludzkiego ciała. Grzyby tego gatunku to pasożyty żyjące z organizmu gospodarza. Dermatofity niszczą keratynę, ponieważ służy im jako wylęgarnia, umożliwiając zwiększenie populacji.

W zależności od patogenu wyróżnia się trzy rodzaje grzybic skóry:

Microsporia to grzybica. Wpływa na górną warstwę naskórka i mieszków włosowych, wywołując łysienie w obszarze działania grzyba. Trichofitoza jest również porostem, objawiającym się w niewielkich obszarach uszkodzeń ciała. Obie te choroby są wysoce zaraźliwe. Naskórek jest rodzajem grzybicy skóry, w której dotknięta jest tylko warstwa rogowa naskórka. Wszystkie trzy choroby mają podobny mechanizm rozwojowy i są leczone tymi samymi lekami..

Lokalizacja wyróżnia:

  • grzybica pachwinowa;
  • grzybica paznokci;
  • grzybica stóp;
  • uszkodzenie skóry głowy;
  • uszkodzenie gładkiej skóry.

Wszystkie te choroby powodują te same czynniki wywołujące grzybicę skóry. Objawy tych chorób są prawie takie same. Wyjątkami są mikrosporia i grzybica paznokci. W pierwszym przypadku obserwuje się obfite wypadanie włosów w dotkniętym obszarze i silne swędzenie, w drugim przypadku dotyczy to płytek paznokciowych. Dermatofity żywią się keratyną, która jest materiałem budulcowym paznokci. Grzybica paznokci prowadzi do deformacji, rozwarstwienia i złuszczania płytek paznokciowych. Ze względu na specyfikę lokalizacji ta postać choroby jest trudna do wyleczenia w porównaniu z innymi rodzajami grzybicy skóry.

Przyczyny choroby

Dzieci są często zarażone grzybicą zwierząt

W przeciwieństwie do innych postaci grzybiczych zmian skórnych, grzybica skóry jest chorobą zakaźną. Czynnik sprawczy jest przenoszony od osoby do osoby i od zwierzęcia do osoby. Jednak grzybica skóry nie zawsze rozwija się po kontakcie z zarażoną osobą. Ważną rolę w rozwoju choroby odgrywa układ odpornościowy. Przy silnej obronie immunologicznej, nawet jeśli grzyb dostanie się do organizmu, dermatomikoza nie wystąpi, ponieważ układ odpornościowy sam pokona patogenną mikroflorę.

Czynniki, które zwiększają ryzyko rozwoju grzybicy skóry:

  • nieprzestrzeganie higieny osobistej;
  • słaby układ odpornościowy;
  • zaburzenia endokrynologiczne;
  • nadwaga;
  • obfite pocenie się;
  • stres
  • przyjmowanie antybiotyków i glikokortykosteroidów.

Flora grzybowa może dostać się do organizmu poprzez każde uszkodzenie skóry. Przy słabej odporności zarodniki grzybów dostają się na naskórek, więc po pewnym czasie rozwija się ta choroba.

Dermatofity, podobnie jak inne grzyby chorobotwórcze, preferują wilgotne środowisko o wysokiej temperaturze. Kwaśne środowisko jest dla nich katastrofalne. Możesz zarazić się grzybicą skóry podczas wizyt w publicznych prysznicach, basenach i saunach o średniej temperaturze powietrza.

Mikrosporia najczęściej dotykają dzieci. Grzybica jest wynikiem nadmiernej komunikacji z bezpańskimi zwierzętami, które małe dzieci uwielbiają głaskać.

Ryzyko rozwoju grzybicy skóry wzrasta przy nieprzestrzeganiu higieny osobistej i nadmiernym poceniu się. Zmniejsza to lokalną odporność skóry i stwarza sprzyjające warunki do aktywnego rozmnażania grzybów.

Objawy grzybicy skóry

Typowymi objawami grzybicy skóry są zaczerwienienie skóry, łuszczenie się, silne swędzenie. Konkretne objawy zależą od dokładnej lokalizacji zmiany..

Każda grzybica skóry na zdjęciu może być rozpoznana na pierwszy rzut oka. Skóra wygląda na niezdrową, łuszczącą się, zaognioną. Nasilenie objawów zależy od różnych czynników..

Mikrosporia i rzęsistkowica to małe miejsce o regularnym kształcie. W takim przypadku miejsce ma jasno określone granice, skóra w dotkniętym obszarze staje się zaogniona. Powierzchnia dotkniętego naskórka staje się szara, swędząca i łuszcząca się. Podczas oddzielania łusek, podobnych do łupieżu, nie ma dyskomfortu. W dotkniętym obszarze najpierw oderwij się, a następnie wszystkie włosy wypadną. Grzybica na głowie jest szczególnie niebezpieczna, ponieważ może prowadzić do ogniskowego łysienia. Po leczeniu grzyba włosy odrosną, ale zajmie to dużo czasu.

Grzybica skóry w pachwinie

Zakażenie grzybicze uwielbia ciepłe i wilgotne środowisko, dlatego często osiada w fałdach pachwinowych

Grzybica pachwinowa rozwija się z powodu obfitego pocenia się w tym obszarze. W takim przypadku patogen może dostać się na skórę w jakikolwiek sposób, ponieważ zarodniki grzyba przez długi czas pozostają żywotne w powietrzu. Objawy grzybicy pachwinowej – zaczerwienienie fałd pachwinowych, łuszczenie się skóry, silne swędzenie. Ta postać choroby jest zagrożona infekcją. Wynika to z wcierania fałd pachwinowych w odzież. W gorącym sezonie może pojawić się wysypka na pieluchy. Ponieważ pot działa jako sprzyjające środowisko do namnażania różnych bakterii, grzybicy pachwinowej często towarzyszy dodanie wtórnej infekcji, która objawia się powstaniem małej wysypki krostkowej.

Głównymi przyczynami tej choroby są nadwaga, noszenie syntetycznej bielizny, nieprzestrzeganie higieny osobistej i nadmierne pocenie się. Grzybica skóry w pachwinie występuje częściej u mężczyzn.

Gładka zmiana skórna

Plamy swędzą i puchną

Dermatofitoza gładkiej skóry jest częstą chorobą, która najczęściej występuje u osób żyjących w gorącym klimacie. Wysoka temperatura powietrza i nadmierne pocenie się zwiększają ryzyko infekcji dermatofitozą.

Dermatomikoza gładkiej skóry nazywana jest również naskórkową. Grzyb ten wpływa na warstwę rogową naskórka, ale nie wpływa na mieszki włosowe. Choroba charakteryzuje się tworzeniem czerwonych plam na skórze ciała. Miejsca mogą być lokalizowane w dowolnej strefie. Grzybica gładkiej skóry to uszkodzenie pleców, brzucha, okolicy pod gruczołami sutkowymi u kobiet i okolicy klatki piersiowej u mężczyzn.

  • duże obszary zaczerwienienia naskórka;
  • obrzęk skóry;
  • silne swędzenie i łuszczenie;
  • pojawienie się pęknięć i erozji;
  • mała wysypka na granicy dotkniętej skóry.

Kiedy na dermatomikozę wpływają duże obszary skóry, objawy i leczenie są skomplikowane, ponieważ konieczne jest kompleksowe oddziaływanie na czynnik sprawczy choroby. Z powodu silnego swędzenia osoba staje się drażliwa i nerwowa, cierpi jakość snu i niepełnosprawność, więc możemy powiedzieć, że gładka grzybica skóry negatywnie wpływa na masę ciała.

Dermatofitozę lub grzybicę gładkiej skóry należy leczyć w odpowiednim czasie, ponieważ choroba szybko wpływa na zdrowe obszary naskórka. Takie grzybice skóry u ludzi są łatwo rozpoznawalne na zdjęciu dzięki charakterystycznym objawom, dlatego nie ma problemów z diagnozą.

Uczucie skóry głowy

Grzybica skóry może rozprzestrzeniać się na skórę głowy. W tym przypadku istnieją dwa rodzaje chorób – grzybica lub naskórka. W pierwszym przypadku na głowie pojawia się ogniskowa zmiana skórna z ciężkim złuszczaniem i wypadaniem włosów. Łysienie rozwija się w miejscu zmiany.

W drugim przypadku czerwone łuskowate plamy obserwuje się na skórze głowy i na granicy skóry głowy ze skórą szyi lub czoła. Im wcześniej rozpocznie się leczenie epidermofitozy, które należy natychmiast leczyć, tym mniejsze ryzyko rozprzestrzeniania się grzybicy skóry na szyję i skórę twarzy.

Grzybica paznokci i grzybica stóp

Dermatomikoza stopy postępuje szybko

Najczęstszymi rodzajami grzybicy skóry są uszkodzenia skóry stóp i paznokci. Następnie następuje:

  • pogrubienie skóry stóp;
  • pękanie;
  • zaczerwienienie między palcami;
  • silne swędzenie i łuszczenie;
  • zniszczenie płytek paznokciowych.

Leczenie grzybicy skóry u ludzi jest skomplikowane ze względu na specyfikę tej części ciała. Nogi są zawsze pokryte butami, bardzo się pocą, więc choroba postępuje szybko. Po zauważeniu pierwszych oznak i objawów grzybicy stóp lub grzybicy paznokci należy natychmiast rozpocząć leczenie, w przeciwnym razie terapia może potrwać kilka miesięcy.

Zwykle grzyb najpierw atakuje jeden gwóźdź

Diagnostyka

Diagnoza jest ustalana na podstawie badania zewnętrznego i mikroskopowego badania zdrapania dotkniętej skóry. Wykrycie grzybni grzyba stanowi podstawę diagnozy. Dodatkowo przeprowadzane jest szczepienie bakteryjne w celu określenia rodzaju grzyba oraz analiza wrażliwości patogennej mikroflory na różne antybiotyki.

Zasada leczenia

W przypadku grzybicy skóry leczenie obejmuje mianowanie środków do użytku zewnętrznego i ogólnoustrojowych środków przeciwgrzybiczych w tabletkach.

Preparaty na bazie terbinafiny do stosowania zewnętrznego są skuteczne przeciwko dermatofitom:

Wymienione leki są dostępne w postaci kremu, maści, żelu lub sprayu. Nadają się do leczenia zmian skórnych ciała, strefy pachwinowej i stóp. W przypadku uszkodzenia paznokci stosuje się te same leki, a także roztwór Exoderil.

W przypadku grzybicy dodatkowo stosuje się środek antyseptyczny, najczęściej roztwór jodu. Jest to konieczne, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się infekcji..

W przypadku uszkodzenia skóry głowy stosuje się szampony i rozwiązania oparte na terbinafinie. W tym przypadku wskazane jest również podawanie ogólnoustrojowych środków przeciwgrzybiczych w tabletkach, w szczególności terbinafiny i itrakonazolu.

Aby zapobiec rozwojowi grzybicy skóry, konieczne jest:

  • przestrzegać zasad higieny osobistej;
  • utrzymywać odporność;
  • Nie dotykaj bezpańskich zwierząt;
  • używaj artykułów higieny osobistej w miejscach publicznych.

Kiedy pojawią się pierwsze objawy choroby, skonsultuj się z dermatologiem. Im wcześniej rozpocznie się leczenie, tym szybciej będzie można pozbyć się grzyba.

Onychidystrofia i łysienie w praktyce dermatokosmetyka

Na obecnym etapie znacznie wzrosła częstotliwość skarg pacjentów na dolegliwości związane z wypadaniem włosów, dlatego patologia ta wymaga zwiększonej uwagi i głębszej wiedzy. Często utracie włosów towarzyszy obecność zmian na płytkach paznokcia i, jak pokazuje praktyka, przyczyna ich występowania jednoczy je. W takich przypadkach należy uznać te patologie za powiązane.

Znaczenie onychodystrofii i łysienia wiąże się nie tylko z tendencją do zwiększania częstości występowania w ostatnim czasie, ale także ze złożoną etiopatogenezą chorób, pojawieniem się oporności na tradycyjne leczenie, upośledzeniem adaptacji psychospołecznej, a także obniżeniem jakości życia takich pacjentów.

Łysienie

Łysienie (łysienie) to patologiczne wypadanie włosów. Klasyfikacja łysienia dzieli je na formy bliznowate i inne.

  • Bezkurczowe wypadanie włosów: łysienie androgenowe (androgenne), łysienie rozproszone, łysienie telogenowe i anogenne, łysienie plackowate, patologia trzonu włosa, dziedziczna hipo- i atrichoses, trichotillomania.
  • Trwałe (bliznowate) wypadanie włosów: łysienie bliznowate z szorstką blizną, zanikowa postać łysienia bliznowatego.

Przyczyny łysienia

Przyczyna bliznowacenia włosów choroby takie jak liszaj płaski (zespół Little-Lassuera), toczeń rumieniowaty krążkowy, sarkoidoza, twardzina układowa i ograniczona, pseudopelada, zapalenie mieszków włosowych, amyloidoza, porost skleroatroficzny, niektóre choroby wewnętrzne itp..

Łysienie inne niż bliznowate może być predysponowany genetycznie i jako konsekwencja zaburzeń hormonalnych i immunologicznych, urazu fizycznego, chorób przewodu pokarmowego, patologii układu nerwowego itp..

Zanim bardziej szczegółowo zbadamy choroby prowadzące do łysienia, zalecamy przypomnienie struktura i fazy wzrostu włosów.

Struktura i fazy wzrostu włosów

Centralna część włosów nazywana jest rdzeniem, a jej główna część to kora, substancja korowa. Reprezentuje komórki nabłonka w kształcie wrzeciona, które określają jędrność i elastyczność włosów. Skórka włosów składa się z szeregu płaskich, przezroczystych, podłużnych zrogowaciałych komórek. Są ciasno do siebie jak płytki, chroniąc włosy, odbijają światło i nadają włosom połysk. Tak zdrowe włosy wyglądają mikroskopowo. A kiedy jest uszkodzony, naskórek jest bardziej otwarty i nierówny, podczas gdy agresywne substancje mogą przenikać do włosów, uszkadzając komórki substancji korowej.

Od dawna wiadomo, że ścieżka życia zdrowych włosów składa się z trzech faz wzrostu:

  • anagenowy, który zawiera około 85% włosów.
  • katageniczny – 1-2% włosów.
  • telogen – około 13-15% włosów.

Pierwsza faza, anagenowa, charakteryzuje się intensywnym podziałem komórek tworzących włosy w matrycy i dobrym dopływem krwi do tej drugiej. Na tym etapie następuje ostateczne różnicowanie w rdzeniu, korze i skórze w strefie rogowacenia. W tej fazie włosów jest około 3-6 lat. Druga faza, katageniczna (lub przejściowa), podczas której następuje spowolnienie podziału komórek tworzących włosy, a cebulka włosa jest oddzielona od grudki. Mieszek kurczy się o jedną trzecią do pierwotnej długości i zaczyna przesuwać się w kierunku powierzchni, przyczyniając się do wypadania włosów.

Po 2-3 tygodniach przechodzi do ostatniej fazy swojego cyklu życia – telogenicznej (faza spoczynku). Od początku tej fazy całkowite wypadanie włosów zajmuje około 2-4 miesięcy. W tym czasie włosy stopniowo przesuwają się na powierzchnię skóry i wypadają, po czym mieszek włosowy tonie głęboko w skórze, a na jej głębokości, w pozostałej dawnej pierwotnej warstwie, komórki ponownie się rozmnażają – rozpoczyna się nowa faza anagenowa.

Rodzaje łysienia

Telogenowe wypadanie włosów

Telogenowe wypadanie włosów (objawowe łysienie) – Jest to niezapalna równomierna utrata włosów, której nie towarzyszy bliznowacenie, związana z przedwczesnym przejściem mieszków włosowych z fazy anagenowej do fazy telogenowej. Wśród łysienia ta patologia jest najczęstsza.

Etiologicznie choroba może być związana z utratą krwi, stresem (najczęstszą przyczyną), chorobami zakaźnymi, niedoborem witamin, przyjmowaniem niektórych leków itp. Łysienie zwykle rozpoczyna się 8-16 tygodni po działaniu etiologicznym i charakteryzuje się szybkim rozproszonym wypadaniem włosów (do 20 50%) w całej skórze głowy.

Łysienie androgenowe (androgenne)

Łysienie androgenowe (androgenne) Jest patologią związaną z dysfunkcją gruczołów dokrewnych. W patogenezie choroby częściej zaangażowane są androgeny nadnerczy i pochodzenie jajników, a celem są mieszki włosowe. Choroba zaczyna się częściej w okresie dojrzewania. Według statystyk, ten rodzaj łysienia stanowi do 90% wszystkich przypadków łysienia u mężczyzn i kobiet.

Klinicznie choroba objawia się rozproszonym wypadaniem włosów na skórze głowy. Ta patologia nigdy nie towarzyszy bliznowaceniu i ma przebieg podobny do fali. Istnieje 7 stadiów choroby:

  • Etapy I-III – „łyse łaty” w świątyniach.
  • IV etap – powstanie centrum łysienia na koronie.
  • Etapy V-VI – fuzja ognisk w świątyniach i koronie.
  • VII etap – całkowite połączenie ognisk łysienia.

Łysienie plackowate

Łysienie plackowate charakteryzuje się stopniowym wypadaniem włosów w postaci okrągłych ognisk. Rozróżnij łysienie miejscowe, wstęgowe, uniwersalne, całkowite i częściowe. Wyróżnia się trzy etapy przebiegu łysienia plackowatego:

  • progresywny, który charakteryzuje się bezbolesnym usuwaniem włosów wzdłuż krawędzi ognisk.
  • stacjonarne.
  • regresujące – w ognisku zmiany pojawiają się nowe włosy.

Trichotilomania

Trichotilomania – To obsesyjny, psychicznie zależny stan, wyrażający się w wyciąganiu włosów pacjenta. Choroba częściej występuje u dzieci. Obraz kliniczny charakteryzuje się bezkształtnymi obszarami łysienia, głównie w obszarach czołowo-ciemieniowych skóry głowy. Czasami rzęsy i brwi są zaangażowane w proces patologiczny..

Łysienie chemioterapeutyczne

Łysienie chemioterapeutyczne – jest trwałe lub tymczasowe, całkowite lub częściowe (w zależności od dawki i czasu trwania ekspozycji na lek) utrata włosów po chemioterapii. Zmiany koloru i struktury włosów mogą pojawić się w okresie przywracania linii włosów. Nasilenie ogólnego stanu pacjenta wpływa na stopień i szybkość łysienia.

Toksyczne łysienie

Toksyczne łysienie zazwyczaj ma wyraźny związek czasowy. Przejawia się po przyjęciu niektórych leków (na przykład cytostatyków), terapii rentgenowskiej, działania czynników szkodliwych dla środowiska lub wpływu czynników zakaźnych. Ten rodzaj łysienia jest dobrze zatrzymany po wyeliminowaniu środka i terapii detoksykacyjnej..

Rozproszone łysienie

Rozproszone łysienie – choroba wielopowodowa, której towarzyszy równomierne łysienie na całym obszarze głowy. Zwykle, jak wiadomo, wypada około 30-40 włosów dziennie. Ten proces fizjologiczny jest związany z końcem cyklu anagenu ich rozwoju. W takim przypadku trichogram nie zmienia się i nie rozwija się łysienie. Ale w przypadku ekspozycji na ciało niektórych czynników część mieszków włosowych przedwcześnie przechodzi do faz katagenu i telogenu, co prowadzi do nadmiernej utraty włosów – rozwój rozproszonego łysienia.

W zależności od przyczyn występowania rozproszone łysienie dzieli się na wywołane narkotyczne i lecznicze, toksyczne, po szczepieniu, po zabiegu, po porodzie, związane hormonalnie, po zażyciu środków antykoncepcyjnych, noworodkowe, w niedoborowych warunkach, wywołane stresem, po przeniesieniu chorób zakaźnych, przewlekły rozproszony telogen wypadanie włosów, zespół krótkiego anagenu.

Klinicznie ta patologia objawia się nie tylko nadmiernym wypadaniem włosów równomiernie na całej powierzchni skóry głowy (80-250 jednostek dziennie), ale także ich suchością, matowością, kruchością. Często przy identyfikowaniu i eliminowaniu niekorzystnych czynników wypadanie włosów zmniejsza się lub całkowicie zatrzymuje.

Jak wykazały poprzednie badania, u pacjentów z łysieniem cierpi na status mikroelementów i równowagę aminokwasową. Korekta takich elementów jest ważnym i niezbędnym elementem w leczeniu tej choroby, ponieważ pierwiastki śladowe są integralną częścią struktury włosów. Elementarna kompozycja włosów, oprócz odzwierciedlenia równowagi elementarnej ciała jako całości, bezpośrednio charakteryzuje chemiczną homeostazę skóry i włosów, a zatem ma bezpośrednie znaczenie w przypadkach upośledzenia ich funkcjonowania. Dlatego zaleca się pacjentowi stosowanie preparatów witaminowych i pierwiastków śladowych.

Onychodystrofia

Onychidystrofia jest patologiczną zmianą w płytkach paznokcia, łożysku paznokcia, a w ciężkich przypadkach w fałdach paznokci. Etiologia tej patologii jest podobna do przyczyn rozlanego łysienia, które zbadaliśmy powyżej.

Te typy onychodystrofii są rozróżniane..

Rodzaje Onychodystrofii

Onychoshisis (onychoschizis; onych + Greek. schisis – „podział”) – podział paznokci w kierunku poprzecznym, równolegle do wolnej krawędzi paznokcia. Wpływa to tylko na wolną krawędź płytki paznokcia, dzieląc się na 2-3 lub więcej warstw. Przy tej patologii nie ma to wpływu na łożysko paznokcia i wałki paznokcia. Główną przyczyną grzybicy paznokci może być uszkodzenie paznokci, a także stosowanie różnych substancji chemicznych (lakier do paznokci, aceton itp.).

Poprzeczny rowek na gwoździe (Bruzda Bo) – onychodystrofia, objawiająca się klinicznie w postaci łukowatego rowka, który jest zlokalizowany prostopadle do bocznych grzbietów. W procesach zapalnych tkanek miękkich, urazie tylnego trzonu paznokcia i niektórych chorobach, w których zaburzona jest funkcja i odżywianie macierzy paznokcia (linia neuropsychiczna, zakaźna, ogólnoustrojowa, egzema, łuszczyca), występuje linia Bo.

Platonicza (platonychia) – ten typ onychodystrofii jest rzadki. Występuje wrodzona i nabyta platoniczność, która rozwija się w wyniku wpływu niektórych czynników zawodowych. W przypadku platoniki powierzchnia płytki paznokcia wygląda płasko, bez normalnego wybrzuszenia.

Pterygium (pterigium unguis) – rodzaj onychodystrofii, który charakteryzuje się pterygoidowym wzrostem skóry paznokci (eponychia). Przerost często występuje na długości, czasami pokrywając całą płytkę paznokcia (zwykle eponychia dociera do płytki paznokcia o nie więcej niż 1 mm). Ta patologia może być wrodzona lub rozwinięta z powodu onychofagii, choroby Raynauda, ​​twardziny, zatarcia zapalenia wsierdzia, zmian idystroficznych u pacjentów z porostem płaskim i łuszczycą.

Wzdłużne rowki gwoździa powstają z następującymi patologiami: upośledzenie krążenia obwodowego, urazowe uszkodzenia matrycy lub łożyska płytki paznokcia, zakończenia nerwowe w obszarze paliczki palców, a także niektóre choroby (dna moczanowa, liszaj płaski, łuszczyca, przewlekłe reumatoidalne zapalenie stawów itp.). Bruzdy na paznokciach mogą być pojedyncze, zlokalizowane głównie w środkowej części płytki lub wielokrotne, zajmując całą powierzchnię paznokcia. W niektórych źródłach można znaleźć różnorodność tej patologii zwanej onychodystrofią według rodzaju koralików: podłużne rowki są bardziej wyraźne i przypominają koraliki.

Onycholysis (onycholiza) – naruszenie połączenia płytki paznokcia z łożyskiem paznokcia przy jednoczesnym zachowaniu jego integralności. Wyróżnia się częściową i całkowitą onycholizę. Częściowe charakteryzuje się oddzieleniem części płytki paznokcia w postaci paska wzdłuż wolnej krawędzi gwoździa lub oddzieleniem od łożyska paznokcia jedynie niewielkiego obszaru na wolnej krawędzi gwoździa w kształcie półksiężyca lub trapezu. Część płytki paznokcia, oddzielona od łożyska paznokcia, zachowuje gładką powierzchnię i normalną konsystencję, ale nabiera białawo-szarawego koloru. W grzybicy i bakteryjnej onycholizie dotknięta płytka paznokcia jest modyfikowana: jest zdeformowana, jej relief i zmiana koloru. Całkowita onycholiza polega na oddzieleniu całej płytki paznokcia od łożyska paznokcia. Przyczyny tej patologii: uszkodzenia płytki paznokcia, skóry, choroby ogólnoustrojowe, choroby sercowo-naczyniowe, kiła, patologie układu nerwowego i innych układów, infekcje grzybicze i bakteryjne.

Onychomadesis (onychomadesis; onycho + grecki. madesis – „łysienie”) – onychodystrofia, która podobnie jak onycholiza, charakteryzuje się oddzieleniem od łożyska płytki paznokcia, ale nie od wolnej krawędzi, ale od bliższej części od tylnej części łożyska paznokcia. Ta patologia rozwija się głównie po ciężkim uszkodzeniu paliczki paznokcia palca, rzadko z wyspową zapalną onychią, zanokcica itp. Jeśli proces przebiega bez atrofii łożyska paznokcia, to po przywróceniu funkcji macierzy rośnie zdrowa płytka paznokcia.

Koilonychia (koilonychias; greckie koilos – „wydrążony gwóźdź”) – wgłębienie w kształcie spodka, łyżki lub miseczki na powierzchni płytki paznokcia, zwykle na drugim i trzecim palcu, przy zachowaniu gładkości, normalnej grubości i przezroczystości paznokcia. Wielu autorów przypisuje koilonychię dziedzicznym wrodzonym patologiom, jednak przypadki tej patologii opisano dla grzybicy paznokci, łuszczycy (objawu naparstka) i niektórych chorób ogólnoustrojowych.

Kruche paznokcie (fragilitas unguium) – najczęstszy rodzaj onychodystrofii. Wpływa to głównie na wolną krawędź płytki paznokcia. Czasami tylko górna warstwa gwoździa jest łamana, częściej wszystkie warstwy są niszczone, pozostawiając nierówną krawędź z frędzlami. Przyczyny łamliwych paznokci: zewnętrzne stosowanie różnych produktów chemicznych i leczniczych (lakier, aceton, nadtlenek wodoru itp.), Kontakt z chemikaliami domowymi, choroby tarczycy i przewodu pokarmowego, niedobory witamin.

Hapalonihia (hapalonychia) – zmiękczenie płytki paznokcia, która łatwo się wygina i pęka wraz z tworzeniem się pęknięć wzdłuż wolnej krawędzi. Powiąż tę patologię z naruszeniem metabolizmu siarki.

Trachionichia (trachyonychia) – onychodystrofia, która charakteryzuje się szorstkością, złuszczaniem i matowością płytki paznokcia. Przyczyny rozwoju trachionichii są różnorodne: niedobory witamin, choroby skóry, patologie endokrynologiczne itp..

Leczenie

Rozwiązanie powyższych problemów rozpoczyna się przede wszystkim od kompleksowego badania, leczenia podstawowej patologii i rehabilitacji procesów przewlekłych. Kompleksowa terapia lekowa powinna obejmować preparaty witaminowe, mikroelementy, czynniki wzrostu włosów itp..

Jednym z nowoczesnych leków stosowanych w leczeniu wypadania włosów jest Medobiotin. Głównym aktywnym składnikiem tego leku jest biotyna., który jest niezbędny do rozwoju i wzrostu komórek. Jako koenzym służy jako nośnik CO2 i różnych enzymów, a także odgrywa ważną rolę w glukoneogenezie, lipogenezie, biotransformacji propionianu i rozszczepianiu leucyny. Biotyna jest rozpuszczalną w wodzie witaminą z grupy B, znaną również jako witamina H, witamina B7 i koenzym R. Bierze udział w metabolizmie (część enzymów regulujących metabolizm białek, węglowodanów i tłuszczów) i ma pozytywny wpływ na wzrost i strukturę włosów oraz paznokcie, struktura skóry. Biotyna należy do witamin rozpuszczalnych w wodzie i dlatego nie może się kumulować w organizmie. Wraz z rozwojem skóry i jej przydatków – paznokci i włosów – witamina ta odgrywa szczególną rolę w ludzkim ciele. Paznokcie i włosy składają się głównie z materiału białkowego – keratyny. Biotyna odgrywa ważną rolę w tworzeniu podstawy substancji keratynowej. W ten sposób keratyna poprawia strukturę paznokci, włosów i skóry. Biotyna jest niezbędna do przywrócenia struktury paznokci, skutecznie eliminuje ich łamliwość i rozwarstwienie. Poprzednie badania wykazały, że biotyna pomaga wyeliminować drobne zmarszczki skóry twarzy, łuszczenie się, łojotok skóry głowy i przedwczesne występowanie siwych włosów, wypadanie włosów, łamliwe włosy. Biotyna stabilizuje poziom glukozy we krwi. Jest nośnikiem siarki, który pozytywnie wpływa na strukturę skóry, włosów, paznokci. Schemat leczenia i dawki tych leków dobierane są indywidualnie dla każdego pacjenta.

W złożonej terapii preparaty są również przepisywane zewnętrznie (szampony, odżywki, ampułki do włosów) oraz w postaci mezoterapii.

Oprócz głównego leczenia, kriomasażu skóry głowy, d’arsonval, terapii ozonem, plazmoliftingu itp..

Jak widać z powyższego, choroby płytek paznokciowych i włosów są złożonymi patologiami wieloczynnikowymi. Wpływają nie tylko na estetyczny wygląd pacjenta, ale mogą również naruszać jego psychospołeczne przystosowanie, obniżać jakość życia. Dlatego ten problem powinien rozwiązać dermatolog, który nie tylko poprawnie wyznaczy listę zdiagnozowanych procedur, ale także indywidualnie wybierze skuteczne leczenie dla każdego klienta.

Autorzy

Dr Tatyana Svyatenko, profesor Wydziału Skóry i Chorób przenoszonych Seksualnie Akademii Medycznej w Dniepropietrowsku

Olesya Cheverda, doktor dermatolog i kosmetolog z Centrum Dermatologii i Kosmetologii, profesor Svyatenko

Dodaj komentarz