Etiologia grzybicy skóry

przez | 2020-03-20

Spis treści:

Prezentacja na temat grzybicy skóry

Dermatomycosis: Microsporia, Favus Bezpłatne pobieranie Argoderm – YouTube Choroby grzybicze znane są od bardzo dawna, już w starożytności. Jednak czynniki wywołujące grzybicę skóry, kandydozę zidentyfikowano tylko w Prezentacji – Choroby skóry i przenoszone drogą płciową. Opieka farmaceutyczna w terapii miejscowej: pod pistoletem Print Dermatomycosis. Dermatofity. Patogeny grzybicy skóry. Łysienie – przyczyny, objawy, diagnoza i leczenie Pobierz prezentację skóry Prezentacja mówi o skórze i jej kolegium »Spis treści: Dermatomycosis Pityriasis versicolor versicolor 2 stycznia 2014 dermatologia, a także prezentacje nowych nowoczesnych produktów farmaceutycznych z udziałem Dermatomycosis w warunkach tropikalnych. Keratomycosis. Grzybica skóry. Grzybice podskórne. ": 4. Dermatomikozy. Dermatofity. Patogeny dermatomikoz. Leczenie dermatomikoz. Jeśli dermatomikoza jest przyczyną łysienia, wówczas leczenie przeciwgrzybicze jest przeprowadzane zgodnie ze wszystkimi środkami przeciwpadaczkowymi w populacji Dushanbe z dermatomikozą z dominującymi przypadkami dermatomii. Grzybice skóry, grzybice stóp i rąk Etiologia Uszkodzenie skóry, paznokci stóp i dłoni powoduje następujące grupy grzybów: I) dermatofity: metoda diagnozy grzybicy skóry pożywka hodowlana dla MedUniver Microbiology. Dermatomycoses. Dermatophytes. Patogens of dermatomycoses. Keratomycoses. Dermatomycoses. Grzybice podskórne. ":

Grzybicze choroby skóry – prezentacja Itrakonazol jest skuteczny w leczeniu grzybicy skóry Środki przeciwgrzybicze: opis farmakologiczny +238 Książki o dermatologii – Grzybica Forum medyczne – choroby grzybicze człowieka. Informacje ogólne 4 sierpnia 2003 Itrakonazol (Sporanox, Janssen) jest skuteczny w leczeniu grzybicy skóry głowy (grzybica głowy) u dzieci. Dermatomycosis "ringworm" – (Dermatomycosis; z greckiego. Dérma – skóra i mekes – grzyb), zakaźne choroby zwierząt charakteryzowane przez prezentacje na temat dermatovenerology 2 marca 2013 Strona internetowa: http://dankinohobby.ru/ kanał na YouTube: https: // www .youtube.com / user / RusudanaU Ryba zachorowała w akwarium, nie wiedziała, czym jest Dermatomycosis: Microsporia, Favorus PPTX. Dane wyjściowe nie są wyświetlane, – 14 slajdów. Prezentacja przedstawia definicje charakterystyczne dla grzybicy i parcha – chorób wywoływanych przez patogenne grzyby dolne, charakteryzujące się ogniskową utratą włosów i grzybicą skóry, które w ogólnej strukturze dermatologicznej występowania grzybicy skóry zajmują drugie miejsce po ropnej skórze. Grzyby są szeroko rozpowszechniane w prezentacji z 9 stycznia 2014 r. [442,5 K], dodano 19.11.2014 4. Leki przeciwgrzybicze. Dermatomikozy (dermatomykoses) jako grupa Rozpoznanie chromoblastomikozy. Leczenie chromoblastomikozy. Grzybica skóry, grzybica

Prezentacja – choroby przenoszone drogą płciową. Prezentacja – Choroby Prezentacja – Dermatomycosis – Microsporia, Favus 26 maja 2013 r. Oparzenia karbunkli, czyraków, owrzodzeń troficznych różnego pochodzenia, odleżyn, zapalenia skóry, zapalenia jamy ustnej, grzybicy różnych chorób ryb. Saprolegniosis (dermatomikoza). „Vata” u ryb 19 listopada 2012 r. Zapalna dermatomikoza, grzybica zewnętrznego kanału słuchowego. Skutki uboczne: w pojedynczych przypadkach reakcje miejscowe Wynalazek dotyczy mikologii medycznej i mikrobiologii klinicznej. Rozpoznanie grzybicy skóry przeprowadza się przez wysiew. Wydajność nie jest pokazana, 14 preparatów. Prezentacja przedstawia definicje, charakterystyczne objawy, zasady diagnozy i leczenia. Diagnostyka laboratoryjna grzybicy skóry i jej przydatków Grzybica skóry, grzybica u psów, parch – Choroby

Etiologia grzybicy skóry

WYKŁAD 7. Grzybice

Grzybice to zakaźne choroby skóry wywołane przez grzyby. Grzyby należą do najniższych zarodników organizmów wolnych od chlorofilu pochodzenia roślinnego. Niektóre grupy grzybów w różnym stopniu patogennych dla ludzi.

Wszystkie grzyby można podzielić na dwie duże grupy: obowiązkowo patogenne grzyby (około 30 gatunków) i warunkowo patogenne (grzyby pleśniowe: śluz, aspergillus, penecillas). Obowiązkowe grzyby chorobotwórcze są szczególnie chorobotwórcze dla ludzi, które odgrywają dużą rolę w rozwoju grzybic (22 gatunków trichofytonu, 16 gatunków mikrosporum i 1 rodzaj naskórka).

Klasyfikacja. Klasyfikacja chorób grzybiczych u ludzi opiera się na głębokości zmiany i patogenu. Ta klasyfikacja obejmuje cztery grupy grzybic skóry.

1. Keratomycosis (łupież pstry różnobarwny).

2. Dermatophytosis (microsporia, trichophytosis powierzchowny, trichophytosis chroniczny, trichophytosis infiltrative ropienie, favus, grzybica stóp, grzybica gładkiej skóry, grzybica fałd pachwinowych, grzybica paznokci).

3. Kandydoza (kandydoza powierzchownych błon śluzowych, skóry, grzbietów i paznokci, przewlekła uogólniona kandydoza (ziarniniakowa), kandydoza trzewna).

4. Grzybice głębokie (kokcydioidoza, histoplazmoza, blastomikoza, sporotrichoza, chromomykoza, cladosporidosis, penicillosis, aspergiloza).

Keratomycosis to choroby, które wpływają na powierzchnię warstwy rogowej naskórka, a także włosy. Wszystkie rogowacenie rogówki charakteryzuje się przewlekłym przebiegiem i subtelnymi zjawiskami zapalnymi. Grupa rogowacenia obejmuje łupież (wielobarwny) porosty i guzkowe rzęsistkowate.

Wielobarwna lub łupież pstry jest słabo zakaźną przewlekłą chorobą ludzi głównie w młodym i średnim wieku, która charakteryzuje się uszkodzeniem warstwy rogowej naskórka i łagodną reakcją zapalną.

Etiologia. Choroba jest wywoływana przez opcjonalny patogenny grzyb lipofilowy podobny do drożdży. Zarażenie tą chorobą jest bardzo niskie..

Patogeneza. Występowanie choroby jest promowane przez zwiększone pocenie się, łojotok, a także niektóre zaburzenia endokrynologiczne, na przykład zespół Itsenko-Cushinga, cukrzyca, ponieważ zaburzenia te powodują zmianę właściwości fizykochemicznych płaszcza wodno-lipidowego skóry i keratyny warstwy rogowej. Choroba występuje na wszystkich obszarach geograficznych, ale częściej w regionach o gorącym klimacie i wysokiej wilgotności..

Klinika. Choroba objawia się okrągłymi plamami o okrągłych odstępach o różnej wielkości jasnobrązowego koloru („kawa z mlekiem”) z wyraźnymi granicami. Najczęściej plamy te są zlokalizowane na skórze górnej części ciała (na klatce piersiowej, plecach, skórze głowy), rzadziej na skórze szyi, brzucha i kończyn. U niektórych pacjentów porosty wielokolorowe mogą wydawać się odbarwionymi lub jasnobrązowymi plamami.

Z powodu wzrostu peryferyjnego plamy rosną i łączą się, tworząc duże zmiany z zapiekanymi krawędziami. Po lekkim skrobaniu powierzchnia ognisk zaczyna się odklejać, a małe łuski przypominają otręby. Subiektywne odczucia są najczęściej nieobecne, ale czasami pacjent może zaobserwować lekkie swędzenie.

Choroba charakteryzuje się przewlekłym przebiegiem, charakterystyczne są również nawroty. Latem pod wpływem światła słonecznego wysypki na gładkiej skórze cofają się i pozostawiają wyraźne ogniska depigmentacji, tzw. Leukodermę pokrewną. Depigmentacja skóry, na którą wpływa grzyb patogenny, jest powodowana przez substancje wydzielające grzyby, które mogą hamować tworzenie się melaniny. U osób z chorobami immunosupresyjnymi o różnej genezie odnotowuje się występowanie tego procesu, tendencję do nawrotów, a także pojawienie się zapalenia mieszków włosowych Pitirosporum – małe grudki i krosty na tle typowych objawów choroby.

Diagnostyka. Rozpoznanie ustala się na podstawie charakterystycznego obrazu klinicznego i danych laboratoryjnych. Główną metodą identyfikacji porostów wielokolorowych jest test Balzera, który uważa się za pozytywny, gdy plamy zmiany są ciemniejsze po rozmazaniu skóry podejrzanej o zmianę 5% roztworem jodu. W promieniach lampy fluorescencyjnej zmiany są świecące na złoto-żółty kolor.

Morfologia patogenu jest bardzo charakterystyczna podczas badania mikroskopowego łusek ze zmian (krótkich, szerokich, zakrzywionych rzekomych grzybni i dużych lub zarodników pojedynczych lub skupionych).

Leczenie i zapobieganie. Przede wszystkim konieczne jest zatrzymanie działania czynników przyczyniających się do choroby (zwiększone pocenie się, łojotok, zaburzenia endokrynologiczne). Do terapii zaleca się stosowanie różnych zewnętrznych preparatów grzybobójczych, czasami w połączeniu ze środkami keratolitycznymi. Związki aerozolowe (klotrimazol, ketokonazol, klimbazol) stosuje się w postaci szamponu, kremu lub roztworu. Forma szamponu jest najbardziej preferowana. Podczas leczenia zaleca się leczenie lekami przeciwgrzybiczymi nie tylko gładką skórę, ale także skórę głowy jako miejsce dominującej kolonizacji patogenu łupieżu.

Możesz również użyć metody Demjanowicza (kolejno smarować skórę 60% roztworem tiosiarczanu sodu i 6% kwasu chlorowodorowego), można również wcierać 2 – 5% maści siarkowo-salicylowej, 4% roztworu kwasu borowego lub 10% – roztwór podchlorynu sodu. Wraz z rozprzestrzenianiem się procesu, tendencją do nawrotu, oporności lub nietolerancji na terapię zewnętrzną, pojawieniem się zapalenia mieszków włosowych pitirosporum oraz u osób ze schorzeniami immunosupresyjnymi zaleca się ogólne leczenie za pomocą jednego z preparatów aerozolowych: itrakonazol (200 mg dziennie przez 7 dni), flukonazol (50 mg dziennie przez 2 do 4 tygodni) lub ketokonazol (200 mg dziennie przez 10 dni).

W celu zapobiegania łupieżu pstrego, oprócz wyeliminowania czynników przyczyniających się do tej choroby, ważne jest wykluczenie bliskiego kontaktu z pacjentem (badanie członków rodziny), a także przetwarzanie bielizny i pościeli (gotowanie) podczas leczenia. Na etapie rekonwalescencji jeden z nowoczesnych leków przeciwgrzybiczych jest przepisywany raz w miesiącu (na przykład szampony z azolami) i po umyciu zaleca się stosowanie wstrząsanych mieszanin wodno-alkoholowych, które zawierają kwas borowy (1–3%), rezorcynol (1–2%) ), siarka (5–10%), kwas salicylowy (1–2%), podsiarczyn sodu (10%). Pokazano również produkty do podstawowej pielęgnacji skóry dla pacjentów dermatologicznych, które pomagają utrzymać lekko kwaśne pH skóry.

Dermatomikoza to grupa chorób grzybiczych wywoływanych przez dermatofity, które pasożytują na ludziach i zwierzętach. U ludzi dermatofity atakują głównie naskórek (zwykle warstwę rogową naskórka), a także przydatki skóry – włosy (mikrosporum i trichofytony) i paznokcie (trichofitony i naskórkowce).

Dermatomikozy obejmują choroby takie jak mikrosporia, rzęsistkowica i favus.

Jest to wysoce zaraźliwa choroba, która atakuje skórę i włosy i jest wywoływana przez różnego rodzaju grzyby..

Okres inkubacji mikrosporii u ludzi wynosi około 2 do 4 dni. Pierwszą oznaką uszkodzenia skóry głowy jest pojawienie się ognisk przerzedzających się włosów. Struktura włosów w zmianach jest różna: włosy stają się matowe, siwe, pogrubione i łamią się na wysokości około 4–6 mm. Z czasem ogniska odłamanych włosów rosną obwodowo, nadając im przycięty wygląd.

Część korzeniowa dotkniętych włosów jest otoczona kwiatem szarego koloru, który składa się z zarodników grzyba. Podczas usuwania takich włosów będzie wyglądać jak złożony parasol. Skóra w obrębie zmian jest pokryta małymi łuskami podobnymi do azbestu, po usunięciu których wykrywa się mały rumień. Mikrosporia skóry głowy z powodu zardzewiałego mikrosporum charakteryzuje się dużą liczbą ognisk i tendencją do łączenia się, a także rozprzestrzeniania się zmian ze skóry głowy na gładką skórę twarzy i szyi.

Mikrosporia gładkiej skóry charakteryzuje się pojawieniem się różowych plam o okrągłym lub owalnym kształcie o średnicy około 0,5 – 3 cm W obwodowej strefie plam znajdują się pęcherzyki, które szybko wysychają do skorup. Centralna część plam jest pokryta łuskami. Z powodu odśrodkowego wzrostu ognisk poszczególne elementy zyskują kształt pierścienia. Wraz ze starymi ogniskami powstają nowe. W rzadkich przypadkach nowe pojawiają się wewnątrz starych ognisk w kształcie pierścienia (kształt tęczówki). Mikrosporia skóry gładkiej jest klinicznie nie do odróżnienia od zmian skórnych z powierzchowną trichofitozą. Microsporia bardzo rzadko wpływa na płytki paznokciowe..

Diagnozę kliniczną mikrosporii skóry głowy potwierdzają pozytywne wyniki badania mikroskopowego włosów, uzyskując hodowlę patogenów i wyraźny zielony blask dotkniętych włosów podczas badania luminescencyjnego. Rozpoznanie mikrosporii gładkiej skóry jest potwierdzone na podstawie wykrycia grzybni i zarodników w płatkach skóry ze zmian i hodowli.

Jest to zaraźliwa choroba ludzi i zwierząt, która jest wywoływana przez różnego rodzaju grzyby i wpływa na skórę, włosy i paznokcie..

Czynniki sprawcze włośnicy są podzielone na grupy w zależności od rodzaju uszkodzenia włosów. Istnieją dwie główne grupy: endotrix (grzyby, które wpływają na wnętrze włosów) i ectotrix (wegetacja głównie w zewnętrznych warstwach włosów).

Wszystkie trichofitony z grupy endotrix są antropofilami, przenoszonymi tylko od osoby do osoby. Powodują powierzchowne zmiany skórne, skóry głowy i paznokci..

Ektotrixy to zoofile, które pasożytują głównie na zwierzętach, ale mogą również oddziaływać na ludzi. W porównaniu z grzybami endotrix powodują u ludzi wyraźniejszą reakcję zapalną skóry.

W zależności od objawów klinicznych rzęsistkowicę można podzielić na trzy grupy: powierzchowne, przewlekłe i naciekowe ropienie.

W przypadku powierzchownej postaci rzęsistkowicy zmiana występuje w wieku przedszkolnym lub szkolnym w wyniku bezpośredniego kontaktu z chorymi dziećmi w placówkach opieki nad dziećmi, a także w rodzinie dorosłych cierpiących na przewlekłą postać rzęsistkowicy. Przeniesienie choroby można przeprowadzić pośrednio przez przedmioty i przedmioty, które miały kontakt z pacjentem. Występuje powierzchowna trichofitoza skóry głowy i gładka skóra.

W przypadku uszkodzenia skóry głowy pierwszym zauważalnym dla innych znakiem jest wykrycie, podobnie jak w przypadku mikrosporii, okrągłych ognisk przerzedzających się włosów w wyniku oderwania. Ale w przypadku trichofitozy jest więcej ognisk i są one mniejsze, podczas gdy jedno z nich wyróżnia się rozmiarem – jest to tak zwane skupienie matki. W centrum przerzedzania włosy wyglądają heterogenicznie. Przebarwione, matowe, siwe, pogrubione włosy z rzęsistkowicą, w przeciwieństwie do mikrosporii, łamią się na różnych poziomach i nie wszystkie. Wraz z krótko odłamanymi (2-3 mm) niezmienionymi długimi włosami pojawiają się w ogniskach.

U ujścia niektórych mieszków włosowych ciemno szare włosy są urywane nisko u podstawy. Częściej są zlokalizowane w obszarach skroniowych i potylicznych. Granice ognisk są rozmyte. Powierzchnia ogniska jest lekko przekrwiona, pokryta luźnymi łuskami w kształcie otrębów. Oglądając zeskrobane łuski, ujawniają krótkie pogrubione szare kolory, zakrzywione w formie przecinków i znaków zapytania, zmieniły włosy, które nie mogły przebić się przez łuski i pozostały w nich „otoczone” ścianą. Subiektywne odczucia są zwykle nieobecne lub obserwuje się łagodne swędzenie. Bez leczenia ogniska stopniowo powiększają się i mogą zajmować duże obszary.

W przypadku powierzchownej trichofitozy gładkiej skóry występują plamy rumieniowoskwiniowe, zlokalizowane głównie w otwartych obszarach skóry. Z wyglądu są nie do odróżnienia od ognisk na gładkiej skórze za pomocą mikrosporii. Aby wyjaśnić diagnozę, konieczne jest dalsze badanie pacjenta..

Płytki paznokci z powierzchowną trichofitozą są niezwykle rzadko dotknięte..

U niektórych pacjentów nieleczona trichofitoza może przerodzić się w postać przewlekłą. W patogenezie istotną rolę odgrywa zaburzony autonomiczny układ nerwowy i endokrynopatie. Podczas badania pacjentów z przewlekłą trichofitozą należy zwrócić uwagę na stan skóry głowy, gładkiej skóry i paznokci. Najczęstsze objawy przewlekłej trichofitozy skóry głowy są pojedyncze, odłamane w ustach mieszków włosowych na samej powierzchni skóry w postaci czarnych kropek, częściej w okolicach potylicznych i skroniowych, małe okrągłe zanikowe blizny o średnicy 1-2 mm i niewielki mały obieranie płytki.

Na gładkiej skórze zmiany występują częściej w miejscach najbardziej narażonych na tarcie (na powierzchniach prostowników stawu łokciowego i kolanowego, na pośladkach, nogach i rzadziej na ciele), gdzie znaczące wymiary są definiowane przez niejasne elementy rumieniowo-łuskowate z łagodnym rumieniem i drobnym złuszczaniem płytki.

Trzecim charakterystycznym objawem rzęsistkowicy jest porażka płytek paznokciowych dłoni i stóp (grzybica paznokci). Uszkodzenie gwoździa zaczyna się od wolnej krawędzi lub z boku, rzadziej od podstawy. Na płytce paznokcia pojawiają się obszary o żółtawo-białym kolorze o różnych kształtach, rozwija się rogowacenie podpaznokciowe. Paznokieć staje się pogrubiony, nierówny, matowy, łamliwy. Krawędź płytki paznokcia jest postrzępiona, kolor jest brudno szary, brązowawy, czasem czarny. Po wypadnięciu drobnych mas pod paznokciem tworzą się nisze. Wałki do gwoździ zwykle nie są zmieniane, zapisano eponychia.

Przewlekła postać rzęsistkowicy często utrzymuje się przez wiele lat i ma niewielkie objawy kliniczne. Są trudne do wykrycia, dlatego choroba nie jest diagnozowana przez długi czas..

W przypadku naciekającej ropnej trichofitozy na skórze głowy, a także u mężczyzn, również w obszarze wzrostu brody i wąsów, pojawia się jeden lub dwa ostro ograniczone węzły zapalne, wystające ponad powierzchnię skóry i bolesne przy badaniu palpacyjnym. Na początku mają gęstą teksturę, a następnie miękną. Ich powierzchnia pokryta jest grubą ropno-krwawą skórką. Włosy, które penetrują skorupy, wydają się niezmienione, ale po ich wyciągnięciu łatwo je usunąć. W miejscach, bardziej na obrzeżach ognisk, widoczne są pęcherzyki zlokalizowane w pęcherzykach.

Po usunięciu skórki wraz z włosami odsłonięta zostaje półkulista, zaogniona powierzchnia z wieloma powiększonymi ustami mieszków włosowych, z której uwalnia się kropla ropy po ściśnięciu ogniska.

Na szczycie rozwoju grzybicy towarzyszy wzrost podskórnych regionalnych węzłów chłonnych i naruszenie ogólnego stanu – złego samopoczucia, gorączki. Czasami występują mykids – wtórne alergiczne guzkowe i wypryskowe wysypki na tułowiu i kończynach. Po 2-3 miesiącach bez leczenia proces grzybicy ustaje, naciek ustępuje, pozostaje łysienie bliznowate i powstaje swoista odporność. Podobne zmiany następują wraz z pokonaniem brody i wąsów. Ta choroba nazywa się grzybicą pasożytniczą..

Po ocenie objawów klinicznych przeprowadza się standardowe badanie mikologiczne (diagnostyka mikroskopowa i hodowla).

Ogólne leczenie przeciwgrzybicze mikrosporii i rzęsistkowicy jest zalecane w przypadkach, gdy:

1) ujawnił uszkodzenie skóry głowy i płytek paznokciowych;

2) występują typowe zmiany na gładkiej skórze (z uszkodzeniem włosów armatnich);

3) zdiagnozowano infiltracyjną ropną trichofitozę skóry głowy;

4) terapia zewnętrzna była nieskuteczna;

5) wykrył indywidualną nietolerancję na środki grzybobójcze stosowane zewnętrznie.

Ogólne leki przeciwgrzybicze na mikrosporię i rzęsistkowicę obejmują gryzeofulwinę, terbinafinę (lamisil, eksynę), itrakonazol (orungal), flukonazol (diflucan, mykosyst) i ketokonazol (nizoral).

Gryzeofulwina zaleca się stosować 1 tabletkę (0,125 g) 3 do 8 razy dziennie z posiłkami, popijając niewielką ilością oleju roślinnego. Dawkowanie i czas trwania leczenia zależą od masy ciała pacjenta i tolerancji leku. Całkowity czas leczenia pacjentów z mikrosporią wynosi średnio 6-8 tygodni, a powierzchowna trichofitoza skóry głowy 5-6 tygodni.

W przewlekłej trichofitozie często decydującą rolę odgrywa powołanie indywidualnej terapii patogenetycznej mającej na celu wyeliminowanie tych ogólnych zaburzeń, przeciwko którym rozwinęła się grzybica. Oprócz przedłużonej terapii ogólnoustrojowej i zewnętrznej wskazane są witaminy (zwłaszcza A, C i E), czasem immunoterapia.

W przypadku naciekowej ropnej trichofitozy z alergicznymi wysypkami zaleca się ogólne leczenie przeciwgrzybicze i uczulające.

Zewnętrzna terapia mikrosporii i rzęsistkowicy zależy od lokalizacji zmian (na gładkiej skórze, skórze głowy lub płytkach paznokci), a także od nasilenia reakcji zapalnej. Zewnętrzne leczenie ognisk grzybicy skraca czas ogólnego leczenia i zmniejsza możliwość zakażenia innych.

W przypadku mikrosporii, powierzchownych i przewlekłych postaci rzęsistkowicy skóry głowy, następujące grupy preparatów są przepisywane zewnętrznie w postaci kremu, maści, sprayu:

1) azole (klotrimazol, ketokonazol, mikonazol, bifonazol, ekonazol, izokonazol);

2) alliloaminy (terbinafina-lamisil, naftyno-egzoderyl);

3) pochodne morfoliny (amorolfina (loceryl));

4) pochodne hydroksypirydonu (cyklopiroksolamina-batrafen).

Włosy w zmianie są ogolone lub ścinane co 10–12 dni. W przypadku infiltracyjnej ropnej trichofitozy po mechanicznym oczyszczeniu miejsc uszkodzeń ze skorupy, ropy i usuwania włosów zaleca się płyny z 0,05% roztworem chlorheksydyny, 2 – 3% roztworem kwasu borowego lub 0,01% siarczanem cynku 0,04% roztwór siarczanu miedzi.

Podczas lokalizowania zmian na gładkiej skórze za pomocą mikrosporii, powierzchownych i przewlekłych postaci rzęsistkowicy wskazane jest powołanie leków przeciwgrzybiczych w postaci kremu.

W przypadku naciekającej ropnej postaci rzęsistkowicy gładkiej skóry wskazana jest stopniowa terapia zewnętrzna. W pierwszym etapie skorupa jest usuwana, a krosty otwierane. W przyszłości zaleca się suszenie na mokro opatrunków z jednym z roztworów dezynfekujących.

W miarę jak ustąpi ostre zapalenie, możesz przejść na żele, kremy, maści zawierające smołę, siarkę, ichtiol lub kremy i maści ze środkami przeciwgrzybiczymi.

W przypadku uszkodzenia płytek paznokciowych zaleca się odpowiednią pielęgnację, systematyczne opiłowanie dotkniętych paznokci. Środki przeciwgrzybicze są przepisywane zewnętrznie w postaci lakieru, łaty, maści, rzadziej – roztworu, kremu. Aby usunąć płytki paznokcia, szczególnie gdy przepisujesz ogólne leki przeciwgrzybicze o działaniu fungistatycznym, stosuje się maść arabską, która składa się z jodku potasu i bezwodnej lanoliny, która ma selektywny wpływ na część płytki paznokcia dotkniętą grzybem i poprawia procesy peroksydacji w ognisku zmiany.

Środki przeciw epidemiologii mikrosporii obejmują bezpańskie koty, nadzór weterynaryjny kotów domowych i psów, ponieważ większość zakażeń pochodzi od tych zwierząt. Biorąc pod uwagę możliwość zarażania się od siebie nawzajem poprzez bezpośredni kontakt, a także przedmioty (czapki, grzebienie, ręczniki), dzieci w wieku szkolnym należy badać co najmniej 2 razy w roku.

Środki zapobiegawcze w przypadku trichofitozy obejmują:

1) regularne badania dzieci przebywających w placówkach opieki nad dziećmi oraz osób obsługujących te grupy;

2) identyfikacja źródeł infekcji;

3) izolacja i hospitalizacja pacjentów;

4) dezynfekcja rzeczy, z których korzystał pacjent;

5) badanie lekarskie pacjentów;

6) nadzór fryzjerów;

7) nadzór weterynaryjny nad zwierzętami;

8) badania profilaktyczne dzieci wchodzących do placówek opieki nad dziećmi i powracających z wakacji;

9) edukacja zdrowotna.

Jest to rzadka przewlekła choroba grzybicza skóry i jej przydatków spowodowana przez grzyb antropofilny..

W rozwoju choroby ważne są przewlekłe infekcje, niedobór witamin, endokrynopatie. Choroba rozpoczyna się w dzieciństwie, ale ponieważ nie jest charakterystyczna dla samoleczenia, występuje również u dorosłych.

Choroba jest często zlokalizowana na skórze głowy, rzadziej dotkniętych paznokciach i gładkiej skórze.

Choroba podzielona jest na postaci skutkowe (typowe), pitirioidowe i nieślubne.

W formie szkieletowej 2 tygodnie po infekcji wokół włosów pojawia się swędząca czerwona plamka, a następnie powstaje tarczka (główka) – główna kliniczna oznaka favus. Tarcza jest okrągłą, tłoczoną w środku, suchą formacją o jasnożółtym kolorze, przypominającą kształt spodka, przebitą w środku przez włosy, składającą się z elementów grzybowych i komórek obranej warstwy rogowej, o wielkości od kilku milimetrów do 1 cm.

Klęska może uchwycić całą skórę głowy, podczas gdy włosy tracą połysk, stają się matowe, skręcone, stają się popielate, mają kolor łatwy do wyciągnięcia, ale nie łamią się. W przyszłości rozwija się zanik bliznowaty skóry, a wzdłuż krawędzi skóry głowy zawsze znajduje się granica linii włosów o szerokości 1–2 cm. Do tych objawów należy dodać specyficzny zapach „stodoły” wydobywający się z głowy pacjenta..

W przypadku pitirioidalnego kształtu favus typowe łodygi są nieobecne lub są szczątkowe. Obraz kliniczny jest zdominowany przez obfite łuszczenie łupieżu, które występuje na lekko przekrwionej skórze.

Bardziej rzadka, bezczelna postać charakteryzuje się obecnością masywnych warstwowych skórek przypominających skórki z liszajem w miejscach uszkodzeń o masywnym żółtym kolorze. W przypadku tych form obserwuje się również charakterystyczne zmiany włosów i atrofię..

Wyróżnia się następujące formy kliniczne fawusu skóry gładkiej: łuskowate i płaskonabłonkowe. Przy rzadkim kształcie kulistym pojawiają się typowe łodygi, które mogą osiągać znaczne rozmiary.

Forma płaskonabłonkowa jest prezentowana w postaci ograniczonych ognisk rumieniowoskwokowatych przypominających ogniska rzęsistkowicy. Na gładkiej skórze ulubieniec atrofii zwykle nie ustępuje.

Płytki paznokciowe Favus dotykają głównie dorosłych, częściej na rękach niż na stopach. Początkowo w grubości paznokcia pojawia się szaro-żółtawa plamka o średnicy 2-3 mm, która stopniowo się powiększa i nabiera jasnożółtego koloru, charakterystycznego dla ulubionych skutule. Hiperkeratoza podpaznokciowa rozwija się dalej, płytka paznokcia traci połysk, staje się matowa, łamliwa.

Nieleczony fawus płynie przez wiele lat. Uszkodzenia narządów wewnętrznych występują bardzo rzadko, głównie u osób zubożonych i cierpiących na zakażenie gruźlicą. Znane są uszkodzenia przewodu żołądkowo-jelitowego, płuc, favious zapalenie węzłów chłonnych, favous meningoencephalitis.

Diagnozę favusa ustala się na podstawie charakterystycznego obrazu klinicznego, charakterystycznego blasku (matowo zielonkawy) dotkniętych włosów po oświetleniu lampą fluorescencyjną z filtrem Wood, a także mikroskopowym badaniem dotkniętych włosów i uzyskaniem kultury patogenu.

Grzybica stóp oznacza uszkodzenie skóry spowodowane przez niektóre grzyby dermatofityczne i drożdżowe, które mają wspólną lokalizację i podobne objawy kliniczne. Grzybica stóp jest jednym z pierwszych miejsc wśród chorób skóry.

Infekcja występuje najczęściej w kąpielach, prysznicach, basenach, siłowniach z niedostatecznym przestrzeganiem zasad higieny i higieny w celu ich utrzymania, a także na plażach, gdy skóra stóp wchodzi w kontakt z piaskiem zanieczyszczonym płatkami.

Noszenie anonimowych butów bez ich wcześniejszej dezynfekcji i używanie wspólnych ręczników może również prowadzić do infekcji..

Patogeny są wyjątkowo stabilne w środowisku: mogą rosnąć na drewnie, wkładkach do butów, długo przechowywane w skarpetach, pończochach, rękawiczkach, na ręcznikach, a także na elementach wyposażenia kąpielowego. Grzybica stopy zwykle powraca wiosną i jesienią i może prowadzić do tymczasowej niepełnosprawności.

Grzybica stóp rozwija się w obecności predysponujących egzo i endogennych czynników sprzyjających wprowadzeniu grzyba.

Czynniki egzogenne obejmują otarcia, nadmierne pocenie się stóp, które nasila się podczas noszenia skarpet wykonanych z włókien syntetycznych, obcisłe, ciepłe buty poza sezonem i prowadzą do maceracji warstwy rogowej nóg.

Przyczyny endogenne są związane z upośledzeniem mikrokrążenia w kończynach dolnych (z miażdżycą naczyń, zatarciem zapalenia wsierdzia, żylakami kończyn dolnych, zaburzeniami równowagi autonomicznej, objawem Raynauda), stanem hipowitaminozy, immunosupresją wrodzonych lub nabytych (na przykład przy zakażeniu HIV, przyjmowaniem glikokortykosteroidoidów leki estrogenowo-progestagenowe, leki immunosupresyjne).

Wyróżnia się pięć klinicznych postaci grzybicy stóp, w zależności od odpowiedzi reakcji zapalnej i lokalizacji zmian: wymazane, międzyzębowe, dyshidrotyczne, ostre, płaskonabłonkowe-hiperkeratotyczne. Często jeden pacjent może znaleźć swoją kombinację.

Wymazana postać zwykle objawia się łagodnym złuszczaniem międzypalcowych fałdów międzypalcowych stóp III-IV i towarzyszy im niewielkie zjawisko zapalne. Czasami w głębi dotkniętych fałdów międzypalcowych można wykryć niewielkie pęknięcie powierzchniowe. Nieznaczne złuszczanie można również wyrazić w podeszwach i bokach stóp..

Intrygująca forma przypomina wysypkę pieluszkową. W międzypalcowych przejściowych fałdach stóp, w miejscach tarcia dotykających powierzchni palców dochodzi do maceracji warstwy rogowej naskórka, maskując przekrwienie dotkniętej skóry. Możliwa jest również wysypka bąbelków. Prowadzi to do oderwania naskórka z powstawaniem erozji i pęknięć w tych obszarach. Opuchnięty naskórek wisi nad krawędziami erozji w postaci kołnierza o białawym kolorze. Klęsce towarzyszy silny świąd, czasem ból. Ta postać choroby może być skomplikowana przez infekcję pyogenną: występuje obrzęk i zaczerwienienie palców i tylnej części stopy, zapalenie naczyń chłonnych, regionalne zapalenie gruczołu krokowego. Czasami tę formę grzybicy stóp komplikują różyczki i pęcherzowa paciorkowiec.

Postać dyshidrotyczna objawia się wysypką zgrupowanych pęcherzyków na skórze łuków i bocznych powierzchni stóp. Na łuku stóp świecą przez cieńszą warstwę rogową, wyglądem i rozmiarem przypominają gotowane ziarna ryżu. Pęcherzyki występują częściej na niezmienionej lub lekko zaczerwienionej skórze, powiększają się, łączą, tworząc większe wielokomorowe elementy wnękowe. Po dołączeniu wtórnej infekcji zawartość pęcherzy staje się ropna. Wysypkom towarzyszy swędzenie i ból. Po otwarciu pęcherzyków powstaje erozja ze skrawkami opon naskórkowych na krawędziach.

Chorobie mogą towarzyszyć pęcherzykowe wysypki alergiczne, głównie na rękach przypominających egzemiczne objawy. Gdy proces się kończy, wysypka świeżych pęcherzyków ustaje, erozja zostaje nabłonkowana, a ogniska zmiany pozostają nieznaczne złuszczanie.

Ostra postać grzybicy stóp została wyróżniona przez Y. N. Podvysotskaya. Ta rzadka forma grzybicy występuje w wyniku ostrego zaostrzenia dyshidrotycznych lub międzygatunkowych odmian choroby. Wysoki stopień uczulenia skóry na alergeny grzybowe występuje najczęściej przy irracjonalnej terapii tych postaci grzybicy stóp. Nadmierna terapia grzybobójcza powoduje gwałtowny wzrost zmian zapalnych i wysiękowych w ogniskach grzybicy i nie tylko. Choroba zaczyna się gwałtownie, od tworzenia się na skórze stóp, a następnie nóg dużej liczby pęcherzy i pęcherzyków na tle obrzęku i rozlanego przekrwienia. Wkrótce na skórze dłoni i trzeciego trzeciego przedramienia pojawiają się pęcherzykowe i pęcherzowe elementy. Te wysypki są symetryczne.

Elementy grzyba nie znajdują się w nich, ponieważ mają genezę zakaźno-alergiczną. Po otwarciu elementów wnęki powstaje erozja, otoczona skrawkami macerowanej warstwy rogowej. Erozje w miejscach łączą się, tworząc rozległe, dyfuzyjnie zwilżające powierzchnie, często z ropnym zrzutem. Chorobie towarzyszy wzrost temperatury ciała, naruszenie ogólnego stanu pacjenta, ostre bóle dotkniętych stóp i dłoni. Węzły chłonne pachwinowe i udowe powiększają się i stają się bardzo bolesne.

Łuskowato-hiperkeratotyczna postać grzybicy stóp charakteryzuje się ogniskowym lub rozproszonym pogrubieniem warstwy rogowej bocznych i podeszwowych stóp. Dotknięte obszary skóry zwykle mają łagodny kolor zapalny i są pokryte drobnymi łusek przypominającymi otręby lub mąki..

Peeling jest zwykle wyraźnie widoczny w szczelinach skóry. Niektórzy pacjenci skarżą się na swędzenie w zmianach. Pęknięcia powodują ból podczas chodzenia. Przy tej formie grzybicy stóp, która jest najbardziej charakterystyczna dla czerwonego trichofitonu, grzybice zwykle nie.

Objawy kliniczne grzybicy stóp z powodu trichofitonu międzypalcowego niewiele różnią się od kliniki grzybicy wywołanej przez czerwony trichofyton.

Rozpoznanie ustala się na podstawie charakterystycznego obrazu klinicznego i wyników badań mikologicznych (wykrycie grzybni i uzyskanie kultury grzyba).

W leczeniu zaleca się leczenie zewnętrzne substancjami o działaniu grzybobójczym i szerokim spektrum działania, takimi jak azole, alliloaminy, pochodne cyklopiroksu i amorolfiny.

Terapia patogenetyczna powinna obejmować leki rozszerzające naczynia krwionośne i inne środki poprawiające mikrokrążenie, procedury fizjoterapeutyczne mające na celu poprawę ukrwienia kończyn dolnych, a także korekcję choroby podstawowej, przeciwko której rozwinęła się grzybica stóp.

Najczęstszym czynnikiem wywołującym grzybicę stóp jest czerwony trichofyton, rzadziej inne inne dermatofity.

Ważną rolę w występowaniu grzybicy rąk odgrywają urazy i upośledzone mikrokrążenie w dystalnych kończynach górnych (z miażdżycą, zespołem Raynauda), a także zaburzenia endokrynologiczne i stany immunosupresyjne.

Objawy kliniczne uszkodzenia dłoni są podobne do płaskonabłonkowej hiperkeratotycznej postaci grzybicy stóp. Zmiana może być asymetryczna. Sucha skóra dłoni, pogrubienie warstwy rogowej naskórka (rogowacenie), charakterystyczny peeling przypominający mąkę w przesadnych rowkach skóry, charakterystyczny peeling pierścieniowy.

Zmiany można również zaobserwować na tylnej części dłoni w postaci odcinków rumienia sinicowego z obrysami lub owalnymi konturami. Krawędzie ognisk są nieciągłe i składają się z guzków, pęcherzyków, skorup. Uszkodzenie dłoni można łączyć z grzybicą paznokci dłoni.

Diagnoza, leczenie i zapobieganie są podobne do tych z grzybicą stóp.

Grzybica gładkiej skóry

Najczęstszym czynnikiem sprawczym grzybicy gładkiej skóry jest czerwony trichofiton.

Rozprzestrzenianie się grzybicy z powodu czerwonego trichofitonu na gładkiej skórze zwykle występuje w porządku rosnącym. Jego uogólnieniu sprzyjają zaburzenia hormonalne, nabyte stany niedoboru odporności, a także zaburzenia tworzenia rogu występujące w przypadku rybia łuska, rogowacenia skóry i hipowitaminozy A.

Istnieją trzy główne postacie grzybicy gładkiej skóry: rumień płaskonabłonkowy, pęcherzykowo-guzkowy i ropne naciekanie.

Grzybica rumieniowo-płaskonabłonkowa charakteryzuje się pojawieniem się czerwonych, łuszczących się plam o okrągłym lub owalnym kształcie, które są podatne na wzrost obwodowy, łączą się i tworzą ogniska wielopierścieniowych obrysu z obrzmiałym, wiśniowo-czerwonym przerywanym grzbietem obwodowym składającym się z grudek i krostek. Skóra w ogniskach jest słabo infiltrowana, może uzyskać brązowawy odcień, pokryty małymi łuskami. Na tym tle znajdują się zgrupowane lub pojedyncze grudkowe elementy grudkowe lub grudkowo-grudkowe o zastałym czerwonym kolorze.

Grzybiczo-guzkowata postać charakteryzuje się zgrupowanymi wysypkami krostkowo-grudkowo-grudkowymi, które nie łamią się i różnią się wyglądem od zdrowych.

Infiltracyjna ropna postać grzybicy jest dość rzadka. W objawach klinicznych przypomina naciekową ropną trichofitozę wywołaną przez trichofytony zwierzęce. Zanik lub pojedyncze blizny pozostają w miejscu ognisk po ich rozwiązaniu.

Głównymi metodami leczenia są ogólnoustrojowe leki przeciwgrzybicze w połączeniu z zewnętrzną terapią przeciwgrzybiczą.

Jest to infekcja grzybicza płytki paznokcia. Około połowa pacjentów z grzybicą skóry ma grzybicę paznokci.

Izolowane zakażenie grzybów płytkami paznokciowymi jest rzadkie.

Zazwyczaj uszkodzenie paznokcia występuje po raz drugi podczas rozprzestrzeniania się grzyba z dotkniętej skóry z grzybicą stóp, dłoni, przewlekłą trichofitozą. Możliwe jest również krwiotwórcze wprowadzenie grzyba do strefy wzrostu paznokcia w przypadku uszkodzenia paliczki paznokcia, a także u pacjentów z chorobami hormonalnymi i niedoborem odporności.

W patogenezie grzybicy paznokci ważną rolę odgrywają zaburzenia krążenia w kończynach. Istotne są funkcjonalne i organiczne choroby układu nerwowego, które prowadzą do naruszenia trofizmu tkanek, chorób endokrynologicznych, stanów niedoboru odporności, niektórych przewlekłych chorób skóry, które charakteryzują się zaburzeniami tworzenia rogu i zwyrodnienia płytek paznokciowych. Spośród czynników egzogennych ważną rolę odgrywają uszkodzenia mechaniczne i chemiczne płytek paznokciowych i kończyn dystalnych, a także odmrożenia i dreszcze..

Klinicznie grzybica paznokci objawia się zmianą koloru, powierzchni i kształtu płytki paznokcia. Nie wpływa to na wałek gwoździ.

W postaci przerostowej płytka paznokcia pogrubia się z powodu hiperkeratozy podpaznokciowej, nabiera żółtawego koloru, kruszy się, a jej brzegi stają się postrzępione.

W przypadku wariantu normotroficznego na grubości paznokcia występują żółtawe lub białe paski, podczas gdy płytka paznokcia nie zmienia swojego kształtu, hiperkeratoza podpaznokciowa nie jest wyrażana.

Atroficzna postać grzybicy paznokci charakteryzuje się znacznym przerzedzeniem, złuszczaniem płytki paznokcia z łożyska paznokcia, tworzeniem pustek lub jej częściowym zniszczeniem.

Rozpoznanie grzybicy paznokci opiera się na charakterystycznym obrazie klinicznym i danych laboratoryjnych. Ten ostatni uzyskuje się przez badanie mikroskopowe dotkniętych łusek paznokci i uzyskanie kultury grzyba.

Do ogólnoustrojowego leczenia grzybicy paznokci stosuje się jeden z nowoczesnych leków przeciwgrzybiczych: itrakonazol (orungal), terbinafina (lamisil, eksyna) i flukonazol (diflucan, mykosyst).

Kandydoza jest chorobą skóry, paznokci i błon śluzowych, czasami narządów wewnętrznych, wywołaną przez grzyby drożdżopodobne.

Najbardziej podatne na tę chorobę są dzieci, osoby bardzo stare i bardzo chore. Czynniki endogenne predysponujące do tej grzybicy obejmują choroby endokrynologiczne, ciężkie choroby ogólne (chłoniak, białaczka, zakażenie HIV), trwale patologicznie ciąża. Obecnie stosowanie antybiotyków o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego, glikokortykosteroidów, cytostatyków, hormonalnej antykoncepcji najczęściej przyczynia się do kandydozy..

Szereg czynników zewnętrznych przyczynia się również do rozwoju kandydozy (gorączka, wysoka wilgotność, substancje chemiczne powodujące uszkodzenie skóry, mikrourazy). Narażenie na kilka czynników predysponujących jednocześnie zwiększa ryzyko kandydozy.

Zakażenie zwykle występuje w kanale rodnym, a także udowodniono możliwość transplacentalnej drogi zakażenia (wrodzona kandydoza). Występowanie kandydozy u dorosłych jest najczęściej związane z autogenną nadkażeniem, ale może również wystąpić egzogenna infekcja narządów płciowych i okolic okołoporodowych. Dysbakterioza i naruszenie systemu ochronnego błony śluzowej i skóry ułatwia przyczepienie (adhezję) grzyba do komórek nabłonkowych i jego penetrację przez barierę nabłonkową.

Rozróżnij następujące odmiany kandydozy:

1) powierzchowna kandydoza (jamy ustnej, narządów płciowych, skóry, grzbietów paznokci i paznokci);

2) przewlekła uogólniona (ziarniniakowa) kandydoza dzieci i młodzieży;

3) przewlekła kandydoza śluzówkowo-skórna;

4) kandydoza trzewna (uszkodzenie różnych narządów wewnętrznych i układów: kandydoza gardła, przełyku i jelit, kandydoza oskrzeli i płuc).

Powierzchowna kandydoza jest rodzajem choroby, która występuje najczęściej..

W zależności od lokalizacji zmiany wyróżniają:

1) kandydoza błon śluzowych i skóry (kandydalne zapalenie jamy ustnej, kandydalne zapalenie języka, kandydoza kącików ust, kandydalne zapalenie warg, kandydalne zapalenie sromu i pochwy, kandydalne zapalenie balanoposthitis);

2) kandydoza skóry i paznokci (kandydoza dużych fałdów, Candida paronychia i onychia).

Najczęstszą postacią kliniczną ostrej kandydozy jest pleśniawka lub rzekomobłoniasta kandydoza. Często występuje u noworodków w pierwszych 2–3 tygodniach życia oraz u dorosłych z wyżej wymienionymi czynnikami predysponującymi..

Zmiany zwykle znajdują się na błonie śluzowej policzków, podniebienia, dziąseł. W tych obszarach pojawiają się białawo-kremowe kruche naloty. Pod nimi znajduje się przekrwienie, rzadziej erodowana powierzchnia. Przy przedłużonym kandydozowym zapaleniu jamy ustnej płytka nabywa brązowobrązowy lub kremowy kolor i jest mocniej trzymana na dotkniętej błonie śluzowej.

Ostra zanikowa kandydoza błony śluzowej jamy ustnej występuje podczas antybiotykoterapii o szerokim spektrum działania. Błona śluzowa jamy ustnej ulega zapaleniu, a następnie zanika.

Zmianom tym towarzyszą uczucie suchości błon śluzowych i pieczenie, czasem ciężka bolesność..

Przewlekła przerostowa kandydoza błony śluzowej jamy ustnej występuje przy przedłużonej kolonizacji grzybów drożdżopodobnych. Na błonie śluzowej policzków wzdłuż linii zamknięcia zębów, wzdłuż linii środkowej języka i na twardym podniebieniu, okrągłe, pogrubione płytki w kolorze białym o nierównej, szorstkiej powierzchni, które tworzą się miejscami, mogą się łączyć.

Przewlekła zanikowa kandydoza występuje u osób noszących usuwalną protezę plastyczną górnej szczęki. Błona śluzowa łóżka protetycznego jest przekrwiona, białawo-szara płytka leżąca luźno gromadzi się w środkowej części, po której usunięciu staje się widoczna przekrwiona, czasem erodowana błona śluzowa.

U pacjentów z uszkodzeniem błony śluzowej jamy ustnej grzybica często rozprzestrzenia się na kąciki ust – rozwija się kandydoza kącików ust. Ograniczona erozja pojawia się w kącikach ust – pęknięcia na lekko naciekanej podstawie, otoczone grzywką lekko uniesionego bielonego naskórka.

Zapalenie warg Candida charakteryzuje się umiarkowanym obrzękiem i sinicą czerwonej granicy warg, cienkimi szarawymi łuskowymi płytkami z podniesionymi krawędziami, przerzedzeniem skóry warg, promieniowymi rowkami, pęknięciami.

Subiektywnie zaburzony przez suchość, lekkie pieczenie, czasem ból.

Zapalenie sromu i pochwy wywołane przez kandydozę charakteryzuje się białawą płytką nazębną na przekrwionej błonie śluzowej sromu i pochwy.

Pojawiają się charakterystyczne kruche białe wydzieliny. Pacjenci martwią się rozdzierającym swędzeniem i pieczeniem.

Kandydoza balanoposthitis często występuje na tle otyłości, dekompensacji cukrzycy, u mężczyzn z przewlekłym rzeżączkowym i nie przewlekłym zapaleniem cewki moczowej oraz zwężeniem napletka.

Na głowie i wewnętrznym płatku napletka, na tle przekrwienia, pojawiają się liczne małe krosty, przekształcające się w erozję o różnych rozmiarach z białawymi złogami. Przejawom tym towarzyszy swędzenie i pieczenie. W przypadku braku odpowiedniej terapii mogą prowadzić do stulejki zapalnej, istnieje ryzyko dołączenia Candida cewki moczowej.

Kandydoza dużych fałd zwykle rozwija się u osób otyłych, cierpiących na cukrzycę i przyjmujących hormony glikokortykosteroidowe. Kandydoza małych fałd na rękach występuje w wyniku przedłużonej maceracji.

Cienkościenne, często łączące się krosty pojawiają się w dużych i małych fałdach na przekrwionej skórze. Następnie erozja koloru ciemnej wiśni z błyszczącą powierzchnią.

Candida paronychia i onychia są najczęstszymi formami kandydozy. Przy kandydozie onychii pojawia się początkowa zmiana rolki paznokcia – występowanie zapalnej kandydozy paronychii.

Następnie eponychium znika, a przekrwiony wałek paznokcia zwisa nad paznokciem. Po naciśnięciu obrzękowego wałka paznokcia spod niego może pojawić się ropny wyciek. Stopniowo zmiana rozprzestrzenia się na płytkę paznokcia, której zmiana zawsze zaczyna się w części bliższej. Z tyłu wałka wyrasta zdeformowany gwóźdź o zmienionym kolorze. Zagęszcza się, staje się matowy, brudno szary, pojawiają się poprzeczne bruzdy, czasem kropkowane odciski.

Obecność grzybów drożdżopodobnych u pacjentów w miejscach uszkodzeń określa się za pomocą badań mikroskopowych i kulturowych. Mikroskopia natywnych lub barwionych aniliną preparatów barwnikowych do kandydozy ujawnia dużą liczbę pączkujących komórek, rzekomą grzybnię lub prawdziwą grzybnię.

Aby przepisać pacjentowi racjonalne leczenie, należy wziąć pod uwagę kliniczną formę kandydozy, jej występowanie i zidentyfikowane czynniki predysponujące.

W przypadku powierzchownej kandydozy błony śluzowej jamy ustnej, narządów płciowych i okolic okołoporodowych należy wyjaśnić stopień zanieczyszczenia przewodu pokarmowego drożdżami. Przy masowej kolonizacji przewodu żołądkowo-jelitowego zaleca się przepisywanie leków hamujących ich wzrost (natamycyna, leworyna, nystatyna).

Z miejscowymi zmianami skórnymi i błonami śluzowymi są one ograniczone do zewnętrznego stosowania leków pritovokandidoznyh w racjonalnych formach. W przypadku kandydalskiego zapalenia jamy ustnej zaleca się smarowanie dotkniętej błony śluzowej roztworem tetraboranu sodu (boraksu) w glicerolu lub roztworem barwnika anilinowego, antybiotyków polienowych (nystatyny) i pochodnych azolu w postaci roztworu.

W ostrym zapaleniu sromu i pochwy balsamy i douching roztworem chlorheksydyny lub miramistyny ​​mają szybki efekt terapeutyczny.

W przypadku uszkodzenia fałdów skórnych przeprowadzana jest terapia zewnętrzna w zależności od nasilenia zjawisk zapalnych. Najpierw przepisywane są płyny, a następnie smarowanie ognisk barwnikiem anilinowym.

Ogólna terapia przeciw kandydozy dla pacjentów z powierzchowną kandydozą skóry i błon śluzowych jest zalecana w celu powszechnego uszkodzenia fałd, gładkiej skóry, błon śluzowych.

W przypadku nawracającej kandydozy sromu i pochwy lub balanoposthitis konieczne jest zidentyfikowanie współistniejących czynników (cukrzyca, patologicznie trwająca ciąża), ponadto przepisywany jest flukonazol.

Ważne jest zapobieganie kandydozie u osób z kombinacją kilku czynników predysponujących: niedobór odporności, choroby krwi, nowotwór itp. Przypisywanie się do leczenia dysbiozy jelitowej, identyfikacji i leczenia kandydozy u kobiet w ciąży, leczenia osób z kandydozą narządów płciowych i ich partnerów seksualnych.

4. Głębokie grzybice

Grzyby wywołujące głębokie infekcje grzybicze należą do różnych grup ogólnych i gatunkowych. Wiele z nich jest dimorficznych: w środowisku zewnętrznym występują w postaci grzybni, a w ogniskach zmian – w formie pasożytniczej (tkankowej), która morfologicznie różni się znacznie od postaci grzybni. Oprócz skóry głębokie grzybice wpływają na narządy wewnętrzne.

Najniebezpieczniejsze głębokie grzybice obejmują kokcydioidozę i histoplazmozę, które powodują poważne uszkodzenie skóry, błon śluzowych i narządów wewnętrznych, często kończąc się śmiercią pacjenta. Inne głębokie grzybice są wywoływane przez grzyby oportunistyczne. Nasilenie ich przebiegu zależy od stopnia rozpowszechnienia i stanu reaktywności pacjenta.

Głębokie grzybice są powszechne w regionach o klimacie tropikalnym i subtropikalnym..

Głębokie grzybice, szczególnie z uszkodzeniem narządów wewnętrznych, wymagają wyznaczenia ogólnej terapii przeciwgrzybiczej (itrakonazol, flukonazol, amfoterycyna B).

Do tej grupy należą choroby powierzchniowe (erythrasma) i głębokie (promienica) choroby niegrzybicze.

W przypadku erythrasma wpływają na fałdy skóry. Biorąc pod uwagę znaczne podobieństwo kliniczne i ogólną lokalizację, chorobę należy różnicować z grzybicą. Kluczowe w diagnozie są badania zmian w lampie z filtrem Wood (z koralowoczerwoną poświatą) i dane mikrobiologiczne. Leczenie erythrasma jest podobne do leczenia grzybicy dużych fałd.

Choroba jest wywoływana przez kilka rodzajów promieniowców. Wraz ze skórą mogą wpływać na narządy wewnętrzne. Ponad połowa pacjentów ma postać promienicy z szyjno-twarzową skórą, objawiającą się gumowatą guzkowatą, ciasno guzkowatą, miażdżycową, ropniową i wrzodziejącą wysypką.

Wysokie dawki penicyliny i aktynolizatu są stosowane w leczeniu przez długi czas..

Dodaj komentarz