Dermatomycosis Veterinary Medicine

przez | 2020-01-06

Spis treści:

Kompleks parapsilozy Candida w praktyce weterynaryjnej: przegląd historyczny, biologia, atrybuty wirulencji i cechy podatności na grzyby

The Candida rodzaj składa się z drożdży, które komensalnie żyją jako część mikroflory ludzkiej i zwierzęcej. W ostatnich latach, C. parapsiloza złożony, złożony z tajemniczych gatunków C.. parapsilosis sensu stricto, C.. ortopezai C.. metapsiloza, był często zamieszany w zakażenia szpitalne u ludzi w Europie i Ameryce Łacińskiej. W weterynarii, C. parapsilosis sensu lato zgłaszano infekcje u różnych gatunków zwierząt. Kilka domniemanych czynników wirulencji związanych jest z patogennością tego kompleksu gatunkowego, w tym tworzenie biofilmu i wytwarzanie proteaz, fosfolipaz, lipaz i innych enzymów hydrolitycznych. Ponadto gatunki te rozwinęły oporność przeciwgrzybiczą, szczególnie na pochodne azolu i echinokandyn. Biorąc pod uwagę potencjał patogenny C..parapsiloza kompleks gatunków, wraz z pojawieniem się szczepów opornych na grzyby, niniejszy przegląd miał na celu podejście do aspektów historycznych i biologicznych, cech mikrobiologicznych, czynników wirulencji i cech podatności na grzybyC.. parapsiloza kompleks ze zwierząt.

Grzybica skóry u kotów

Grzybica skóry (grzybica) – choroby zakaźne skóry i jej pochodne wywoływane przez grzyby chorobotwórcze. Grzybica skóry u kotów charakteryzuje się pojawieniem się na skórze bezwłosych obszarów lub ognisk z rzadką powłoką włosów.

Patogeny – niedoskonałe grzyby z rodzajów Trichophyton, Microsporum, Achoreon z grupy Dermatophytes. Dermatofity pasożytują na włosach i skórze, istnieją w postaci grzybni septycznej, która rozkłada się na zarodniki o różnych kształtach. Patogeny są stosunkowo stabilne w środowisku zewnętrznym. W dotkniętych włosach łuski, skorupy trwają do 6-10 lat, w glebie, na powierzchni ścian, podłóg – 2-3 miesiące.

Wszystkie rasy kotów są chore niezależnie od wieku. Jednak młode zwierzęta są bardziej podatne i u tego gatunku z reguły dominuje mikrosporia. Trichofytoza jest znacznie mniej powszechna. Choroba jest rejestrowana o każdej porze roku, ale częściej w okresie jesienno-zimowym.

Etiologia. Źródłem czynnika wywołującego infekcję są chore zwierzęta. Bezdomne koty stanowią szczególne zagrożenie w utrzymywaniu ognisk epizootycznych, które często są źródłem czynnika wywołującego infekcję u ludzi, szczególnie u dzieci. Chore zwierzęta zanieczyszczają środowisko spadającymi zainfekowanymi łuskami, skórkami, włosami.

Zainfekowane przedmioty stają się niebezpiecznymi czynnikami w przenoszeniu grzybów mikrosporii. Do choroby predysponowane są złe warunki życia i żywienia, a także obecność otarć, zadrapań, zadrapań na skórze. Zakażenie może wystąpić poprzez bezpośredni kontakt zdrowych zwierząt z chorymi zwierzętami, a także poprzez przedmioty opieki. Gryzonie (myszy, szczury) uczestniczą w utrzymywaniu rezerwuaru patogenu mikrosporii.

Objawy. Okres inkubacji trwa 22–27 dni, choroba trwa 3–9 tygodni lub dłużej (do 7–9 miesięcy). W przypadku mikrosporii u kotów zwykle rejestruje się kliniczne objawy powierzchownej postaci choroby, charakteryzujące się pojawieniem się ograniczonych miejsc złuszczania i tworzeniem się skorup na skórze nóg, kufy i tułowia. Włosy w dotkniętych obszarach są rzadkie, łatwo się odrywają. Zmiany mogą być ogniskowe i rozpowszechniane.

U dorosłych kotów często obserwuje się utajoną (subkliniczną) formę, której towarzyszy uszkodzenie pojedynczych włosów na głowie lub ciele zwierzęcia. Nie obserwuje się wypadania włosów, tworzenia się łusek, skorup z tą formą mikrosporii. Podczas rutynowego badania nie można wykryć dotkniętych włosów, są one wykrywane tylko za pomocą metody luminescencyjnej.

W przypadku rzęsistkowicy na skórze w okolicy głowy, szyi, tułowia, podstawy ogona i kończyn powstają ostro ograniczone ogniska ze złamanymi włosami i łuszczącą się, przypominającą otręby powierzchnię lub obszary zapalnej skóry i jej mieszków włosowych.

Diagnoza ustalone na podstawie charakterystycznych objawów klinicznych, z uwzględnieniem wyników mikroskopowych i luminescencyjnych metod badawczych. Materiałem do badań są zeskrobania skóry i włosów z obwodowych części dotkniętych obszarów, które nie zostały poddane leczeniu. W pokoju diagnostycznym włosy, łuski, skórki umieszcza się na szalce Petriego, wlewa 10-20% roztworem sody kaustycznej i pozostawia na 20-30 minut w termostacie lub lekko podgrzewa nad płomieniem. Przetworzony materiał przenosi się na szklany szkiełko, zamyka w 50% wodnym roztworze glicerolu, przykrywa szkiełkiem nakrywkowym i ogląda w małym, a następnie mikroskopem o średnim powiększeniu z obniżonym skraplaczem. W przypadku rzęsistkowicy widoczne są bezpośrednie strzępki grzybni z przegrodami leżącymi na obrzeżach włosów. Spory o wielkości 3-8 mikronów są jednokomórkowe, okrągłe i owalne, ułożone za pomocą sprzęgieł lub łańcuchów. Włosy dotknięte grzybami microsporum pokryte są zarodnikami, grzybnia jest prosta, przegrodzona, rozgałęziona. W miarę rozwoju grzyba grzybnia rozpada się, a pod mikroskopem formuje się zaokrąglone jednokomórkowe zarodniki ostro załamujące światło znajduje się, rozmieszczone losowo, mozaikowo, we włosach i rzadziej na ich powierzchni. Materiał patologiczny i podejrzane koty z mikrosporią bada się metodą fluorescencyjną. Materiał patologiczny bada się (na płytkach Petriego) w zaciemnionym miejscu pod przenośną lampą rtęciowo-kwarcową PRK-2 (filtr światła US FFS) i zwierzę napromieniowuje. Włosy dotknięte grzybami Microsporum, pod wpływem promieni ultrafioletowych, świecą szmaragdowo zielono, co nie zdarza się w przypadku trichofitozy.

Leczenie qgrzybica skóry u kotów. Nie opracowano specjalnego leczenia. Biorąc pod uwagę niebezpieczeństwo epidemiologiczne, bezpańskie koty nie podlegają leczeniu i są niszczone.

Wybierając leki, należy wziąć pod uwagę szczególną wrażliwość skóry, dlatego należy preferować produkty o minimalnym działaniu drażniącym i kauteryzującym: maść Vaganova (lizol – 30,0; brzoza smolista – 50,0; kolor siarki i ASD, frakcja 3 – przy 100,0; wazelina – 800,0), SK-9 – terpentyna chlorowana (200-500 ml na 10 l wody), ROSK, trichocetyna (w postaci 2% mazidła), fenotiazyna (5% roztwór w oleju z ryb). W rozsianych zmianach wskazane jest stosowanie antybiotyku gryzeofulwiny. Jest przepisywany doustnie w dawce 2 mg na 1 kg masy zwierząt przez 8-15 dni.

Środki zapobiegawcze i kontrolne. Zapobieganie chorobom opiera się na przestrzeganiu zasad weterynaryjnych i sanitarnych oraz tworzeniu odpowiednich warunków do trzymania i karmienia zwierząt. Złap bezpańskie koty. Kiedy pojawia się grzybica, chore koty domowe są leczone, bezdomni są niszczeni.

W pomieszczeniu, w którym trzymane są chore zwierzęta, codzienne czyszczenie na mokro odbywa się za pomocą 2% roztworu chloraminy. W szpitalu bieżąca dezynfekcja jest przeprowadzana co 10 dni za pomocą jednego z następujących środków dezynfekujących: alkalicznego roztworu formaliny zawierającego 1% alkaliów i 5% formaldehydu, 10% roztworu mieszaniny siarki i karbolu.

Grzybica skóry u psów

Grzybica skóry u psów – choroby skóry i jej pochodne wywołane przez chorobotwórcze grzyby skórne. W zależności od rodzaju grzyba są one rozróżniane microsporia, rzęsistkowica, powodując grzybicę u zwierząt i favus (strup).

Grzyby tworzą grzybnię i liczne zarodniki, bardzo stabilne w środowisku.

Zarodniki w łuskach nabłonka, włosach itp. Mogą utrzymywać się do 1,5 roku, w glebie – do 2 miesięcy.

Grzyby giną w bezpośrednim świetle słonecznym w ciągu kilku godzin, promienie lampy kwarcowej rtęciowej zabijają je w 30 minut, w wilgotnym otoczeniu w temperaturze 80–90 ° C w ciągu 10–15 minut, suche ciepło (100–110 ° C) w ciągu 15–20 minut 2-3% podgrzewany roztwór formaliny zabija w ciągu 20-30 minut.

Infekcja: od pacjentów mających bezpośredni kontakt, poprzez produkty pośredniczące lub pielęgnacyjne, przez zaszczepioną słomę, siano, korę drzewną, warzywa itp., przez owady wysysające krew. Okres inkubacji wynosi 8-30 dni.

Częste objawy: pojawienie się na skórze najpierw zaokrąglonych plam, a następnie owalnych, które, łącząc się, tworzą plamy o różnych rozmiarach i kształtach. Plamy bez włosów lub z rzadkimi łamanymi włosami, pokryte łuskami lub skórkami, podczas usuwania skorup widoczna jest stan zapalny skóry, po naciśnięciu ropny odpływ z aparatów szpikowych woreczków włosowych. Suche wypływy tworzą strupy i skorupy. Swędzenie jest nieobecne lub łagodne. Często dotyczy to łap między palcami a miękiszem.

At rzęsistkowica reakcja zapalna jest bardziej wyraźna, zmiany w postaci gęstej, ciemnej skorupy, bezwłosych, ostro określonych wzniesień są zlokalizowane głównie na głowie. Po naciśnięciu następuje bolesna reakcja, ropa.

At microsporia dotknięte obszary pokryte są szarawo-białą skórką.

At favus charakterystyczne są zmiany w okolicach paznokci, nie ma połamanych włosów, tylko wypadają, skorupy są szaro-żółte, przypominają kształt spodka.

Dzięki metodzie luminescencyjnej (kierowanej przez Uralski Okręg Federalny) świecą tylko grzyby microsporum. U chorych czarnych psów nie ma świecącego blasku włosów. Zdrowe włosy lub włosy dotknięte innymi rodzajami grzybów nie dają blasku. Dlatego brak blasku nie jest faktem braku grzyba.

Diagnoza lekarz opiera się na objawach klinicznych, danych epizootologicznych i, w razie potrzeby, na badaniu laboratoryjnym, przepisuje leki grzybobójcze i leczenie objawowe.

Zasady postępowania w przypadku grzybicy skóry u psów

1. Inwazyjność tych chorób jest wysoka, więc chorzy liszaj obrączkowy nie mogą komunikować się z psami aż do ich pełnego wyzdrowienia i odwrotnie. Niebezpieczeństwo zarażenia dzieci i szczeniąt jest większe niż u dorosłych.

2. Medycyna weterynaryjna ma szczepionki o działaniu terapeutycznym. Trzy wizyty u lekarza – a twoje zwierzę jest świetne. Ponadto istnieje wiele nowoczesnych leków do użytku zewnętrznego..

3. Szczepionki zapobiegające porostom niezawodnie ochronią twojego psa przed chorobą. Mogą być wykonane w dowolnej weterynaryjnej placówce medycznej. Odporność 1 rok.

4. Na czas leczenia pożądane jest izolowanie psa tak bardzo, jak to możliwe, jeśli nie jest to możliwe, uszyć lub kupić gęsty koc, traktować pokój środkami dezynfekującymi, na przykład mieszaniną 2% formaldehydu i 1% wodorotlenku sodu. Lepiej jest spalać artykuły gospodarstwa domowego i rzeczy osobiste psa; nie potrzebujesz ich w domu. Po zakończeniu leczenie grzybica skóry u psa kombinezon jest zniszczony.

5. Grzybica skóry nie jest przyczyną paniki, a zwłaszcza eutanazji zwierzęcia.

6. Postępuj zgodnie z osobistymi środkami zapobiegawczymi: umyj ręce, monitoruj integralność skóry.

lekarstwo na stronę

1. Kwas acetylosalicylowy, 300 mg, 100 szt. inna nazwa: aspiryna, przeciwgorączkowa, przeciwzapalna, przeciwbólowa Nazwa handlowa: kwas acetylosalicylowy. Międzynarodowa niezastrzeżona nazwa: kwas acetylosalicylowy. Pokaż więcej

1. Kwas acetylosalicylowy, 300 mg, 100 szt. inna nazwa: aspiryna, przeciwgorączkowa, przeciwzapalna, przeciwbólowa Nazwa handlowa: kwas acetylosalicylowy. Międzynarodowa niezastrzeżona nazwa: kwas acetylosalicylowy / kwas acetylosalicylowy. Postać dawkowania: tabletki 500 mg. Opis: tabletki w kolorze białym, lekko marmurowe, o charakterystycznym zapachu, płaskie cylindryczne, z ryzykiem, fasetą. Skład: każda tabletka zawiera: składnik aktywny: kwas acetylosalicylowy – 500 mg; substancje pomocnicze: skrobia ziemniaczana, kwas cytrynowy spożywczy, talk, kwas stearynowy, bezwodny koloidalny dwutlenek krzemu. Grupa farmakoterapeutyczna: inne leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Kwas salicylowy i jego pochodne. Kod ATX: N02BA01. Właściwości farmakologiczne Farmakodynamika Kwas acetylosalicylowy ma działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe, przeciwgorączkowe i przeciw agregacji. Mechanizm działania wiąże się z nieodwracalnym zahamowaniem aktywności

Dermatomycosis Veterinary Medicine

Grzybica skóry (Dermatomycosis; z greckiego. Derma – skóra i mykes – grzyb), zakaźne choroby zwierząt charakteryzujące się uszkodzeniem skóry i jej pochodnych (włosy, pazury). Osoba jest również chora. Grzybica skóry powodować grzyby niedoskonałe lub grzyby z klasy Deuteromycetes (patrz Dermatomycetes). Dermatomikozy zwierząt obejmują rzęsistkowicę, mikrosporię i favus. Trichofytoza i mikrosporia, ze względu na podobny obraz kliniczny, często łączy jedna nazwa – grzybica. Diagnozę grzybicy skóry przeprowadza się na podstawie objawów klinicznych i badań laboratoryjnych (mikroskopia i badania luminescencyjne materiału patologicznego, izolacja i określenie rodzaju patogenu). Spośród środków terapeutycznych zaleca się doustne podawanie antybiotyku gryzeofulwiny, leczenie dotkniętych obszarów maściami grzybobójczymi. W przypadku trichofitozy bydła i koni w celach profilaktycznych i terapeutycznych należy stosować specjalne szczepionki.

Medycyna weterynaryjna

Dermatomikoza „grzybicy”– (Dermatomycosis; z greckiego. Dérma – skóra i mekes – grzyb), zakaźne choroby zwierząt charakteryzujące się uszkodzeniem skóry i jej pochodnych (włosy, pazury). Osoba jest również chora. Dermatomikozy powodują grzyby niedoskonałe lub grzyby klasy Deuteromycetes. Dermatomikozy zwierząt obejmują rzęsistkowicę, mikrosporię i favus. Trichofytoza i mikrosporia z powodu podobnego obrazu klinicznego często łączy jedna nazwa – „grzybica”. Rozpoznanie grzybicy skóry opiera się na objawach klinicznych i testach laboratoryjnych (badania mikroskopowe i luminescencyjne materiału patologicznego, izolacja i określenie rodzaju patogenu). Spośród środków terapeutycznych zaleca się doustne podawanie antybiotyku gryzeofulwiny, leczenie dotkniętych obszarów maściami grzybobójczymi. W przypadku trichofitozy bydła i koni w celach profilaktycznych i terapeutycznych należy stosować specjalne szczepionki.

Odniesienia: Kashkin P.N., Dermatomycoses, 3. wyd., L., 1967; Sarkisov A. Kh. [I in.], Diagnoza chorób grzybiczych (grzybic i mikotoksykoz) zwierząt, M., 1971.

Wrażliwość na antybiotyki izolatów psich Bordetella bronchiseptica

Wrażliwość na środki przeciwdrobnoustrojowe 78 (1995–1998) psich izolatów Bordetella bronchiseptica z 13 oddzielnych źródeł określono. Minimalne stężenia hamujące oceniono za pomocą testu E lub rozcieńczenia agaru. Wszystkie 78 izolatów było wrażliwych na tetracyklinę, doksycyklinę, enrofloksacynę i amoksycylinę / kwas klawulanowy; większość była wrażliwa na ampicylinę (63/78; 81%), trimetoprim (57/78; 73%) i sulfadiazynę (63/78; 81%).

Plazmidy w Bordetella bronchiseptica

Plazmidy wykryto w 14 z 24 badanych izolatów. Nie było korelacji między obecnością plazmidów a opornością na antybiotyki, ale istniała pewna korelacja między obecnością plazmidów a pochodzeniem izolatów. Znaleziono trzy wielkości plazmidu: 20, 14 i 5,5 kb. Osiem izolatów zawierało wszystkie trzy plazmidy, reszta jeden lub dwa. Trzynaście izolatów wykazało β-hemolizę, z których sześć wytworzyło rozpuszczalną hemolizynę. Z wyjątkiem jednego izolatu, wytwarzanie hemolizyny koreluje z nośnikiem plazmidu.

DERMATOMYKOZA (DERMATOMYKOZA)

Dermatomikozy są chorobami skóry i jej pochodnymi wywoływanymi przez grzyby chorobotwórcze dermatomycetes. Dotyczy to zwierząt gospodarskich, psów, zwierząt futerkowych i gryzoni. Osoba jest również chora.

Patogeny – grzyby niedoskonałe (grzyby niedoskonałe), dermatofity (dermatofity).

W zależności od rodzaju grzybów wyróżnia się mikrosporozę, rzęsistkowicę, powodującą grzybicę i fawus u zwierząt lub strup..

Czynniki wywołujące grzybicę skóry są bardzo odporne na środki dezynfekujące, długo utrzymują się w środowisku zewnętrznym. Mogą się rozmnażać nie tylko na skórze i jej przydatkach, ale także w glebie, słomie, oborniku i innych martwych podłożach.

Grzybica jest zaraźliwą chorobą psów, objawiającą się uszkodzeniem skóry i jej pochodnych. Głównym objawem choroby jest pojawienie się łysych plam pokrytych skórką i rzadkimi połamanymi włosami.

Etiologia Czynnikami sprawczymi choroby są grzyby dwóch rodzajów: Trichofiton i Microsporum, powodujące odpowiednio trichofitozę lub mikrosporozę. Chore zwierzęta są często źródłem ludzkiej infekcji..

Grzyby z grupy Dermatophytes wpływają na skórę, włosy, a czasem róg. Mogą rosnąć i rozwijać się poza ciałem, na pożywkach ubogich w białko i bogatych w węglowodany. Na sztucznych pożywkach (na agarze Saburo i Chapek) rosną w temperaturze 20-30 ° C, kolonie rosną w ciągu 7-10 dni i przypominają proszek gipsowy, otręby lub puch.

Grzyby dermatofitowe, pasożytujące na skórze i włosach, a także podczas wzrostu na pożywkach, tworzą grzybnię i liczne zarodniki, które są bardzo stabilne w środowisku zewnętrznym. Spory w materiale patologicznym (płatki nabłonkowe, włosy itp.) Mogą zachować zjadliwość do 1,5 roku, jeśli wejdą do gleby przez 2 miesiące.

Bezpośrednie światło słoneczne ma szkodliwy wpływ na grzyby: umierają w ciągu kilku godzin, promienie lampy kwarcowej rtęciowej zabijają je w ciągu 30 minut. W wilgotnym środowisku w temperaturze 80-90 ° C grzyby giną w ciągu 7-10 minut. Suche ciepło (100–110 ° C) zabija je w 15–20 minut. Roztwory formaliny są szkodliwe dla grzybów. Tak więc 2-3% podgrzewany roztwór formaliny zabija grzyby dermatofitowe w ciągu 20-30 minut.

Epizootologia. Psy zarażają się od chorych zwierząt i ludzi zarówno poprzez bezpośredni kontakt, jak i przez elementy pielęgnacyjne (szczotki, skrobaki, pościel, szlafroki itp.). Dermatofity mogą rozmnażać się na słomie, sianie, oborniku, warzywach, korze drzew i innych przedmiotach. W szczególności przyczynia się to do mokrej deszczowej pogody w gorącym sezonie. Niektóre rodzaje grzybów mogą żyć i rozmnażać się w glebie..

Do choroby predysponowane są złe warunki utrzymania i odżywiania, a także obecność otarć, zadrapań i zadrapań na skórze.

Owady ssące krew mogą być nosicielami grzybicy.

Objawy Okres inkubacji choroby trwa od 8 do 30 dni. Choroba objawia się tworzeniem plam na skórze. Znajdują się na głowie, szyi i kończynach. Na początku mają regularny zaokrąglony kształt, a następnie stają się owalne. Łącząc się, mogą tworzyć plamy o różnych rozmiarach i kształtach. Plamy z reguły bez włosów lub z rzadkimi łamanymi włosami, pokryte łuskami lub skórkami.

Podczas usuwania skórki stwierdza się, że skóra pod nimi jest przekrwiona. Podczas naciskania dotkniętych obszarów czasami pojawia się ropny odpływ ze szparek woreczków włosowych, który wysycha, w wyniku czego tworzą się strupy i strupy.

Często dotyczy to łap między palcami a miękiszem palców. Na początku zmiany są zaokrąglone, ostro ograniczone, pokryte szarą skórką. Następnie łącząc się, tworzą duże sekcje o nieregularnym kształcie. Swędzenie jest nieobecne lub łagodne.

Kiedy grzyby z rodzaju Trichophyton wpływają na skórę psów, reakcja zapalna na skórze jest bardziej wyraźna. Choroba przyjmuje postać pęcherzykową. Zmiany w postaci gęstych, ostro zakończonych bezwłosych elewacji pokryte są ciemnymi skorupami, zlokalizowanymi głównie na głowie. Po naciśnięciu na nich pies odczuwa ból, ropa wypływa z mieszków włosowych. Choroba z reguły utrzymuje się przez kilka miesięcy, po tym jak pozostały łysiny..

Diagnoza W celu prawidłowej diagnozy na czas należy wziąć pod uwagę nie tylko objawy choroby, ale także dane epizootologiczne, w szczególności zakaźność choroby.

W celu laboratoryjnej diagnostyki grzybicy wykonuje się skrobanie z dotkniętego obszaru skóry, podczas gdy trzeba wziąć łuski i połamane włosy. Materiał traktuje się 10-15% roztworem sody kaustycznej lub potasu. W tym celu włosy i łuski umieszcza się na szklanym szkiełku, wlewa się 2-3 krople alkaliów, przykrywa szkiełkiem nakrywkowym, ogrzewa i bada pod mikroskopem przy średnim powiększeniu (40 × 10.) Światło powinno być jasne, kondensator opuszczony lub membrana zwężona. Zarodniki grzybów w postaci małych zaokrąglonych lub owalnych ziaren silnie załamujących światło są wyraźnie widoczne na łuskach lub dotkniętych włosach.

Aby określić rodzaj grzyba, zaleca się wysiać materiał patologiczny na agarze Saburo lub Chapek. Rodzaj grzyba zależy od charakteru wzrostu, wielkości i kształtu kolonii oraz innych znaków.

Choroby wywołane przez grzyby z rodzaju Microsporum są diagnozowane metodą luminescencyjną. W tym celu stosuje się lampy rtęciowo-kwarcowe PRK-2 lub PRK-4, wyposażone w szkło drewniane, które przepuszcza tylko promienie ultrafioletowe, opóźniając wszystkie pozostałe. W ciemnym pokoju pod promieniami ultrafioletowymi włosy dotknięte grzybami z rodzaju Microsporum świecą jasnym zielonym światłem. Jednocześnie na zewnątrz nie różnią się od zdrowych włosów, to znaczy nie mają zmian makroskopowych. U chorych czarnych psów nie ma świecącego blasku włosów. Zdrowe włosy lub włosy dotknięte innymi rodzajami grzybów nie dają takiego blasku.

Leczenie W przypadku grzybicy stosuje się leki grzybobójcze, które mogą hamować wzrost grzyba. W początkowym okresie choroby w tym celu zaleca się stosowanie 10% roztworu kwasu salicylowego na 5% nalewki jodu poprzez wielokrotne smarowanie miejsc dotkniętych grzybicą, z chwytaniem otaczającej zdrowej tkanki.

Juglon w postaci 1% maści ma dobry efekt terapeutyczny. Maść nakłada się na dotknięte obszary bez usuwania skórki i włosów. Leczone aż do wyzdrowienia.

Stosuje się chlorek jodu: przez pierwsze 3 dni skórki są impregnowane 3-5% roztworem leku, następnie dotknięte obszary są myte ciepłą wodą z mydłem, skórki są usuwane, a dotknięte obszary są smarowane 10% roztworem chlorku jodu. Po 5 dniach leczenie powtarza się..

Antybiotyk Trichocetyna jest z powodzeniem stosowana w postaci 0,25% zawiesiny przygotowanej w oleju z ryb lub ciekłej parafinie. Ponownie zastosuj ten lek po 6-8 dniach..

Wraz z miejscowym leczeniem przepisywane są leki ogólnego przeznaczenia. Pacjenci, a także psy podejrzane o zakażenie, otrzymują doustny antybiotyk gryzeofulwina w ilości 15-20 mg na 1 kg masy ciała zwierząt przez 20 dni, a następnie robią sobie przerwę na 10 dni i ponownie podają ten lek, aż do wyzdrowienia. W celach profilaktycznych antybiotyk jest przepisywany przez 10-15 dni z rzędu..

Po wyleczeniu klinicznym zwierzęta powinny być trzymane pod nadzorem lekarza przez 45 dni, co 15 dni powinny być sprawdzane pod kątem grzybicy metodami mikologicznymi..

Środki zapobiegawcze i kontrolne. Psy są regularnie badane w budach. Pacjenci są izolowani i leczeni. W celu zapobiegania grzybicy wywołanej przez trichofity stosuje się szczepionkę Mentovac. Szczenięta w wieku 2-3 miesięcy i dorosłe psy immunizuje się dwukrotnie w odstępie 7-10 dni, szczepionkę podaje się domięśniowo w dawce 1 i 2 ml. Komórki, karmniki i poidła chorych zwierząt są dezynfekowane ogniem z palnika lub wrzącym 2% roztworem wodorotlenku sodu. Szczotki, kołnierze, smycze skórzane i inne przedmioty są dezynfekowane przez zanurzenie ich na 30 minut w emulsji zawierającej 4% formaldehydu, 10% nafty, 0,2% emulgatora SK-9 i 85,8% wody.

Do dezynfekcji pomieszczeń zaleca się stosowanie mieszaniny składającej się z 2% formaldehydu i 1% sody kaustycznej. To rozwiązanie jest zużywane w ilości 1 litra na 1 m2 powierzchni. Pokój jest zamykany na 2-3 godziny, a następnie przewietrzany i wprowadzane są do niego psy..

Nie zaleca się używania słomy zjadanej przez myszy jako ściółki. Gryzonie powinny być systematycznie niszczone. Personel obsługujący chore psy musi przestrzegać zasad higieny osobistej. Pacjenci z grzybicą nie mogą służyć zwierzętom. Nowo przybyłe i poddane kwarantannie psy są systematycznie badane pod kątem chorób skóry.

Szczepionki dla psów stosowane w praktyce weterynaryjnej

Uwaga Okres ważności wszystkich szczepionek przechowywanych w optymalnych warunkach (0–2 ° C) 12 miesięcy.

Dodaj komentarz