Choroby grzybicze spowodowane przez grzybicę skóry

przez | 2020-01-09

Spis treści:

Prezentacja na temat grzybicy skóry

Dermatomycosis: Microsporia, Favus Bezpłatne pobieranie Argoderm – YouTube Choroby grzybicze znane są od bardzo dawna, już w starożytności. Jednak czynniki wywołujące grzybicę skóry, kandydozę zidentyfikowano tylko w Prezentacji – Choroby skóry i przenoszone drogą płciową. Opieka farmaceutyczna w terapii miejscowej: pod pistoletem Print Dermatomycosis. Dermatofity. Patogeny grzybicy skóry. Łysienie – przyczyny, objawy, diagnoza i leczenie Pobierz prezentację skóry Prezentacja mówi o skórze i jej kolegium »Spis treści: Dermatomycosis Pityriasis versicolor versicolor 2 stycznia 2014 dermatologia, a także prezentacje nowych nowoczesnych produktów farmaceutycznych z udziałem Dermatomycosis w warunkach tropikalnych. Keratomycosis. Grzybica skóry. Grzybice podskórne. ": 4. Dermatomikozy. Dermatofity. Patogeny dermatomikoz. Leczenie dermatomikoz. Jeśli dermatomikoza jest przyczyną łysienia, wówczas leczenie przeciwgrzybicze jest przeprowadzane zgodnie ze wszystkimi środkami przeciwpadaczkowymi w populacji Dushanbe z dermatomikozą z dominującymi przypadkami dermatomii. Grzybice skóry, grzybice stóp i rąk Etiologia Uszkodzenie skóry, paznokci stóp i dłoni powoduje następujące grupy grzybów: I) dermatofity: metoda diagnozy grzybicy skóry pożywka hodowlana dla MedUniver Microbiology. Dermatomycoses. Dermatophytes. Patogens of dermatomycoses. Keratomycoses. Dermatomycoses. Grzybice podskórne. ":

Grzybicze choroby skóry – prezentacja Itrakonazol jest skuteczny w leczeniu grzybicy skóry Środki przeciwgrzybicze: opis farmakologiczny +238 Książki o dermatologii – Grzybica Forum medyczne – choroby grzybicze człowieka. Informacje ogólne 4 sierpnia 2003 Itrakonazol (Sporanox, Janssen) jest skuteczny w leczeniu grzybicy skóry głowy (grzybica głowy) u dzieci. Dermatomycosis "ringworm" – (Dermatomycosis; z greckiego. Dérma – skóra i mekes – grzyb), zakaźne choroby zwierząt charakteryzowane przez prezentacje na temat dermatovenerology 2 marca 2013 Strona internetowa: http://dankinohobby.ru/ kanał na YouTube: https: // www .youtube.com / user / RusudanaU Ryba zachorowała w akwarium, nie wiedziała, czym jest Dermatomycosis: Microsporia, Favorus PPTX. Dane wyjściowe nie są wyświetlane, – 14 slajdów. Prezentacja przedstawia definicje charakterystyczne dla grzybicy i parcha – chorób wywoływanych przez patogenne grzyby dolne, charakteryzujące się ogniskową utratą włosów i grzybicą skóry, które w ogólnej strukturze dermatologicznej występowania grzybicy skóry zajmują drugie miejsce po ropnej skórze. Grzyby są szeroko rozpowszechniane w prezentacji z 9 stycznia 2014 r. [442,5 K], dodano 19.11.2014 4. Leki przeciwgrzybicze. Dermatomikozy (dermatomykoses) jako grupa Rozpoznanie chromoblastomikozy. Leczenie chromoblastomikozy. Grzybica skóry, grzybica

Prezentacja – choroby przenoszone drogą płciową. Prezentacja – Choroby Prezentacja – Dermatomycosis – Microsporia, Favus 26 maja 2013 r. Oparzenia karbunkli, czyraków, owrzodzeń troficznych różnego pochodzenia, odleżyn, zapalenia skóry, zapalenia jamy ustnej, grzybicy różnych chorób ryb. Saprolegniosis (dermatomikoza). „Vata” u ryb 19 listopada 2012 r. Zapalna dermatomikoza, grzybica zewnętrznego kanału słuchowego. Skutki uboczne: w pojedynczych przypadkach reakcje miejscowe Wynalazek dotyczy mikologii medycznej i mikrobiologii klinicznej. Rozpoznanie grzybicy skóry przeprowadza się przez wysiew. Wydajność nie jest pokazana, 14 preparatów. Prezentacja przedstawia definicje, charakterystyczne objawy, zasady diagnozy i leczenia. Diagnostyka laboratoryjna grzybicy skóry i jej przydatków Grzybica skóry, grzybica u psów, parch – Choroby

MED24INfO

A. N. Rodionov, Grzybicze choroby skóry: przewodnik dla lekarzy (wydanie 2)., 2000

KLASYFIKACJA CHORÓB GRZYBOWYCH (MYKOZA) SKÓRY

Nie istnieje jedna i ogólnie akceptowana klasyfikacja chorób grzybiczych. Zaproponowano wiele wariantów podziału tych chorób, które w większym lub mniejszym stopniu uwzględniają etiologię, patogenezę, obraz kliniczny i epidemiologię tych zakażeń.

Liczne botaniczne klasyfikacje grzybów okazały się mało przydatne w praktyce klinicznej. Ogromny wkład w rozwiązanie tego problemu wnieśli prace R. Sabou szorstkiego i A. Castellani, w których podjęto próby usystematyzowania nie tylko patogennych dermatofitów, ale także klinicznych postaci chorób przez nie wywoływanych. Surowy Sabou w swoich klasyfikacjach uwzględniał kliniczne objawy grzybicy skóry, zwłaszcza morfologię patogenów w kulturach i materiałach patologicznych, szczególnie w zakażonych włosach: charakter lokalizacji zarodników (endotrix lub ektotrix), ich wielkość (duży lub mały), pochodzenie grzybów (antropofilnych lub zwierzęcych). Klasyfikacja Castellani opiera się na tych samych zasadach, ale obejmuje znacznie szerzej patogenne grzyby..

Wspomniane prace poświęcone systematyzacji grzybów chorobotwórczych dla ludzi i chorób, które wywołują, mają obecnie znaczenie historyczne, ale odegrały ważną rolę w rozwoju doktryny grzybicy skóry i były naukową podstawą do tworzenia nowych klasyfikacji bardziej akceptowalnych w praktyce klinicznej. Duży wkład w stworzenie klasyfikacji chorób grzybowych wnieśli naukowcy krajowi N. A. Czernogubow, L. N. Mashkillayson, A. N. Araviysky, A. M. Arievich i N. D. Sheklakov.

Klasyfikacja N. A. Czernogubowa (1931) została oparta na klinicznym podziale chorób grzybiczych zaproponowanym przez Unnę w 1880 r., W którym wyróżniono trzy grupy dermatomikoz: saprofitię (łupież pstry różnokolorowy i erythrasma), epidermomycosis (trichofitosis, microsporia i favus) i dermatomycosis ( głębokie grzybice skóry). N. A. Czernogubow nieco wyjaśnił i uzupełnił klasyfikację Unna. Biorąc pod uwagę zakaźną naturę tak zwanych saprofitów, nazwał je epidermomykozą, drugą grupę – trichofitozę, mikrosporię i favus – powierzchowną grzybicę skóry, a także promienica, blastomykozę itp. – głęboką grzybicę skóry. Epidermofity, według N. A. Czernogubowa, zajmują pośrednie miejsce między naskórkowcami a powierzchownymi grzybicami.

L.N. Mashkillayson (1960) dzieli wszystkie choroby grzybowe na dwie grupy: grzybicę skóry, na którą wpływa włosy (rzęsistkowica, mikrosporia i favus), i grzybicę skóry, na którą włosy nie mają wpływu (rogowacenie skóry, naskórkowość, drożdżowe zmiany skórne i błony śluzowe, chromomykoza, kokcydioidoza, histoplazmoza, sporotychoza, promienica.

Klasyfikacja A.N. Arabian (1961) opiera się na cechach klinicznych grzybicy, rodzaju i głębokości dotkniętych tkanek (rogowacenie skóry, grzybica skóry i głębokie grzybice).

Z praktycznego punktu widzenia dogodna okazała się klasyfikacja A. M. Arievicha (1963), zgodnie z którą dermatomikozy dzielą się na cztery grupy: keratomikozy, naskórkowce, rzęsistkowice i głębokie grzybice. Keratomikozy charakteryzują się wzrostem grzybów chorobotwórczych wyłącznie w warstwie rogowej nabłonka, brakiem ciężkiego reaktywnego stanu zapalnego ze strony skóry i niską zakaźnością. Należą do nich łupież pstry i erythrasma. W przypadku rzęsistkowicy patogeny grzybowe charakteryzują się wyraźną tendencją do oddziaływania nie tylko na skórę, ale także na włosy i paznokcie. Do tej grupy należą triofity, mikrosporia i favus. Grzybica naskórka charakteryzuje się tym, że grzyby przenikające przez naskórek powodują wyraźną reakcję zapalną skóry, często wpływają na paznokcie, ale nie infekują włosów. Ta grupa obejmuje naskórek, rubrofitię i powierzchowne zmiany skórne drożdży (kandydoza). Grzybice głębokiej skóry wyróżniają się przenikaniem patogenów do skóry właściwej i głębszej skóry. Patologiczną podstawą tych chorób jest specyficzne zapalenie. Należą do nich promienica, chromomykoza, blastomykoza i sporotrichoza.

W ostatnich latach w dermatologii domowej najczęściej stosuje się klasyfikację N. D. Sheklakova (1976). Zgodnie z nim rozróżnia się cztery grupy grzybic i piątą grupę tak zwanych pseudomikoz. Grzybice obejmują: 1) rogowacenie rogówki (wielokolorowy porost, cokół, grzybica kafelkowa); 2) grzybica skóry (naskórka; grzybica spowodowana czerwonym trichofitonem; rzęsistka, mikrosporia, favus; 3) kandydoza (powierzchowna kandydoza skóry i błon śluzowych, kandydoza trzewna, przewlekła uogólniona, kandydoza ziarniniakowa); 4) głębokie (trzewne, ogólnoustrojowe) infekcje grzybicze: histoplazmoza, kokcydioidoza, blastomikozy, kryptokokoza, geotrichoza, chromomikoza, rhinosporidiosis, aspergiloza, penicylinoza, śluzówka. Grupa pseudomykozy obejmuje formy powierzchowne (erythrasma, trichomycosis pachowa) i formy głębokie (promienica, mikromonosporoza, nocardioza, grzybice). Włączenie pseudomikoz do tej klasyfikacji (jako sama nazwa) jest nieuzasadnione i stanowi duży hołd dla tradycji, ponieważ erythrasma jest chorobą zakaźną wywoływaną przez corynebacteria, a patogenne promieniowce, w przeciwieństwie do grzybów, są prokariotami i są zbliżone do bakterii propionowych, prątków. gruźlica i corynebacteria. W ludzkiej kulturze i tkankach mają jednak pewne podobieństwo do grzybów, ponieważ tworzą cienką rozgałęziającą się grzybnię.

Naszym zdaniem najwygodniejsza, choć nie bez znanych wad, jest klasyfikacja grzybiczych chorób skóry akceptowana w większości krajów świata według etiologii: grzybice wywołane przez dermatofity; grzybice wywołane przez grzyby drożdżopodobne oraz grzybice spowodowane przez grzyby pleśniowe. Głębokie i ogólnoustrojowe grzybice, które jednak nie są patologiami skóry, wyróżniają się w specjalnej grupie. Zmiany skórne obserwowane w tych chorobach z reguły nie są wiodącym objawem choroby, nie mają żadnych ściśle określonych objawów klinicznych, a diagnoza jest ustalana na podstawie badania laboratoryjnego pacjenta.

Z kolei w klasyfikacji etiologicznej grzybicze choroby skóry dzieli się na różne formy kliniczne, głównie biorąc pod uwagę lokalizację procesu patologicznego i cechy jego przebiegu.

Leczenie grzybicy skóry za pomocą środków i metod ludowych

Choroby grzybicze wywołane przez specjalny rodzaj patogennych mikroorganizmów nazywane są dermatomikozami..

Objawy tworzenie się łuszczących się plam lub brodawek na skórze.

Co sie dzieje? Dsrmatomycosis dzieli się na kilka grup. Pierwszy obejmuje choroby, które wpływają na najbardziej powierzchowną część warstwy rogowej skóry, postępują łatwo, bez swędzenia, bólu i stanów zapalnych. Takie dermatomikozy (łupież pstry, erythrasma itp.), W których powstają jasnobrązowe, ledwo zauważalne łuszczące się plamy na skórze, łatwo usuwa się ze skóry za pomocą środków złuszczających powierzchnię. Ponadto są zakaźne..

Druga grupa obejmuje grzybicę skóry, która wpływa na głębokie warstwy skóry, mięśni, kości i narządów wewnętrznych (na przykład promienica). Nie są zaraźliwe i są rzadkie. Charakterystycznymi objawami tych grzybic skórnych są głębokie wrzody, które nie goją się przez długi czas, brodawkowate zmiany skórne i poważne uszkodzenie płuc, nerek i jelit. Bez specjalnego leczenia choroby te mogą być śmiertelne..

Trzecia grupa obejmuje najczęstsze wysoce zakaźne grzybice skóry, takie jak grzybica, strup i choroby grzybicze stóp.

Co robić? Leczenie grzybicy skóry powinno odbywać się pod nadzorem dermatologa, ściśle według jego zaleceń.

Przepisy. Tradycyjna medycyna zaleca leczenie grzybicy skóry:

• nakładać na dotknięte obszary skóry rozmazane liśćmi kwaśnej śmietany białej kapusty, zastępując go po wyschnięciu kwaśnej śmietany;

• posmarować dotknięty obszar skóry maścią z wywaru z buraków miodem;

• nałóż musztardę zmieszaną z octem na dotknięty obszar (wymieszaj w taki sam sposób, jak do jedzenia);

• nałożyć gęstą tkankę na dotknięty obszar przez noc, posmarowaną mieszanką smoły z olejem rybim (łyżeczka smoły na 3 łyżeczki oleju z ryb);

• nasmarować dotknięty obszar sokiem z borówki brusznicy.

Choroby grzybicze

A. N. Rodionov Grzybicze choroby skóry PRZEWODNIK DLA LEKARZY Peter St. Petersburg Moskwa • Charków • Mińsk 2000 A. N. N. Rodionov Grzybicze choroby skóry Wydanie drugie, zmieniona seria Modern Medicine Redaktor naczelny V. V. Usmanov. Pokaż więcej

A. N. Rodionov Grzybicze choroby skóry PRZEWODNIK DLA LEKARZY Peter St. Petersburg Moskwa • Charków • Mińsk 2000 A. N. N. Rodionov Grzybiczne choroby skóry Druga edycja, zmieniona seria Modern Medicine Redaktor naczelny V. V. Usmanov Redaktor naczelny V. Alesov Redaktor T. P. Ulyanova Redaktor artystyczny V. B. Shimkevich Proofreaders L. N. Agapova T. V. Dudova N. D. Ka. Iyshnikova Projekt i układ: M.I. Prochortow BBK55. 8 UDC 616.5-002. 828 (021. 5) Rodionov A.N. P60 Grzybicze choroby skóry: przewodnik dla lekarzy (wydanie 2). – St. Petersburg: Wydawnictwo „Peter”, 2000. – 288 str. – (Seria „Współczesna medycyna”). ISBN 5-272-00035-8 Drugie wydanie podręcznika zawiera dane dotyczące etiologii, patogenezy, kliniki, nowoczesnych metod diagnozowania grzybiczych chorób skóry. Szczególną uwagę zwraca się na diagnostykę różnicową i zapobieganie powierzchownej grzybicy skóry. Rozważane są nowoczesne środki i metody terapii etiotropowej i patogenetycznej. Ukryj

KLASYFIKACJA CHORÓB GRZYBOWYCH (MYKOZA) SKÓRY

Nie istnieje jedna i ogólnie akceptowana klasyfikacja chorób grzybiczych. Zaproponowano wiele wariantów podziału tych chorób, które w większym lub mniejszym stopniu uwzględniają etiologię, patogenezę, obraz kliniczny i epidemiologię tych zakażeń.

Liczne botaniczne klasyfikacje grzybów okazały się mało przydatne w praktyce klinicznej.

Ogromny wkład w rozwiązanie tego problemu wnieśli prace R. Sabou szorstkiego i A. Castellani, w których podjęto próby usystematyzowania nie tylko patogennych dermatofitów, ale także klinicznych postaci chorób przez nie wywoływanych. Surowy Sabou w swoich klasyfikacjach uwzględniał kliniczne objawy grzybicy skóry, zwłaszcza morfologię patogenów w kulturach i materiałach patologicznych, szczególnie w zakażonych włosach: charakter lokalizacji zarodników (endotrix lub ektotrix), ich wielkość (duży lub mały), pochodzenie grzybów (antropofilnych lub zwierzęcych). Klasyfikacja Castellani opiera się na tych samych zasadach, ale obejmuje znacznie szerzej patogenne grzyby..

Wspomniane prace poświęcone systematyzacji grzybów chorobotwórczych dla ludzi i chorób, które wywołują, mają obecnie znaczenie historyczne, ale odegrały ważną rolę w rozwoju doktryny grzybicy skóry i były naukową podstawą do tworzenia nowych klasyfikacji bardziej akceptowalnych w praktyce klinicznej. Duży wkład w stworzenie klasyfikacji chorób grzybowych wnieśli naukowcy krajowi N. A. Czernogubow, L. N. Mashkillayson, A. N. Araviysky, A. M. Arievich i N. D. Sheklakov.

Klasyfikacja N. A. Czernogubowa (1931) została oparta na klinicznym podziale chorób grzybiczych zaproponowanym przez Unnę w 1880 r., W którym wyróżniono trzy grupy dermatomikoz: saprofitię (łupież pstry różnokolorowy i erythrasma), epidermomycosis (trichofitosis, microsporia i favus) i dermatomycosis ( głębokie grzybice skóry). N. A. Czernogubow nieco wyjaśnił i uzupełnił klasyfikację Unna. Biorąc pod uwagę zakaźną naturę tak zwanych saprofitów, nazwał je epidermomikozą, drugą grupę – trichofitozę, mikrosporię i favus – powierzchowną grzybicę skóry, a także promienica, blastomykozę itp. – głęboką grzybicę skóry. Epidermofity, według N. A. Czernogubowa, zajmują pośrednie miejsce między naskórkowcami a powierzchownymi grzybicami.

L.N. Mashkillayson (1960) dzieli wszystkie choroby grzybowe na dwie grupy: grzybicę skóry, na którą wpływa włosy (rzęsistkowica, mikrosporia i favus), i grzybicę skóry, na którą włosy nie mają wpływu (rogowacenie skóry, naskórkowość, drożdżowe zmiany skórne i błony śluzowe, chromomykoza, kokcydioidoza, histoplazmoza, sporotychoza, promienica.

Klasyfikacja A.N. Arabian (1961) opiera się na cechach klinicznych grzybicy, rodzaju i głębokości dotkniętych tkanek (rogowacenie skóry, grzybica skóry i głębokie grzybice).

Z praktycznego punktu widzenia dogodna okazała się klasyfikacja A. M. Arievicha (1963), zgodnie z którą dermatomikozy dzielą się na cztery grupy: keratomikozy, naskórkowce, rzęsistkowice i głębokie grzybice. Keratomikozy charakteryzują się wzrostem grzybów chorobotwórczych wyłącznie w warstwie rogowej nabłonka, brakiem ciężkiego reaktywnego stanu zapalnego ze strony skóry i niską zakaźnością. Należą do nich łupież pstry i erythrasma.

W przypadku rzęsistkowicy patogeny grzybowe charakteryzują się wyraźną tendencją do oddziaływania nie tylko na skórę, ale także na włosy i paznokcie. Do tej grupy należą triofity, mikrosporia i favus. Grzybica naskórka charakteryzuje się tym, że grzyby przenikające przez naskórek powodują wyraźną reakcję zapalną skóry, często wpływają na paznokcie, ale nie infekują włosów. Ta grupa obejmuje naskórek, rubrofitię i powierzchowne zmiany skórne drożdży (kandydoza). Grzybice głębokiej skóry wyróżniają się przenikaniem patogenów do skóry właściwej i głębszej skóry. Patologiczną podstawą tych chorób jest specyficzne zapalenie. Należą do nich promienica, chromomykoza, blastomykoza i sporotrichoza.

W ostatnich latach w dermatologii domowej najczęściej stosuje się klasyfikację N. D. Sheklakova (1976). Zgodnie z nim rozróżnia się cztery grupy grzybic i piątą grupę tak zwanych pseudomikoz. Grzybice obejmują: 1) rogowacenie rogówki (wielokolorowy porost, cokół, grzybica kafelkowa); 2) grzybica skóry (naskórek; grzybica spowodowana czerwonym trichofitonem; rzęsistka, mikrosporia, favus; 3) kandydoza (powierzchowna kandydoza skóry i błon śluzowych, kandydoza trzewna, przewlekła uogólniona, kandydoza ziarniniakowa); 4) głębokie (trzewne, ogólnoustrojowe) infekcje grzybicze: histoplazmoza, kokcydioidoza, blastomikozy, kryptokokoza, geotrichoza, chromomikoza, rhinosporidiosis, aspergiloza, penicylinoza, śluzówka. Grupa pseudomykozy obejmuje formy powierzchowne (erythrasma, trichomycosis pachowa) i formy głębokie (promienica, mikromonosporoza, nocardioza, grzybice). Włączenie pseudomikoz do tej klasyfikacji (jako sama nazwa) jest nieuzasadnione i stanowi duży hołd dla tradycji, ponieważ erythrasma jest chorobą zakaźną wywoływaną przez corynebacteria, a patogenne promieniowce, w przeciwieństwie do grzybów, są prokariotami i są zbliżone do bakterii propionowych, prątków. gruźlica i corynebacteria. W ludzkiej kulturze i tkankach mają jednak pewne podobieństwo do grzybów, ponieważ tworzą cienką rozgałęziającą się grzybnię.

Naszym zdaniem najwygodniejsza, choć nie bez znanych wad, jest klasyfikacja grzybiczych chorób skóry akceptowana w większości krajów świata według etiologii: grzybice wywołane przez dermatofity; grzybice wywołane przez grzyby drożdżopodobne oraz grzybice spowodowane przez grzyby pleśniowe. Głębokie i ogólnoustrojowe grzybice, które jednak nie są patologiami skóry, wyróżniają się w specjalnej grupie. Zmiany skórne obserwowane w tych chorobach z reguły nie są wiodącym objawem choroby, nie mają żadnych ściśle określonych objawów klinicznych, a diagnoza jest ustalana na podstawie badania laboratoryjnego pacjenta.

Z kolei w klasyfikacji etiologicznej grzybicze choroby skóry dzieli się na różne formy kliniczne, głównie biorąc pod uwagę lokalizację procesu patologicznego i cechy jego przebiegu.

Grzybica skóry (grzyb)

Informacje ogólne

Grzyby są chorobami zakaźnymi powodowanymi przez grzyby chorobotwórcze lub oportunistyczne. Grzyby to niższe rośliny, które nie zawierają chlorofilu, a do ich życia potrzebne są gotowe do użycia substancje organiczne – osiadają na skórze ludzi i zwierząt. Przyczyny infekcji grzybiczych są bardzo wytrwałe, co odróżnia je od innych mikroorganizmów. Grzybicze choroby skóry są najczęstsze na świecie. Kontakt człowieka z grzybami jest stały – w domu, w produkcji, w pomieszczeniach biurowych, w naturze, w basenach, saunach itp..

Większość zmian jest spowodowana przez drożdżopodobne grzyby z rodzaju Candida, które są szeroko rozpowszechnione w środowisku (gleba, woda, żywność, powierzchnie kuchenne). Dermatofity, powodując grzybicze zmiany skórne zwane grzybica skóry, Przetrwaj w środowisku przez ponad 2 lata. Znajdują się w piasku, na kamieniach, w przybrzeżnych kamykach, na starych drzewach i drewnianych przedmiotach w publicznych saunach, basenach (podłogi, siedzenia, kozły). Dermatomikozy rozprzestrzeniają się bardzo szybko i zajmują drugie miejsce po kandydozie.

Rozwój infekcji grzybiczej zależy od liczby patogennych komórek grzyba, które atakują uszkodzoną skórę, oraz od odporności organizmu. Grzybica występuje częściej u osób z zaburzeniami odporności. U takich ludzi często wysiewa się trzy lub więcej rodzajów grzybów, co jest oznaką ogólnoustrojowego niedoboru odporności. Nasilenie infekcji jest związane z odpowiedzią immunologiczną organizmu na patogen..

Grzybicze choroby skóry mogą stanowić poważny problem dla ludzi. Od wczesnych objawów grzybice wymagają leczenia. Należy zauważyć, że leczenie niektórych chorób grzybiczych jest dość długotrwałe. Obecność grzybów odpornych na wiele leków przeciwgrzybiczych utrudnia zwalczanie infekcji grzybiczych. Jeśli leczenie grzyba na skórze ciała jest stosunkowo łatwym zadaniem, poważnym problemem jest leczenie głębokich i ogólnoustrojowych grzybic. W tym artykule przeanalizujemy leczenie i objawy grzybiczych chorób skóry..

Patogeneza

Przy wprowadzaniu grzyba do skóry i rozwoju choroby ważna jest patogenność patogenu i stan organizmu, a mianowicie spadek reaktywności, niedobór witamin, różne zaburzenia metaboliczne. Duże znaczenie przywiązuje się do stanu skóry, ponieważ pęknięcia, otarcia, skaleczenia, drobne urazy są czynnikami przyczyniającymi się do infekcji flory grzybowej.

W obecności tych warunków patogenny grzyb (zarodniki lub grzybnia) zostaje wprowadzony do skóry i namnaża się w tkankach. Okres wprowadzenia nie jest zauważalny dla pacjenta. Potem przychodzi okres inkubacji, którego czas trwania dla różnych grzybic zmienia się od dni do kilku miesięcy. o godz dermatofitoza wpływa na skórę, paznokcie i włosy, z kandydoza – częściej błony śluzowe, z histoplazmoza – narządy wewnętrzne i kiedy blastomykoza i infekcje grzybicze – płuca. Przy wielu grzybicach, jednoczesnym uszkodzeniu skóry obserwuje się narządy wewnętrzne, a przy hematogennym rozprzestrzenianiu się patogenów – posocznica.

Dermatofity raz na skórze lub fałdach skórnych nie powodują żadnych objawów, jeśli funkcja barierowa skóry zostanie zachowana. Obejmuje ochronną warstwę rogową podczas peelingu, która usuwa dużą liczbę grzybów i bakterii, wydzielanie skóry i błon śluzowych lizozymu, ochronne IgA i IgM, kwasy tłuszczowe, kwas mlekowy. Zmniejszenie bakteriobójczej funkcji skóry, zmiana jej biocenozy przyczynia się do szybkiego namnażania grzyba. Miejsca o wysokiej wilgotności (fałdy skórne), pod warunkiem że są ranne, sprzyjają wprowadzaniu i rozmnażaniu się dermatofitów. Czynnik sprawczy naskórka przenika do naskórka i skóry właściwej, powodując wysypkę. Enzym keratynaza, które emitują dermatofity, niszczy keratynę, co powoduje zniszczenie warstwy rogowej naskórka. Przy wysokim tempie rozmnażania grzyba proces niszczenia zachodzi szybko i proces postępuje. Niemniej jednak samoleczenie jest możliwe, jeśli przywrócona zostanie funkcja ochronna skóry, a procesy nabłonka przeważają nad procesami destrukcji.

W przypadku grzybicy stóp naruszenie integralności skóry i niewystarczająca higiena stwarzają warunki do przyłączenia się infekcji bakteryjnej. Rozwijają się poważne choroby skóry – różyczki, wrzodziejące ropne zapalenie skóry, rozwój naczyń limfatycznych limfostaza, zajęcie żył i rozwój ich stanu zapalnego (zapalenie żył). Zmianom grzybiczym towarzyszy alergia na ciało, pokrzywka, wypryskowe reakcje i astma oskrzelowa.

Klasyfikacja

Mikrobiologia medyczna rozróżnia grzyby pasożytnicze i saprofityczne. Saprofity obejmują grzyby drożdżowe i pleśniowe, które w określonych warunkach mogą powodować infekcje grzybicze. Grzyby pasożytnicze infekują tkanki zwierzęce i ludzkie, powodując choroby (grzybice). Dla ludzi 400 gatunków grzybów jest chorobotwórczych. Grzyby występują z uszkodzeniem skóry, przydatków lub narządów wewnętrznych. Pod tym względem w klasyfikacji wyróżnia się następujące rodzaje grzybic:

  • Powierzchowne (zwane grzybicą skóry). Spektrum grzybiczych zmian skórnych jest bardzo szerokie: grzybica dużych fałd, keratomykoza, grzybica gładkiej skóry, kandydoza skóry, grzybice stóp i dłoni, grzybica paznokci.
  • Głębokie grzybice podskórne. Należą do nich chromomykoza, grzybica, sporotrychoza.
  • Grzybice trzewne (występują z uszkodzeniem narządów wewnętrznych). Należą do nich grzybice pleśni (aspergiloza, śluzówka, penicyloza) i grzybice endemiczne (oddechowe) (histoplazmoza, kokcydioidoza, rhinosporidiosis, blastomykoza, kryptokokoza).

Powierzchowne grzybice

W przypadku grzybic powierzchownych proces patologiczny jest zlokalizowany w skórze i jej przydatkach (włosy i paznokcie). Choroby grzybicze skóry i jej przydatków mają ogólną nazwę grzybica skóry. Jeśli dotyczy to włosów, wywoływana jest choroba rzęsistkowica. Gdy dotyczy to tylko warstwy rogowej naskórka, keratomykoza. Tak więc powierzchowne zmiany grzybicze obejmują keratomykoza, naskórka i rzęsistkowica. Patogeny keratomykoza wpływają na warstwy powierzchniowe warstwy rogowej naskórka, nie powodując reakcji zapalnej leżących poniżej warstw skóry właściwej. Czynniki sprawcze naskórkowicy wpływają na warstwę rogową naskórka i płytek paznokciowych.

Klęsce towarzyszy stan zapalny podstawowych warstw skóry i reakcje alergiczne skóry. Czynniki wywołujące rzęsistkowicę wpływają głównie na włosy, a także na naskórek i skórę właściwą, powodując znaczne zapalenie skóry właściwej. Rozróżnij prawdziwą rzęsistkowicę, w której dotyczy to tylko włosów – to piedra i pachowy trichonokardioza. Dotknięte włosy z rzęsistkowica na ich powierzchni pojawiają się krótkie, suche, kruche i małe łuski. Rzęsistkowica, na którą wpływa zarówno skóra, jak i włosy trichoepidermomycosis. Odnosi się do nich rzęsistkowica, microsporia (u ludzi – porosty), które są zarażone chorymi zwierzętami lub chorymi ludźmi i favus (strup). W przewlekłej długotrwałej obecnej postaci rzęsistkowatej grzybicy dotyczy to nie tylko skóry i włosów, ale także paznokci, a nawet narządów wewnętrznych.

Zakażenie grzybicze skóry, w zależności od patogenu, różni się manifestacją i lokalizacją zmiany. Może to być:

  • Dermatofitoza, spowodowane przez dermatofity. Dermatofity to grzyby, które potrzebują keratyny do żywienia i pasożytowania w warstwie rogowej naskórka, włosach i paznokciach. U ludzi chorobę wywołują grzyby Epidermophyton, Microsporum i Trichophyton. W przeciwieństwie do kandydoza te choroby grzybowe nigdy (lub wyjątkowo rzadko) nabierają charakteru inwazyjnego, to znaczy nie powodują uszkodzeń ogólnoustrojowych. Zakażenie przenoszone jest od osoby i od zwierzęcia. Większość ludzi z normalnym odporność objawy nie rozwijają się. Dermatophytosis dotyczy rubromykoza, naskórka stóp, dermatofitoza pachwinowa.
  • Zakażenia grzybicze drożdży wywołane przez grzyby z rodzaju Candida. Drożdże na skórze mogą wpływać na dowolny obszar, ale częściej – fałdy skórne, międzypalcowe, błonę śluzową jamy ustnej, obszar narządów płciowych i naskórek paznokcia. Kandydoza jest częstą przyczyną przewlekłej choroby paronychia (bolesność, zaczerwienienie i obrzęk wałka okołoporodowego). Candida w 40% przypadków powoduje uszkodzenie paznokci rąk. Występują zmiany flory drożdży i skóry głowy, które występują w formie wyprysk łojotokowy.
  • Infekcje grzybicze pleśni (głównymi patogenami są grzyby Aspergillus i Penicylium) Wpływają na skórę i paznokcie..

Jak wygląda grzyb skóry? Najczęściej wygląd zmian jest podobny i tylko w przypadku niektórych grzybic występują charakterystyczne objawy. Dlatego ważne jest badanie mikroskopowe skrobania, które pozwala określić rodzaj patogenu. Grzyb skóry na ciele objawia się różowo-czerwonymi pierścieniowymi plamami, które mają podniesioną płatkowatą krawędź. Gdy rośnie wzdłuż obwodu, proces regresuje w środku. Grzyb na ciele może również pojawiać się jako przypominające monetę łuskowate plamy, na których znajdują się grudki (pęcherzyki) lub krosty (krosty).

Zdjęcie grzyba na skórze ludzkiego ciała

Dzieci częściej niż dorośli cierpią na mikrosporię, a na skórze dziecka stwierdza się grzyb Microsporum canis. Zakażenie dzieci występuje po komunikowaniu się ze zwierzętami i zabawie w piaskownicy, ponieważ patogen jest stabilny w środowisku zewnętrznym. Na skórze pojawiają się różowe ogniska o zaokrąglonym lub owalnym kształcie. Mają wyraźne granice i wznoszący się wał wzdłuż obwodu, który jest pokryty bąbelkami. W centrum ostrości znajduje się charakterystyczny peeling. Ogniska są często małe (1-2 cm), mogą być pojedyncze lub wielokrotne, w rzadkich przypadkach łączą się.

At trichoepidermomycosis ogniska znajdują się na otwartych przestrzeniach. Dzięki powierzchownej formie – okrągłym, wyraźnym ramkom, jaskrawoczerwonemu wałkowi z bąbelkami wzdłuż obwodu, środek ogniska jest różowy. Ogniska są większe niż z microsporia. Czasami wokół nosa, oczu i ust. W postaci naciekającej rozwijają się zjawiska zapalne i ogniska wznoszą się nad skórą. W ropiejącej postaci pojawiają się podobne do guza jaskrawoczerwone formacje z ropnymi skórkami. Ta postać jest charakterystyczna dla uszkodzenia mieszków włosowych, gdy ściśnięta, ropa jest wydzielana. W tej formie atrofia bliznowata pozostaje w miejscu dawnych ognisk.

Kandydoza najczęściej dotyka małych fałd dłoni i stóp, rzadziej – pachwinowych, pod gruczołami sutkowymi i pachowymi. Ogniska poza fałdami występują u pacjentów cukrzyca i u niemowląt. Po umieszczeniu w dużych fałdach ogniska mają ciemnoczerwony kolor, wilgotną powierzchnię i połysk. Kontury ogniska są nieprawidłowe i widoczny jest pasek złuszczającego naskórka.

Wokół dużych ognisk pojawiają się małe erozje. U dzieci zapalenie z dużych fałd przechodzi na biodra, pośladki i tułów. W głębi fałd u dzieci mogą powstawać bolesne pęknięcia. Jak wspomniano powyżej, lokalizacja zmian może być inna, jak pokazują poniższe zdjęcia.

Grzybica skóry. Zdjęcie kandydozy twarzy

Grzybica ciała z wielokolorowym pozbawić (to jest rogowacenie rogówki) rozwija się po raz drugi, ponieważ pierwotną lokalizacją patogenu są mieszki włosowe, w których grzyb się rozmnaża.

Dalszy rozwój choroby i przejście do skóry ciała są wspierane przez pocenie się, zmniejszone odżywianie i choroby narządów wewnętrznych. Wielokolorowy porost nazywany jest markerem. cukrzyca, reumatyzm, gruźlica i Pomoce. Przy tych patologiach występuje u 63% pacjentów. W nich nabywa przewlekły, nawracający kurs z charakterystycznym pogorszeniem w lecie.

Grzybica gładkiej skóry. Foto dermatofitoza ciała

Kiedy skóra ciała jest uszkodzona, pojawiają się plamy o brązowym i białym kolorze (stąd nazwa – wielokolorowe). Miejsca znajdują się na klatce piersiowej, plecach, ramionach. Ogniska mają wyraźne granice i nie ma stanu zapalnego, który tak naprawdę nie przeszkadza pacjentowi. Na powierzchni wysypki znajdują się łuski łupieżu, które są widoczne pod szkłem powiększającym i można je łatwo zedrzeć podczas skrobania (objaw Beniera). Ulubiona lokalizacja wysypki ogranicza się do „stref łojotokowych”, więc grzyb z tyłu najczęściej wpływa na jej górną część. Występują również wysypki nietypowe dla tej choroby: rumieniowato-płaskonabłonkowa, lichenoidalna, bielactwo nabyte i podobne do erythrasmus.

Funkcja łupież pstry – dostępność pseudo-leukoderma: Ogniska na plecach po usunięciu łusek stają się jaśniejsze niż zdrowa skóra. Udowodniono teraz, że versicolor versicolor nie jest zakaźny. Ustalono również predyspozycje genetyczne: istnieją przypadki choroby rodzinnej, które są związane z podobnym typem skóry u różnych członków rodziny. Diagnoza opiera się na wykryciu ognisk za pomocą lampy Wood i dodatnim teście Balcer – rozmazanie ognisk 5% nalewką jodu powoduje intensywne zabarwienie. Kolejna keratomikoza jest biała i czarna piedra znalezione w krajach o wilgotnym i gorącym klimacie. Czynnik sprawczy czarnego pieszego pasożytuje tylko na włosach, a biały – i na skórze. Choroby nie są zakaźne.

Wpływają na słodycze ciała (pachwinowe, pachowe, pod gruczołami sutkowymi, przestrzenie międzypalcowe) oprócz Candidapidermofity (choroba naskórka), rzadziej – Trichophyton rubrum (choroba rubromykoza) Ułatwia to pocenie się fałd i częste urazy podczas noszenia ciasnych lub niewygodnych ubrań. Przyczyny choroby są szeroko rozpowszechnione, a choroba jest bardzo zaraźliwa. Najczęściej dotyczy to fałdów międzykręgowych i pachwinowych, grzyb pod pachami i pod gruczołami sutkowymi jest mniej powszechny.

Grzyb pod klatką piersiową i w okolicy pachowej pojawia się najpierw jako małe różowe plamki o gładkiej powierzchni i wyraźnych granicach. Ale wtedy ogniska powiększają się i łączą, tworząc ciągłe skupienie, podatne na wzrost wzdłuż obwodu. Brzegowa strefa ostrości jest pokryta bąbelkami, erozją, strupami i wyraźnie wystaje ponad otaczającą skórę i środek ogniska. Powstają również ogniska różnych konfiguracji, które wychwytują rozległe obszary skóry, które rozciągają się poza pachy.

Grzyb pod pachami, zdjęcie

Pacjenci obawiają się silnego i bolesnego swędzenia. Z czasem zapalenie zanika, pojawia się łuszczenie, a kolor skóry staje się brązowo-brązowy. Jeśli wilgotne środowisko zostanie wyeliminowane, proces można rozwiązać samodzielnie. Ostatnio często obserwowane polimykoza skóry – porażka dermatofity, spleśniały i grzyby drożdżowe. Ale najpierw klęska jest spowodowana przez jeden gatunek grzyba, a następnie dołącza się infekcja przez inne i możliwe jest również powiązanie z infekcją bakteryjną, co znacznie komplikuje przebieg i leczenie.

Głębokie grzybice (podskórne)

Ta grupa odnosi się do rzadkich chorób. Jest to cała grupa infekcji grzybiczych, w których dotknięta jest skóra właściwa i tkanki miękkie, a wszystkie z nich naruszają integralność skóry. W ciężkich przypadkach głębokie grzybice nabierają zniekształcających postaci, które prowadzą do obniżenia jakości życia i niepełnosprawności pacjenta.

Ta grupa obejmuje: sporotrychoza, pheogyphomycosis, chromomykoza, rhinosporidosis, eumitsetoma i inni.

  • Sporotrichosis – Choroba, na którą wpływa skóra, tkanki miękkie i narządy wewnętrzne. Najczęstsza choroba w krajach o ciepłym klimacie. Źródłem patogenu w naturze jest gleba i gnijące rośliny, a patogen znajduje się również na terenie. Koty często chorują, ale patogen nie jest od nich przenoszony.
  • Chromomykoza – Zakażenie skóry i tkanki podskórnej, które charakteryzuje się przedłużonym przebiegiem. Choroba nie jest podatna na samorozwój. Występuje wszędzie, ale częściej w krajach tropikalnych. Choroba poprzedzona jest urazami skóry. Chromomykoza występuje z powstawaniem dużych zmian (16-50 cm2), które najczęściej zlokalizowane są na kończynach dolnych (dolna część nogi, ud, pośladków), a znacznie rzadziej na kończynach górnych. Istnieje brodawczo-wrzodziejąca postać choroby – podczas usuwania skorup z okrągłych blaszek brodawkowato-brodawczakowate narośla o niebieskawym zabarwieniu, owrzodzone ropną wydzieliną, znajdują się na ich powierzchni. Wysokość narośli waha się od 5 mm do 1 cm Między płytkami może występować zanik bliznowaty, który pozostaje w miejscu ustąpienia wysypki. Niektórzy pacjenci mają bulwiastą postać – wydają się gęste, zaokrąglone, cyjanotyczne guzki wielkości soczewicy, które są pokryte przezroczystą skórką. Te guzki lub ciała „sklerotyczne” są tkankową formą patogenu. W przypadku tej postaci choroby wykonuje się chirurgiczne wycięcie zmiany.
  • Grzybica – także przewlekła choroba skóry, tkanek miękkich, a nawet kości. Charakteryzuje się ropnym zapaleniem, w którym tworzą się fistyczne pasaże. Choroba jest powszechna w Sinegal i Meksyku. Źródłem infekcji jest gleba i próchnica..

Grzybice trzewne

Ta grupa obejmuje głębokie grzybice oportunistyczne, które są spowodowane przez grzyby oportunistyczne. Te choroby grzybicze rozwijają się w ciężkim stanie niedobór odporności a wraz z nimi wpływa to nie tylko na skórę i tkanki miękkie, ale także na narządy wewnętrzne. Przyczyną infekcji oportunistycznych jest neutropenia po chemioterapia, radioterapia. W przypadku neutropenii każdy rodzaj grzyba może spowodować uszkodzenie. Wiele patogenów to grzyby pleśniowe, więc główną drogą infekcji jest układ oddechowy. Możliwe jest również zanieczyszczenie krwią i opatrunkami..

Wśród oportunistycznych głębokich grzybic odnotowano: kryptokokoza, głęboka kandydoza, śluzówka, aspergiloza.

  • Głęboka kandydoza jest spowodowana przez grzyby z rodzaju Candida. Opcje kliniczne to: kandydozaemia, posocznica Candida, rozsiana kandydoza skóry, uogólniona rozsiana kandydoza, zakrzepowe zapalenie żył.
  • Aspergiloza spowodowane przez grzyby z rodzaju Aspergillus. Najczęstszymi formami są zmiany skórne i paznokcie, wśród których rozprzestrzeniają się aspergiloza, grzybica paznokci, inwazyjny aspergiloza skóry (dotyczy to tkanki podskórnej).
  • Kryptokokoza można zaobserwować u osób bez niedobór odporności. Naturalnym źródłem jest gleba zanieczyszczona odchodami gołębi, zgniłych warzyw i owoców. Nie przenoszony ze zwierząt na ludzi.
  • Zygomykoza Jest zbiorowym terminem odnoszącym się do chorób wywoływanych przez grzyby z klasy Zygomycetes. Są to dość rzadkie choroby grzybowe. Inwazyjna zygomykoza zajmuje trzecie miejsce po inwazyjnej kandydozie i aspergilozie. Głównymi grupami ryzyka są pacjenci onkohematologiczni i osoby po allogenicznym przeszczepie komórek macierzystych. Zygomykoza odgrywa ważną rolę w cukrzyca.

U pacjentów z rakiem problem ten wiąże się z wprowadzeniem intensywnych chemioterapia. A jeśli do niedawna czynnikami wywołującymi grzybice inwazyjne u pacjentów onkohematologicznych były Candida i Aspergillus, to teraz znaczenie tak rzadkich zakażeń, jak: zygomykoza.

Większość chorób jest wywoływana przez grzyby mucora (choroba zwana mukoromikozą) z klasy zygomycetes. Endospory śluzów są wdychane przez zmiany skórne lub przez usta. Impuls rozwoju śluzówki może służyć jako ciągłe stosowanie prednizon, alkoholizm, płonie i ciężkie obrażenia. Inwazyjny mucoromycosis jest najbardziej agresywną infekcją, na którą wpływają płuca i skóra. Obecnie połowa pacjentów z mukormykozą to pacjenci hematologiczni, w tym dzieci, co wiąże się z ciężką immunosupresją w tej grupie pacjentów.

Grupa grzybic trzewnych obejmuje również endemiczna grzybica. Infekcje te powodują grzyby dimorficzne, które żyją w glebie na niektórych obszarach geograficznych. Wszystkie te infekcje mają mechanizm infekcji dróg oddechowych (przez układ oddechowy). Żadna endemiczna grzybica nie jest przenoszona z osoby na osobę. Ta grupa obejmuje kokcydioidoza, blastomykoza, paracoccidioidosis, histoplazmoza.

  • Histoplazmoza. Obszary endemiczne to kraje Ameryki, Afryki Środkowej i Zachodniej. Patogen żyje w glebie.
  • Blastomykoza. Obszary endemiczne to Ameryka Północna i Afryka. Czynnik sprawczy żyje w glebie. Charakteryzuje się zmianami skórnymi: rozsianą blastomykozą i formą finansową blastomykozy.
  • Kokcydioidoza (synonim kokcydioidomykozy) jest spowodowany przez grzyb Coccidioides immitis. On żyje w glebie. Kokcydioidomikoza jest powszechna w niektórych stanach USA, Ameryki Środkowej i Południowej, Meksyku. Uważa się, że jedna trzecia wszystkich chorób płuc w tych obszarach jest spowodowana kokcydiomikozą. Kokcydiomykoza w 60% przypadków występuje bezobjawowo. W innych przypadkach objawia się zespół płucny (zapalenie płuc) Diagnoza jest potwierdzona przez wykrycie przeciwciał przeciwko Coccidioides. Diagnozę stawia się również, gdy w tkankach, z których wysiewa się grzyby, znajdują się określone kulki. Ostra kokcydioma płucna kończy się bez leczenia. Jeśli choroba trwa dłużej niż 6 tygodni, zaleca się leczenie. Znaczenie tej infekcji polega na tym, że pacjenci z cukrzycą mogą mieć przewlekłe zapalenie płuc kokcydiomykoza (jego destrukcyjna forma). Tacy pacjenci wymagają obserwacji i radiografii płuc, dopóki wnęki nie zostaną zamknięte. Niszcząca kokcydiomykoza, która jest powikłana krwiopluciem, jest wskazaniem do leczenia.

Wśród chorób, z którymi przeprowadza się diagnostykę różnicową grzybic, są grzybica grzybowa i parapsoriasis.

Parapsoriasis: objawy, leczenie

Termin „parapsoriasis” łączy trzy źle przebadane dermatozy: parapsoriasis w kształcie kropli, tablica i lichenoid. Wszystkie te choroby łączy chroniczny przebieg, powierzchowna natura zmian skórnych i niewrażliwość na leczenie. Charakter choroby nie jest grzybowy. Dzisiaj parapsoroza jest uważana za łagodną dermatozę immunoreaktywną lub dermatozę limfoproliferacyjną komórek T.

Parapsoriasę plackowatą uważa się za reakcję skórną na endogenne zatrucie, które występuje w przypadku przewlekłych chorób narządów wewnętrznych (zapalenie żołądka, kutasy, wrzód trawienny, nawykowy zaparcia, zapalenie pęcherzyka żółciowego, kamica moczowa, gruczolak prostaty, kłębuszkowe zapalenie nerek) Czynniki toksyczne wpływają na stan naczyń skóry. Poprawę procesu skórnego odnotowano w leczeniu powyższych chorób. Opisano przypadki przejścia parapsorozy płytkowej do przedotworowego stadium grzybicy grzybiczej..

Przedmiotem nieprawidłowej diagnozy jest grzybica grzybowa – chłoniak z komórek T skóry (złośliwa proliferacja limfoidalna w skórze), który nie jest związany ze zmianami grzybiczymi skóry, ale istnieje podobieństwo zewnętrzne.

Grzybica grzybowa, fot

Choroba objawia się na skórze plamami, płytkami i guzkami guzów, które czasami owrzodzą. Diagnoza chłoniaki na podstawie wyników biopsje. Ostateczna diagnoza w tym przypadku została postawiona na podstawie immunohistochemicznego badania biopsji skóry, w którym identyfikowane są markery komórek nowotworowych – niektóre antygeny na powierzchni limfocytów. Odmienny charakter choroby zapewnia zupełnie inne leczenie niż choroby grzybowe..

Trzymany przez radioterapia, lokalny chemioterapia (w niektórych przypadkach chemioterapia układowa), stosowana zewnętrznie kortykosteroidy, retinoidy, przeprowadzony fototerapia. Wskaźnik przeżycia dla danej choroby złośliwej zależy od stadium choroby. Na etapie IA oczekiwana długość życia nie różni się od populacji ogólnej. U pacjentów w stadium III przeżycie wynosi 4-6 lat, a w stadiach IVA lub IVB mniej niż 1,5 roku.

Powody

Do rozwoju procesu grzybiczego jedno uderzenie grzybów w skórę lub w ciało nie wystarczy. Obecność czynników predysponujących jest również ważna, a najbardziej znaczące w rozwoju infekcji grzybiczych skóry są:

  • Urazy i maceracje skóry, które są bramą wjazdową do penetracji grzybów.
  • Zmniejszenie bariery ochronnej skóry, w której główną rolę odgrywa pH skóry. Gdy pH zostaje przesunięte na stronę alkaliczną, powstają warunki do kolonizacji (rozmnażania) patogennych mikroorganizmów i zwiększa się ryzyko grzybicy.
  • Zwiększone pocenie się stóp i fałdów skóry, stwarzające sprzyjające warunki do rozwoju flory grzybowej.
  • Nieprzestrzeganie higieny osobistej podczas odwiedzania basenów, saun i innych miejsc publicznych o wysokiej wilgotności i dużym przepływie ludzi. Noszenie gumowych butów, leczenie stóp i gumowych butów środkami antyseptycznymi jest obowiązkowe po odwiedzeniu takich miejsc..
  • Naruszenie funkcji układu hormonalnego i metabolizmu. Takie warunki obejmują hipo- i dysproteinemia, podwyższony poziom cukru we krwi, przewlekłe choroby przewodu pokarmowego, zaburzenia czynności tarczycy. Wysoka częstość zakażeń grzybiczych stóp wśród pacjentów z cukrzycą. Wynika to z zaburzeń krążenia kończyn dolnych i zaburzeń troficznych w nich. W przypadku cukrzycy skóra jest bardziej podatna na uszkodzenia niż ludzie zdrowi, a jej regeneracja jest spowolniona. U pacjentów często występuje zaburzenie czynności keratynocyty, co jest związane z wpływem insulina do namnażania i różnicowania komórek. Zaburzenia te prowadzą do zmniejszenia funkcji bariery naskórkowej.
  • Predyspozycje wiekowe. Dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym są podatne na dermatofitozę (w szczególności microsporia i rzęsistkowica), małe dzieci i noworodki – do kandydozy, a osoby starsze – do naskórka stóp i grzybica paznokci.
  • Długotrwałe stosowanie kortykosteroidów i cytostatyków, które obniżają poziom wydzielania immunoglobulina, odpowiedzialny za odporność organizmu, zarówno lokalną, jak i ogólną.
  • Irracjonalne zastosowanie antybiotyki, prowadzące do rozwoju dysbioza.
  • Dysbakterioza na tle zaburzeń odżywiania i chorób przewlekłych.
  • Niedobory hipo – i witaminy powodują większość grzybic.
  • Stany niedoboru odporności, które rozwijają się na tle chorób hematologicznych, onkologicznych, zakażenia wirusem HIV lub zatrucia.
  • Zagrożenia zawodowe Predyspozycje do grzybic odnotowano w młynach, w produkcji antybiotyków, wśród pracowników laboratoriów mikologicznych.

Wśród grzybic są zaraźliwe i niezakaźne. Reprezentatywne infekcje zakaźne to dermatofitoza. Jak przenoszony jest grzyb? Źródłem infekcji w chorobach zakaźnych jest chory lub zwierzę, a przenoszenie zachodzi poprzez bezpośredni lub pośredni kontakt – z pacjentami lub artykułami gospodarstwa domowego. Dermatofity wykazują wysoką podatność.

Infekcja naskórek i rubromykoza występuje w kontakcie z zainfekowanymi obiektami, na których obecna jest grzybnia – takimi jak podłoga kabiny prysznicowej, baseny, stojaki do sauny, koziołki szatni i inne. Zakażenie jest również możliwe przy stosowaniu zwykłych myjek, artykułów pielęgnacyjnych (pościel, termometry, statki), ręczników. Dlatego ważne jest używanie gumowych butów i oddzielnych ręczników do siedzenia podczas zmiany ubrania. Te ręczniki nie powinny być używane do suszenia i powinny być gotowane. Będąc leczonym w oddziale, musisz wymagać dezynfekcji obiektów publicznych.

Ponadto bardzo często grzyb jest przenoszony przez czyjeś buty i podczas przymierzania butów w sklepie. Wysokim prawdopodobieństwem autoinfekcji jest ponowna infekcja pacjenta, który poddany jest długoterminowemu leczeniu zmian skórnych stóp i paznokci, jeśli nie zostaną spełnione wymagania dotyczące obróbki butów i skarpet. Prawie wszystkie noworodki są dotknięte grzybami drożdżopodobnymi z rodzaju Candida, a autoinfekcja z kandydozą błony śluzowej jamy ustnej występuje, gdy higiena nie jest przestrzegana – nie ma leczenia sutków, rogów, zabawek, które dziecko przyjmuje do ust. Choroby, które nie są zakaźne, ale niebezpieczne kokcydioidoza, infekcje grzybicze pleśni i histoplazmoza.

Objawy

Jak się dowiedzieliśmy, grzyby w ludzkim ciele mogą powodować różne choroby. Oznaki grzyba w ludzkim ciele będą zależeć od jego rodzaju i lokalizacji zmian. Najczęściej dotyczy to skóry, w tym fałd, paznokci i błon śluzowych. Ponieważ różne rodzaje patogenów powodują uszkodzenia, objawy grzybiczych chorób skóry są różne..

Grzybica skóry gładkiej wywołana przez grzyby z rodzaju mikrosporum, pasożytuje na skórze psów i kotów, przejawia ogniska w otwartych obszarach skóry, a także w zamkniętych obszarach ciała, jeśli dziecko lub dorośli kładą zwierzęta na łóżku. Ogniska mają zaokrąglony lub owalny kształt, różowy kolor i wyraźne granice. Wałek obwodowy jest pokryty pęcherzykami i skórkami i unosi się powyżej poziomu skóry. Ogniska zwykle nie przekraczają 1-2 cm średnicy, mogą być wielokrotne i łączyć się.

Pokonanie gładkiej skóry przez drożdże Malassezia furfur powoduje wielokolorowe porosty. Chore osoby młode i w średnim wieku. Małe plamki pojawiają się na skórze pleców, klatki piersiowej, szyi i głowy. Występuje znacznie mniejsze ryzyko wystąpienia kończyn górnych i dolnych oraz obszarów pachwinowo-udowych. Plamy są najpierw różowe, a następnie ciemnobrązowe. Może wystąpić niewyrażony peeling, który nasila się, gdy ostrość zostanie zeskrobana. Wysypki często łączą się i tworzą rozległe obszary. Po opalaniu w wyniku zwiększonego obierania białe plamy pozostają w miejscu oryginalnych ognisk.

Zdjęcie wielokolorowego porostu

Choroba charakteryzuje się przewlekłym przebiegiem i częstymi zaostrzeniami. Leczenie tych chorób zostanie rozważone w odpowiedniej sekcji..

Choroba grzybicza pachwiny u mężczyzn (naskórka pachwinowa)

Klęska fałd pachwinowych u mężczyzn występuje częściej niż u kobiet. Wynika to z różnicy w składzie potu u obu płci i ciągłego urazu bioder u mężczyzn podczas tarcia z moszny. Na fałdy zwykle wpływa symetrycznie, nawet jeśli z drugiej strony nie występują objawy kliniczne, należy o tym pamiętać i przeprowadzić leczenie obszarów dwóch fałd pachwinowych. Możliwe jest również utajony przebieg zmiany moszny, na którą stale ma wpływ. Choroba zaczyna się ostro – na skórze w pachwinie pojawia się jasnoczerwony punkt skupienia z łuszczeniem się, który ma wałek obwodowy.

Ponieważ obwodowy wzrost pierścieniowy jest charakterystyczny dla naskórka, ognisko szybko się rozszerza, a grzyb między nogami rozciąga się daleko poza fałdy. Grzyb wprowadza się w nowe obszary, podczas gdy wysypki łączą się w jedną zmianę przypominającą girlandę. Pacjent martwi się swędzeniem.

Możliwe jest przejście stanu zapalnego do moszny i penisa. W centrum ogniska proces zaczyna ustępować, a na obrzeżach nadal występuje ostre zapalenie, podatne na ekspansję. Z czasem zaczerwienienie skóry staje się brązowe i nie następuje całkowite przywrócenie koloru skóry. Jeśli leczenie nie jest zalecane, możliwe jest przejście od ostrej do przewlekłej. Można powiedzieć, że objawy i leczenie grzybiczych zmian skórnych są praktycznie takie same.

Grzyb u kobiet

Jeśli mówimy o epidermofitozie, u kobiet na fałd międzykręgowy częściej wpływa przejście od zakażenia do pośladków. Po pierwsze, wysypki pojawiają się w postaci zaokrąglonych plam o różowawym kolorze, które mają wyraźne granice i nieznacznie wznoszą się nad powierzchnią skóry. Podobnie jak u mężczyzn, następuje stopniowy wzrost ognisk i ich fuzji – w rezultacie jeden duży punkt ogniskowy ma kształt zapiekanki. Grudki znajdują się na obrzeżach ogniska. Następnie środkowa strefa ostrości zanika, ponieważ w środku zapalenie zmniejsza się, złuszczanie staje się niewidoczne. Na obwodzie trwa ostry proces i powstaje wyraźna poduszka zapalna (nazywa się to objawem rdzenia). Swędzenie jest głównym objawem.

Czynnik sprawczy może również wpływać na fałdy pod gruczołami sutkowymi, jednak jest to mniej powszechne..

Choroba zaczyna się od pojawienia się jednego swędzącego miejsca o różowo-czerwonym kolorze. Plama ma okrągły kształt, lekko łuszczący się, a krawędzie lekko unoszą się nad skórą, tworząc wałek. Istnieje również tendencja do wzrostu wzdłuż obrzeży i obejmowania coraz większej liczby obszarów (zdjęcie powyżej). Szybki wzrost ognisk jest ułatwiony przez zwiększoną wilgotność fałdów pod gruczołami sutkowymi, co stwarza warunki do namnażania grzybni grzyba. Charakterystycznie symetryczna zmiana. Oprócz dermatofitów w 3-5% przypadków patogeny Candida i pleśni powodują grzyby pod gruczołami sutkowymi. Leczenie zostanie omówione poniżej..

Jeśli weźmiemy pod uwagę inne lokalizacje zakażenia drożdżakowego, wówczas u kobiet dominuje porażka błony śluzowej pochwy – kandydoza sromu i pochwy. Objawy kliniczne obejmują tandetne wydzielanie (obfite lub umiarkowane), swędzenie, pieczenie i podrażnienie zewnętrznych narządów płciowych, nieprzyjemny zapach, zwiększone swędzenie w nocy lub po zabiegach wodnych. Jedną z cech przebiegu kandydozy tej lokalizacji jest to, że łączy się ją z bakteryjną florą oportunistyczną, która ma wysoką aktywność enzymatyczną i stwarza warunki do wprowadzenia grzybów do błony śluzowej. Zmianom narządów płciowych u kobiet towarzyszy również kandydoza fałdu międzykręgowego i pachwinowo-udowego. Tym szczerym zmianom skórnym towarzyszy rozdzierający świąd.

Kandydoza fałdu międzykręgowego i fałdów pachwinowo-udowych jest bardzo powszechna u niemowląt. Cechą kliniczną jest tendencja do rozprzestrzeniania się – proces w postaci rumieniowatych wysypek i pęcherzyków rozciąga się na pośladki, biodra, dolne nogi, zdarzają się przypadki zaangażowania w proces i skórę stóp.

Grzyb podczas ciąży

Podczas ciąży zwiększa się częstość występowania kandydackiego zapalenia pochwy, które w tym okresie występuje u 30–40% kobiet w ciąży. Dla wielu pierwszy epizod choroby występuje właśnie w czasie ciąży. Jego częstotliwość wzrasta w ostatnim trymestrze ciąży, szczególnie u Primiparów, i osiąga 44% przed porodem. Podczas ciąży kandydoza pochwy może przebiegać bezobjawowo lub z częstymi nawrotami. Wynika to z faktu, że ciąża jest czynnikiem ryzyka tej choroby, ponieważ występują zmiany w równowadze hormonalnej. Stan pogarsza się, jeśli cierpi kobieta w ciąży cukrzyca.

Objawami klinicznymi są: intensywne podrażnienie i swędzenie pochwy, pieczenie warg sromowych, zsiadłe białe wydzieliny, ból podczas stosunku, zwiększone uczucie pieczenia podczas oddawania moczu. Kandydoza zapalenia sromu i pochwy podczas ciąży ma szczególne znaczenie, ponieważ nie można wykluczyć możliwości zakażenia płodu.

Zmiany stóp

Zakażenia grzybicze międzypalcowe wywołane przez patogeny rubrofity i znacznie rzadziej przyczyną grzybiczych zmian stóp są naskórka. W przypadku rubrofitu i naskórkowatości występuje połączone uszkodzenie skóry i paznokci. W przypadku grzybic pleśni stóp równoczesne uszkodzenie skóry i paznokci nie jest charakterystyczne – dotyczy to zarówno paznokci, jak i skóry. Rubrofitia jest główną częścią wszystkich grzybic stóp i stanowi 70-90% przypadków zmian grzybiczych tej lokalizacji.

Najczęstszą początkową lokalizacją z rubrofitią są 3-4 fałdy międzypalcowe stóp. Z biegiem czasu, jeśli nie jest leczona, infekcja rozprzestrzenia się dalej i wpływa na wszystkie fałdy między palcami, podeszwą, bocznymi częściami stopy i plecami. Rubrofitia charakteryzuje się „suchymi” objawami grzybicy – łuszczącymi się (zwanymi płaskonabłonkowymi) i zrogowaciałymi (płaskonabłonkowymi – keratotycznymi) postaciami. Znacznie rzadziej (zwykle z zaostrzeniami) wysiękowe postacie rubrofitu występują z wysypką pieluszkową i powstawaniem pęcherzy.

At zużyte, płaskonabłonkowa rubrofitoza odnotowano niewielkie objawy kliniczne: w fałdach między palcami stwierdza się lekkie łuszczenie (łuski w kształcie mąki) i małe płytkie pęknięcia. Bruzdy skórne na podeszwach są jakby posypane mąką. Pacjenci z tą postacią nie martwią się niczym lub skarżą się na łagodne swędzenie. W tej formie rubrofit istnieje od bardzo dawna..

Sucha skóra z czasem wzrasta, staje się szorstka i szorstka. Warstwa rogowa skóry pogrubia się i pojawiają się szorstkie miąższe, głębokie bolesne pęknięcia (szczególnie na piętach). Taka płaskonabłonkowa keratotyczna postać występuje u 70–80% osób starszych.

Epidermofitoza stóp jest na drugim miejscu. W tej przewlekłej chorobie grzybiczej dotyczy to stóp i bardzo często paznokci, a wałki do paznokci nie są zaangażowane. Jeśli na etapie zmiany skórnej zostanie podjęte skuteczne leczenie miejscowe, zapobiegnie to zajęciu się paznokci. W przeciwieństwie do rubrofitu naskórka występuje w różnych formach, a wśród nich prowadzi intertriginous form. Zaczyna się od złuszczania skóry między trzecim i czwartym palcem, pojawia się swędzenie i pieczenie, a następnie rozwija się wysypka pieluszkowa, pojawiają się pęcherzyki, które otwierają się z powstawaniem pęknięć w fałdzie pod palcami.

Pęknięcie jest bolesne, otoczone złuszczonym naskórkiem, a przy długotrwałym chodzeniu pogłębia się, powodując ból pacjenta. Kiedy dołącza się flora bakteryjna, pojawia się zaczerwienienie, nasilają się bóle i swędzenie. Biorąc pod uwagę, że przebieg choroby jest przewlekły, leczenie powinno być długie, w przeciwnym razie latem będą zaostrzenia co roku.

Spośród zmian skórnych, które można pomylić ze zmianami grzybiczymi, możemy wyróżnić grzybica grzybowa i parapsoriasis, które nie mają charakteru grzybowego. Z grzybicą grzybiczą na skórze (dotyczy to skóry ramion, klatki piersiowej, brzucha, przedramion, pleców, bioder) pojawiają się różowoczerwone plamy i płytki o średnicy do 3-4 cm. W różnych obszarach kolor plam może się różnić – od jasnobrązowego do brązowo-czerwonego . Mają zaokrąglony kształt, wyraźne granice i szorstką powierzchnię. Na powierzchni blaszek nie ma wzrostu włosów. Niektóre płytki mogą mieć skorupy krwotoczne. Płytki wznoszą się nieco ponad skórą.

Częstym wysypkom towarzyszy okresowe swędzenie. Charakterystyczne jest, że plamy pojawiają się stopniowo, obejmując różne części ciała, a liczba plam rośnie. Plamy mogą znikać spontanicznie, a następnie pojawiać się w tych samych miejscach lub na zdrowej skórze. Płytki i plamy łączą się ze sobą, a utworzone ogniska mogą zajmować całe obszary anatomiczne.

Parapsoriasis objawia się pojawieniem się grudek i płytek z łuszczącą się obwódką na obwodzie. Wysypki z parapsoriasą plackowatą są czerwonawo-różowe, czasem towarzyszy im swędzenie.
W przypadku parapsorozy w kształcie kropli zwiększa się przepuszczalność ściany naczyń i pojawiają się małe guzkowe wysypki o jasnoróżowym kolorze.

Istnieją ostre, podostre i przewlekłe postacie parapsorozy. Postać przewlekła jest bardziej powszechna. Pojawiają się spłaszczone gęste w dotyku. Są one zlokalizowane głównie na przedramionach, wewnętrznych powierzchniach ramion, klatki piersiowej, w pobliżu sutków i górnej części pleców. Wysypki nie są grupowane i nie łączą się. Nie ma to wpływu na skórę głowy, twarzy, dłoni, podeszew.

Zmiany grzybicze w poszczególnych lokalizacjach mają określone objawy. Grzyb oka (zakażenie grzybicze oczu) występuje częściej u pacjentów z niedobór odporności, z chorobami onkologicznymi, odżywianiem dożylnym, po ciężkich interwencjach chirurgicznych. Zakażenia grzybicze narządu wzroku pleśnią obserwuje się z urazami lub po leczeniu chirurgicznym. Najważniejsze w tej lokalizacji są pleśń i drożdże..

Objawy mogą być różne i zależy to od głębokości uszkodzenia narządu wzroku. Może to być infekcja zewnętrzna (zapalenie rogówki) lub endogenny (zapalenie wnętrza gałki ocznej), gdy Candida namnaża się po operacji jelit lub w wyniku masowej antybiotykoterapii, dostaje się do krwioobiegu i do oka. W przypadku zapalenia rogówki występuje ból oka, muchy, pogorszenie i utrata wzroku.

W przypadku zapalenia wnętrza gałki ocznej obserwuje się obustronne uszkodzenie, następuje odwarstwienie siatkówki, zapalenie przechodzi do ciała szklistego, rozwija się zapalenie tęczówki, ropa gromadzi się w komorze oka. Aspergillus naczynia oka są dotknięte, więc siatkówka cierpi bardziej i odnotowuje się jej całkowite oderwanie. W przypadku aspergilozy często dotyczy to żółtej plamy. Zakażenie pleśnią jest trudniejsze, a rokowanie gorsze niż w przypadku zakażenia drożdżakami..

Grzybica gardła – Dość powszechna choroba laryngologiczna. W 80% przypadków chorobę wywołują grzyby drożdżopodobne Candida i pleśni Aspergillus, Penicillium, Cephalosporum. Kandydoza jamy ustnej i gardła jest charakterystyczna dla osób z niedoborem odporności. Grzybica celu i krtani u pacjentów rozwijają się szczególnie szybko i postępują poważnie Pomoce.

Objawy penicyloza, kandydoza i aspergiloza gardła są takie same. Choroba zaczyna się od bólu gardła, gorączki, zaczerwienienia błony śluzowej i pojawienia się małych białych złogów na błonie śluzowej. Płytki narastają w wyniku rozmnażania grzybów i ich funkcji życiowych i pojawia się rozległa martwica błony śluzowej. Wiele szarawo-białych nalotów znajduje się wszędzie: na migdałkach, podniebieniu, języku, łukach..

Jeśli choroba staje się przewlekła, powyższe dolegliwości pojawiają się z częstotliwością od dwóch do trzech tygodni, ale zaczerwienienie gardła nie jest wyraźne, a obszary płytki nazębnej nie są bardzo rozległe, naloty są cienkie i częściej mają kiepski charakter. Można je łatwo usunąć, odsłaniając czerwoną błonę śluzową. Jeśli płytka nazębna jest gęsta, to po jej usunięciu odsłonięta jest krwawiąca błona śluzowa, która przypomina porażkę w błonicy. Zmiany grzybicze górnych dróg oddechowych i ucha mają cięższy przebieg niż zmiany bakteryjne o tej samej lokalizacji. W dzieciństwie zmiany grzybicze narządów laryngologicznych mogą powodować rozsianą grzybicę trzewną i posocznicę grzybiczą. At konidiobolese błona śluzowa jamy nosowej z jednej strony i tylko dolna koncha nosowa jest dotknięta. Pacjent skarży się na przekrwienie błony śluzowej nosa, czasami występuje wydzielina lub krwawienie. Charakterystyczne jest również rozprzestrzenianie się infekcji grzybiczych w zatokach nosa, na skórze czoła, nosa i policzków.

Często inwazyjny proces grzybiczny obserwuje się nie tylko w jamie ustnej, ale także w przełyku, żołądku i jelitach. Lokalizacja grzybicy przewodu pokarmowego u pacjentów z AIDS staje się źródłem kandydozaemia. W szczególności grzyby w jelitach kandydoza jelit, jak forma izolowana występuje rzadko.

Kandydoza okrężnicy jest częściej obserwowana w połączeniu z innymi patogenami o charakterze bakteryjnym. Najczęściej jest to kontynuacja kandydozy żołądka. Candida może być składnikiem normalnej flory jelitowej, ale w takich przypadkach jego wzrost jest tłumiony przez inne mikroorganizmy w jelicie, a grzyb nie rozmnaża się. Przy tłumieniu flory przez antybiotyki szybkie namnażanie drożdży rozpoczyna się od utworzenia grzybni. Zatem antybiotykoterapia jest czynnikiem predysponującym do kandydozy jelit. Objawy grzybów jelit są różne i zależą od stopnia uszkodzenia..

W przypadku uszkodzenia jelita cienkiego pojawiają się dolegliwości bólowe brzucha, które są spastyczne, wzdęcia, biegunka oraz obecność krwi i śluzu w stolcu, co przypomina objawy niespecyficzne wrzodziejące zapalenie jelita grubego. W przypadku biegunki Candida Candida jest jedynym patogenem wydalanym z kałem. Równolegle ujawniają się objawy ogólnoustrojowej kandydozy: uszkodzenie jamy ustnej i błony śluzowej narządów płciowych. W przypadku kandydozy odbytnicy obserwuje się ból odbytnicy i czopów, często obserwuje się zaczerwienienie i swędzenie w odbycie (zapalenie okołozębowe kandydodermit) Przewlekła kandydoza jelit jest czynnikiem rozwoju zespołu przewlekłego zmęczenia.

Grzybica żołądka jest rzadka. Grzyb w żołądku (Candida) znajduje się w próbkach z biopsji wrzodów żołądka i przewlekłe zapalenie błony śluzowej żołądka. Tylko znaleziska struktur grzybni, a nie pojedynczych komórek, niezawodnie potwierdzają kandydozę żołądka. Często Candida spp. wydzielają się w połączeniu z Helicobacter pylori, co powoduje cięższy przebieg. Istnieje choroba z charakterystycznymi objawami zapalenia żołądka – uporczywy ból w żołądku, nudności, odbijanie i dyskomfort. Przeprowadzona standardowa terapia przeciw Helicobacter powoduje wzrost częstości kandydozy, dlatego leki przeciwgrzybicze są objęte terapią przeciwbakteryjną. W przypadku aspergilozy zmiana przełyku jest bardziej charakterystyczna. W przypadku aspergilozy jelitowej często rozwijają się krwawe wymioty i krwawe stolce..

Grzybice ogólnoustrojowe

Grzybice układowe są bardzo trudne i występują u osób osłabionych i są w nich najczęstsze kandydoza. Nabiera charakteru systemowego, rozprzestrzenia się (masowy wzrost patogenu w ciele) i postępuje jak posocznica grzybowa z porażką wszystkich narządów i rozwojem wstrząsu septycznego. Częściej ta postać występuje u pacjentów z rakiem i na ostatnim etapie AIDS. Kandydoza rozpoczyna się u takich pacjentów ze zmianami błon śluzowych jamy ustnej, gardła i przełyku, a następnie patogen rozprzestrzenia się hematogennie w organizmie i rozwija się posocznica Candida. W takim przypadku grzyb wysiewa się we krwi, co ma wartość diagnostyczną.

Objawy infekcji grzybiczej w ciele objawiają się wysoką gorączką i zatruciem. Gorączka z powtarzającymi się dreszczami i obfitym poceniem się. W tym przypadku wpływają na narządy wewnętrzne i charakterystyczny jest wygląd kilku ognisk. Często rozwija się uszkodzenie siatkówki – pacjent skarży się na ból oka i zaburzenia widzenia. Uszkodzeniu płuc towarzyszy pojawienie się w nich nacieków i objawia się silnym kaszlem, z lepką plwociną i smugami krwi. Nacieki w płucach łączą się i często tworzą się jamy. W proces zaangażowane są opłucna i śródpiersiowe węzły chłonne..

Kandydaci mogą powodować ropień mózgu i ropne zapalenie opon mózgowych. Kiedy rozwija się rozpowszechnianie ropień nerki, co szybko prowadzi do ostra niewydolność nerek. Klęska układu mięśniowo-szkieletowego przebiega w formie zapalenie kości i szpiku, zapalenie stawów i zapalenie mięśni. Kandydoza układu pokarmowego przebiega z uszkodzeniem błony śluzowej w całym – od jamy ustnej do odbytnicy. Ciężko rozpowszechniony przebieg kandydozy często kończy się śmiercią pacjenta.

Mucorosis płuca występują u pacjentów białaczka, który otrzymał leki immunosupresyjne. Przejawia się gorączką, silnym bólem w klatce piersiowej, dusznością, krwiopluciem. Mimo leczenia choroba postępuje i następuje śmierć.. Kryptokokoza płuc znalezione w AIDS. Choroba postępuje szybko, powstają wysięk opłucnowy, krwioplucie, powstają jaskinie i szybkie rozprzestrzenianie się patogenu..

Wiele patogenów to gleba (na przykład grzyby pleśniowe), a ich zarodniki są stale w powietrzu, kurzu domowym, na gnijącym drzewie lub korze. Po wdychaniu dochodzi do infekcji – zarodniki dostają się do dróg oddechowych, grzyb w płucach rośnie, namnaża się, powodując objawy kliniczne.

Najczęściej wywoływane są choroby grzybicze płuc aspergilli, ponieważ tlen jest potrzebny do ich rozwoju. Aspergiloza często rozwija się u osób osłabionych: z gruźlica, posocznica, białaczka. Objawy choroby są różne i zależą od lokalizacji zmiany – oskrzeli lub płuc.
Obturacyjny aspergiloza oskrzela (występujące u pacjentów z AIDS) objawia się duszność, gorączka, dreszcze, kaszel, krwioplucie i wytwarzanie plwociny, w których znajduje się grzybnia grzyba. Czasami dochodzi do nieżytowego zapalenia oskrzeli wrzodziejące zapalenie oskrzeli, który jest wykrywany przez bronchoskopię.

At aspergiloza płucna aspergillas wypełniają już utworzone wnęki w płucach. Pojawia się krwioplucie, krwawienie, kaszel, utrata masy ciała. Śmierć następuje z powodu niewydolności oddechowej, krwawienia, połączonych bakteriami zapalenie płuc. Czasami aspergiloza płucna nie jest klinicznie oczywista, a diagnoza jest ustalana radiologicznie.

Endemiczna głęboka grzybica – kokcydiomykoza ma również postać płucną. Choroba postępuje z rozwojem ognisk, przewlekłych nacieków i jam w płucach. Specyficzne ziarniniaki pojawiają się w płucach, łączą się, chwytają cały płat płuca. Ziarniniaki są nekrotyczne i tworzą jaskinie jak w gruźlica lub ropnie. Powstałe ropnie połączone są fistycznymi pasażami ze skórą, a po drodze dodatkowo wpływają na opłucnę i kości. W ciężkich przypadkach przychodzi rozprzestrzenianie krwiotwórcze i endospory przenikają do krwi i są przenoszone w całym ciele, dając wtórne ogniska w wielu narządach.

Analizy i diagnoza grzybic

W przypadku grzybic dotknięte są różne tkanki, a zatem materiałem do diagnozy są łuski skóry i paznokci, ropa, dotknięte włosy, plwocina, krew, sok żołądkowy, żółć, kał, próbki biopsji narządów wewnętrznych i tak dalej. Ale dzisiaj rozważamy grzybicze choroby skóry, więc pełna analiza grzybów skóry obejmuje:

  • Badanie mikroskopowe materiału. Aby zebrać materiał, wykonuje się skrobanie od patologicznego skupienia na skórze lub błonie śluzowej. Materiał jest badany pod mikroskopem w celu wykrycia grzybni grzybiczej. Skrobanie grzyba jest najpierw oglądane w kropli soli fizjologicznej, a następnie materiał jest barwiony. Badanie mikroskopowe nie zawsze określa podstawowy patogen..
  • Hodowlę patogenów izoluje się. Aby to zrobić, siej na pożywkach. Każda grupa grzybów wymaga własnego środowiska. Powszechnymi pożywkami są agar peptonowo-mięsny z krwią, brzeczka piwna, próbna Saburo. Metoda kulturowa jest prowadzona przez długi czas, a jej czułość wynosi 50%.
  • Badanie serologiczne próbek krwi. Jednak reakcje serologiczne nie są krytyczne w diagnozie grzybic. Ich wyniki są cenne dla porównania danych z badań kulturowych i mikroskopowych. Przeciwciała IgG Candida albicans są markerem ogólnoustrojowej kandydozy.
  • Najdokładniejsza jest analiza grzyba za pomocą PCR – oznaczanie patogenów DNA. Reakcja łańcuchowa polimerazy umożliwia uzyskanie bardzo specyficznego wyniku w krótkim czasie.
  • Oprócz standardowych metod badawczych i PCR stosowana jest metoda sprzętowa – dermatoskopia w celu zidentyfikowania charakterystycznych oznak w obszarach skóry, włosów i paznokci dotkniętych grzybnią.

Leczenie grzybicy

Leczenie grzybicze może być miejscowe, ogólnoustrojowe i łączone. Bardzo często walka z tym patogenem wymaga zastosowania dwóch metod. Miejscowe leczenie stosuje się w przypadku powierzchownych zmian skórnych, jeśli ostrość jest ograniczona i nie ma zaangażowania włosów i paznokci. Leczenie miejscowe jest również przeprowadzane w przypadkach, gdy pacjent ma przeciwwskazania do leczenia ogólnoustrojowego.

Jeśli grzyb skóry znajduje się na ciele, leczenie często nie jest długie i nie powoduje trudności, jeśli lokalny preparat zostanie odpowiednio wybrany i czas leczenia zostanie dotrzymany. Ale w celu usunięcia patogenu, który spowodował uszkodzenie paznokcia, zajmie to kilka miesięcy, co często wymaga leczenia skojarzonego (miejscowego i ogólnoustrojowego). Jak wyleczyć grzyba i jakie leki istnieją na to? Wszystkie leki przeciwgrzybicze są podzielone na grupy:

Biorąc pod uwagę, że czasami bardzo trudno jest usunąć grzyba z organizmu, firmy farmaceutyczne są ciągle w stanie wyszukiwania i są zainteresowane wynalezieniem skutecznego leku dla grzyba. Poszukiwanie takich leków polega również na wydaniu nowych formularzy. Obecnie na rynku farmaceutycznym znajduje się krem ​​na grzyby, maści, spray, lakier, proszek i krople, które są wygodne w użyciu. W przypadku grzybic układowych lub grzybicy paznokci stosuje się tabletki z grzyba w środku – Exifin (nowoczesny lek przeciwgrzybiczy generyczny z substancją czynną terbinafiną), Lamisil (terbinafina), Terbinox (terbinafina), Flukonazol (przedstawiciel klasy triazolu).

Flukonazol jest wydalany z moczem. Klirens nerkowy (klirens) charakteryzuje funkcję wydalniczą nerek. Klirens tego leku jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Do tej pory najbardziej obiecujące tabletki pochodzą ze skóry grzybowej i paznokci grupy alliloaminowej. Terbinafina (tabletki Lamisil, Exifin, Binafin) uważa się za skuteczne w przypadku grzybica paznokci, ponieważ ma keratotropię i daje wysoki wskaźnik wyleczenia.

W leczeniu grzybic ogólnoustrojowych stosuje się leki dożylne. Skuteczne Amfoterycyna B. (proszek do przygotowania roztworu do infuzji), worykonazol (Vfend, Worykonazol Acry – tabletki liofilizat do przygotowania roztworu), kaspofungina (Cancidas do podawania dożylnego). Także dla wszystkich rodzajów grzybic flucytozyna (Ankotil do podawania dożylnego), itrakonazol (tablety Itrazol, Irunin, Orungal).

Jak leczyć grzyby na ciele?

Leczenie grzyba skórnego na ciele, a także grzyba międzypalcowego zwykle wymaga jedynie miejscowego zastosowania kremu, maści lub roztworu, w przypadku zmian na głowie. W rzadkich przypadkach, w przypadku rozległych i zaawansowanych zmian, może być wymagana terapia skojarzona, co zwiększa skuteczność leczenia, jednocześnie skracając czas leczenia.

Korzystając z zewnętrznych środków zalecanych przez lekarza, należy ściśle przestrzegać instrukcji dotyczących częstotliwości używania leku – niektóre leki stosuje się raz dziennie, niektóre dwa razy.

Ważne jest, aby nie przerywać leczenia, ponieważ zmniejsza to jego skuteczność. Jak pozbyć się grzyba na zawsze? Dermatolodzy zalecają przedłużenie leczenia miejscowego po ustąpieniu wszystkich objawów o kolejne 7-10 dni. Dla skutecznego leczenia lepiej jest użyć certyfikowanej maści na grzyby skórne z dowolnej firmy farmaceutycznej. Ich wybór jest duży i co roku pojawiają się nowe, bardziej zaawansowane rozwiązania. W przypadku grzybicy skóry leki uważa się za skuteczne terbinafina, naftyna, sertokonazol, ketokonazol, bifonazol + mocznik.

Pomimo dużego wyboru leków czasami stosuje się leki od dawna znane – kwas undecylenowy (maść Mykoseptyna), Gryzeofulwina Farkosa (mazidła), cyklopiroks (narkotyki Batrafen – krem, lakier), chloronitrofenol (Nitrofungina rozwiązanie do użytku zewnętrznego).

  • Śmietana Klotrimazol Jest najpopularniejszym miejscowym lekiem przeciwgrzybiczym. Narkotyki Candibene (substancja czynna klotrimazol) jest bardzo szeroko stosowana w dermatologii, ponieważ istnieje kilka postaci – krem, roztwór i tabletki dopochwowe (stosowane w leczeniu kandydologicznego zapalenia sromu i pochwy). Śmietana Candibene stosowany w leczeniu grzybicy stóp, fałdów skóry, łupieżu pstrego, mikrosporii skóry gładkiej, erythrasma. Jednak dla 5,8% pacjentów ten lek jest nieskuteczny..
  • Śmietana Zalain. Substancja czynna sertakonazol, który jest oparty na dwóch substancjach przeciwgrzybiczych – benzotiofen i imidazol, dlatego ma podwójny mechanizm działania. Ponieważ jest to podwójny lek przeciwgrzybiczy, wykazuje maksymalną skuteczność kliniczną. Tak więc w przypadku dermatofitozy i łupieżu pstrego jest skuteczny w 100%, z kandydozą skóry w 95%. Wyraźny efekt grzybobójczy minimalizuje ryzyko nawrotu po leczeniu. Ważne jest również, aby lek miał działanie przeciwzapalne i przeciwbakteryjne. Jest to ważne, ponieważ grzybice powierzchowne są często komplikowane przez infekcję bakteryjną. Odnotowano również przeciwświądowe działanie sertakonazolu. Pomimo głębokiego wnikania w skórę wchłanianie ogólnoustrojowe jest bardzo niskie..
  • Śmietana Onabet – nowa generacja leku z substancją czynną azotanem sertakonazolu. Podobnie jak poprzedni lek ma szeroki zakres działania grzybobójczego.
  • Z bardziej nowoczesnych leków można nazwać leki zawierające substancję czynną terbinafina – 1% kremu Terbinox. W niskich stężeniach terbinafina wykazuje działanie grzybobójcze przeciwko dermatofitom, pleśniom i grzybom dimorficznym, dlatego jest skuteczna w przypadku epidermofitozy pachwinowej, zmian skórnych ciała, grzybic stóp, wielokolorowych porostów i zakażeń drożdżakami. Do leczenia grzybicy skóry tułowia, stóp, nóg wystarczy stosować krem ​​1 raz dziennie przez tydzień. Kandydoza skóry i wielokolorowe porosty wymagają dłuższego leczenia (2 tygodnie) i większej częstotliwości stosowania (2 razy dziennie). Zmniejszenie lub zanik objawów klinicznych obserwuje się już w pierwszych dniach leczenia. Jeśli obróbka zostanie przeprowadzona nieregularnie lub przedwcześnie zakończona, istnieje ryzyko wznowienia procesu.
  • Śmietana Lamisil (substancja czynna terbinafina). Ma działanie grzybobójcze i fungistatyczne, podobnie jak poprzedni lek. Nakłada się 1 lub 2 razy (w zależności od choroby) cienką warstwą na skórę i sąsiednie obszary. Wskazania i schematy leczenia są takie same jak w poprzednim leku. At grzybica paznokci terbinafina ma większą skuteczność niż inne leki.
  • Śmietana Exoderyl (substancja czynna naftyna z grupy alliloaminy) Aktywny przeciwko dermatofitom, pleśniom i drożdżom. W odniesieniu do dermatofitów i grzybów aspergillus działa grzybobójczo, podczas gdy grzybobójczo lub grzybobójczo na grzyby drożdżowe (w zależności od szczepu mikroorganizmów). Lek ma również postać rozwiązania. Skuteczny w przypadku zmian skórnych, fałdów skórnych, przestrzeni między palcami, infekcji paznokci, łupież pstry i kandydoza skórna.
  • Można również nazwać ich zewnętrzne produkty na bazie naftyfiny Mycoderil (krem, roztwór), Egzostat, Mykozol Evalar (rozwiązanie), Naftoderil (krem).

Preparaty niefarmaceutyczne są w sprzedaży. Na przykład, Maść Novastep, który ma naturalną podstawę i jest sprzedawany za pośrednictwem sklepów internetowych. Novastep zawiera olejek z mięty pieprzowej, witaminę E, piżmo bobrów. Producent twierdzi, że siedmiodniowy cykl leczenia wystarczy, aby zniszczyć infekcję grzybiczą. Jeśli ten czas jest wystarczający do leczenia skóry (chociaż istnieją wątpliwości z powodu braku aktywnych składników przeciwgrzybiczych w kompozycji), wówczas bardzo niewiele potrzeba, aby wyeliminować infekcję paznokci.

Kolejny krem Tinedol posiada certyfikat, w którym jest pozycjonowany jako perfumy i kosmetyki do pielęgnacji skóry nóg. Skład kremu Tinedol obejmuje glicerynę, karbomer, klimbazol, lanolina, wosk emulsyjny, metyloparaben, olejek miętowy. Climbazole jest syntetycznym lekiem przeciwgrzybiczym, który ma działanie przeciwgrzybicze z całej tej kompozycji. Ale najprawdopodobniej jest obecny w niewystarczającym stężeniu, dlatego zgodnie z recenzjami krem ​​Tinidil nie jest skuteczny w leczeniu infekcji grzybiczych stóp.

Skład oleju Zatrzymaj zasób (wyprodukowany w Indiach) oprócz syntetycznych środków przeciwgrzybiczych wspinazol, zawiera Mumiye-Asil, ekstrakt z piżma bobrowego, który tłumi witalną aktywność grzybów i farnezol, hamuje rozmnażanie flory bakteryjnej. Ma działanie bakteriobójcze, regenerujące, przeciwgrzybicze i przeciwzapalne. Cena Stop-Activ z grzyba nie jest znana w aptece, ponieważ ten lek nie jest tam dostępny, ale jest sprzedawany za pośrednictwem sklepów internetowych, gdzie można go kupić, składając zamówienie na stronie internetowej. Prawdziwe opinie na temat Stop Asset z grzyba są w większości negatywne.

Wiele osób odstręcza fakt, że nie jest to produkt farmaceutyczny i nazywają to wątpliwym lekiem. Niektóre nie miały żadnego efektu, nawet z łagodnym stopniem grzybicy. Wielu straciło nieprzyjemny zapach nóg, a potem nie na długo. Olej wystarczy na 10 dni, biorąc pod uwagę, że należy go nakładać na wszystkie stopy. Nawet biorąc pod uwagę, że kompozycja zawiera substancję przeciwgrzybiczą klimbazol, konieczne jest pewne stężenie. Wielu zastanawia się nad lekami o udowodnionej skuteczności. W połączeniu z nimi efekt zatrzymania będzie miał wpływ.

Leczenie grzybicy paznokci

Jak już wspomniano powyżej, leczenie infekcji grzybiczych paznokci jest czasami trudne. Do leczenia stosuje się powyższe leki, ale w postaci roztworu. Terapia skojarzona jest optymalna, obejmująca ogólnoustrojowe leki przeciwgrzybicze (wewnątrz), usunięcie płytki paznokcia za pomocą środka litycznego i stosowanie leków przeciwgrzybiczych na zewnątrz. Niezależne leczenie miejscowe z usunięciem dotkniętej płytki paznokcia i użyciem środków zewnętrznych można podjąć tylko przy niewielkim stopniu uszkodzenia. Przy wyborze leczenia kieruje się wskaźnikiem uszkodzenia płytek paznokcia, który odzwierciedla nasilenie zmian.

  • Przy minimalnym stopniu zalecane jest tylko leczenie zewnętrzne.
  • Przy umiarkowanym stopniu możliwa jest dodatkowa recepta ogólnoustrojowych leków przeciwzapalnych.
  • Z wyraźnym stopniem – leczenie skojarzone: terapia ogólnoustrojowa i zewnętrzna.

W leczeniu grzybicy paznokci bardziej skuteczne jest stosowanie środków przeciwgrzybiczych w roztworze i połączenie ich ze śmietaną. Tak więc rozwiązanie Exoderyl nakładany na paznokieć dwa razy dziennie (rano i wieczorem), a przedtem noga jest gotowana na parze, a choroba jest usuwana tak bardzo, jak to możliwe. Ten lek jest przepisywany w przypadku zmian mniejszych niż 50% paznokci i mniej niż 3 paznokci. Roztwór ma wyraźne działanie przeciwbakteryjne, co jest ważne przy dołączaniu infekcji bakteryjnej. Jest przepisywany w połączeniu z podobnym kremem, który nakłada się raz wieczorem. Czas trwania leczenia wynosi co najmniej 6-8 miesięcy.

Biorąc pod uwagę, że w celu bardziej skutecznego i szybszego leczenia dotkniętą płytkę należy usunąć (chirurgicznie lub przy użyciu keratolityki), przemysł farmaceutyczny produkuje zestawy do leczenia grzybicy paznokci, które zawierają środek keratolityczny do stopniowego rozpuszczania chorego paznokcia. Zestaw do leczenia paznokci Mikospor – Jest to przeciwgrzybiczy środek keratynolityczny. Zestaw zawiera maść z dozownikiem zawierającym lek przeciwgrzybiczy bifonazol i keratolityczny mocznik, plastry i skrobak. Bifonazol ma działanie fungistatyczne. Maść zapewnia miękkie i bezbolesne usunięcie dotkniętej części paznokcia. Algorytm działania w leczeniu grzybicy paznokci:

  • Umyj nogę (dłoń), dokładnie wytrzyj.
  • Nałóż maść cienką warstwą na całą powierzchnię paznokcia i przykryj plastrem przez jeden dzień.
  • Po dniu usuń plaster, aby przytrzymać nogę (ramię) dotkniętym paznokciem w ciepłej wodzie i usuń zmiękczoną część paznokcia za pomocą skrobaka.
  • Wysusz paznokcie i ponownie nałóż maść i przymocuj plastrem.
  • Leczenie trwa 7-14 dni, aż do odsłonięcia gładkiego łożyska paznokcia.
  • Przez 3-4 tygodnie, 1 raz dziennie na łożysko paznokcia, należy nakładać krem ​​Microspore (zakupiony osobno). Kolejny zestaw do leczenia grzybiczych paznokci – surowica Mykozan, do którego przymocowane są jednorazowe pilniki do paznokci. Lek niszczy błonę lipidową grzybów i powoduje ich śmierć. Przez cały okres stosowania Mikozan raz w tygodniu musisz wyczyścić dotknięty paznokieć.
  • Serum stosuje się 2 razy dziennie na całą powierzchnię chorego paznokcia bez przerywania leczenia..
  • Po nałożeniu paznokieć suszy się.
  • Leczenie (danie główne) trwa co najmniej 4 tygodnie.
  • Po daniu głównym zaleca się stosowanie serum raz dziennie, aż do wzrostu zdrowego paznokcia. Może to potrwać 4-6 miesięcy lub dłużej – zależy to od obszaru zmiany i szybkości wzrostu paznokcia.

Żel może być stosowany w leczeniu łagodnej do umiarkowanej grzybicy paznokci. Neilaxpert Wartner (w zestawie jest aplikator). To samo narzędzie służy również do zapobiegania infekcjom grzybiczym stopy podczas odwiedzania saun, basenów, siłowni. Przed nałożeniem żelu lakier dekoracyjny jest usuwany, noga lub ramię z dotkniętym paznokciem są myte i suszone. Nakładaj żel na paznokieć 2 razy dziennie w dwóch warstwach. Zastosuj do pełnego wzrostu zdrowego paznokcia.

Czas trwania leczenia wynosi 1-3 miesiące. Lek tworzy film ochronny, który zapobiega rozprzestrzenianiu się infekcji, działa nawilżająco, odżywia płytkę paznokcia i wspomaga jej aktywny wzrost. Jednak nie zawiera określonych środków przeciwgrzybiczych, dlatego najprawdopodobniej będzie skuteczny w zapobieganiu infekcjom podczas wizyty w basenie i saunie.

Lakier do paznokci

Forma w postaci lakieru zawierająca różne substancje przeciwgrzybicze jest stosowana w leczeniu grzybicy paznokci na początkowym etapie oraz w przypadku niedawnych zmian na paznokciach. W innych przypadkach lakier nie jest stosowany niezależnie, ale w złożonym leczeniu systemowym. Pod koniec leczenia lakier jest używany rzadziej, aby zmniejszyć ryzyko nawrotu..

  • Oflomil lakier grzybowy (składnik aktywny chlorowodorek amorolfiny) Ma szerokie spektrum działania i jest skuteczny przeciwko dermatofitom, drożdżom i grzybom pleśniowym – najczęstszym patogenom grzybicy paznokci. Po nałożeniu substancja czynna wnika w płytkę i łożysko paznokcia. Stężenie terapeutyczne utrzymuje się przez 7-10, dlatego kolejne użycie zaleca się po 7 dniach. Jednak w celu wzmocnienia efektu po raz pierwszy lepiej jest nakładać lakier 2 razy w tygodniu. Układowe wchłanianie substancji czynnej jest znikome.
  • Loceryl lakier zawiera również substancję czynną chlorowodorek amorolfiny, który ma działanie grzybobójcze i grzybobójcze. Ma takie samo spektrum działania jak poprzedni lakier terapeutyczny. Stosuje się go 1-2 razy w tygodniu. Przed nałożeniem ostrożnie użyj pilnika do paznokci (jest przymocowany), aby usunąć dotknięte obszary paznokcia, odtłuść płytkę paznokcia alkoholem i nałóż lakier w jednej warstwie. Pozwól dobrze wyschnąć przez 2-3 minuty.
  • Grzybica BioPokrov lakier zawiera dwie aktywne substancje przeciwgrzybicze – cyklopiroks i klotrimazol. Aby zwiększyć skuteczność lakieru przed pierwszym użyciem, musisz odciąć większość chorego paznokcia (cienko go) i stworzyć nierówną powierzchnię.
    Przez pierwszy miesiąc lakier nakłada się codziennie raz dziennie. Raz w tygodniu lakier usuwa się dowolnym zmywaczem do paznokci. Drugi miesiąc lakieru należy nakładać 2 razy w tygodniu, a trzeci miesiąc – raz w tygodniu. W tym trybie lek stosuje się, aż paznokieć całkowicie wyzdrowieje. Następnie zastosuj kolejne 1-2 tygodnie jako środek ochronny.
  • Często są żądania w sieci Płonący lakier i Lakier Aflubin, ale takie leki do leczenia grzybicy paznokci nie istnieją. Leki Flamin i Aflubin należą do zupełnie różnych grup leków i nie mają działania przeciwgrzybiczego.

Ogromne znaczenie przywiązuje się do higieny stóp i walki z nadmiernym poceniem się. Podczas pocenia się stóp można zalecić pacjentom Pasta Teymurova. Ten lek jest uważany za środek antyseptyczny o działaniu dezynfekującym i wysuszającym i może być stosowany w celu zapobiegania infekcjom grzybiczym nóg. Obejmuje kwas borowy i tetraboran sodu, antyseptyczne, kwas salicylowy – działanie przeciwdrobnoustrojowe i keratoplastyczne, octan ołowiu i tlenek cynku – działanie przeciwdrobnoustrojowe, ściągające, urotropina i formaldehyd – działanie przeciwgrzybicze i przeciwdrobnoustrojowe. Pastę wciera się w skórę podeszwy i fałdy międzypalcowe po higienie przed snem przez 4 dni.

Środki antyseptyczne i dezynfekujące Formidron (substancja czynna formaldehyd). Stosuje się go na zewnątrz raz dziennie w leczeniu miejsc nadmiernego pocenia się. Przeciwwskazane do 14 lat. Możliwe są reakcje alergiczne i lokalne. Mając to na uwadze, najlepiej stosować ten lek do dezynfekcji obuwia pacjenta.

Chlorheksydyna Działa antyseptycznie na wiele bakterii, grzybów i wirusów. W porównaniu z prawdziwymi lekami przeciwgrzybiczymi ich skuteczność jest gorsza. Przy niskich stężeniach ma działanie bakteriostatyczne, a przy wysokich 4-5% (są stosowane w weterynarii) ma działanie bakteriobójcze. Jednak chlorheksydyna może być stosowana w kompleksowym leczeniu grzybic, szczególnie w przypadku wtórnej infekcji, do mycia dotkniętych obszarów.

Ten lek stosuje się w douching z kandydozą pochwy. W przypadku tej choroby kobietom przepisuje się również czopki lub tabletki dopochwowe o działaniu przeciwgrzybiczym: Pimafucyna, Zalain, Livarol, Irunin (substancja czynna intrakonazol). Przy podawaniu dopochwowym powstaje wystarczające stężenie substancji czynnych tych leków. Oprócz kandydozy często wykrywa się rzęsistkowicę, w którym to przypadku dodaje się leczenie Tynidazol 2 g raz dziennie.

W przypadku leków stosowanych u kobiet w ciąży z kandydalnym zapaleniem pochwy obowiązują specjalne wymagania. Leki powinny mieć niską toksyczność dla płodu, a także skuteczność i dobrą tolerancję dla matki. Nie można stosować wielu leków przeciwgrzybiczych ze względu na działanie teratogenne. Ponadto podczas ciąży nie stosuje się ogólnoustrojowych leków przeciwgrzybiczych. Leki dopochwowe są bezpieczne, aby zmniejszyć ryzyko niepożądanych efektów u kobiety w ciąży i dziecka. Jednak nie można również wykorzystać lokalnych funduszy z grupy imidazolu. Dozwolone narkotyki w tym okresie to świece Pimatsucin i Zalain.

Podsumowując, należy zauważyć, że każdy lek na grzyby wykazuje jego skuteczność, ale trudno jest wymienić najlepsze lekarstwo na grzyby, ponieważ wrażliwość patogenów na nie jest inna. Czasami pacjent musi przejść kilka kursów, aby znaleźć dla niego najbardziej skuteczne lekarstwo. Ważne jest również, aby pod koniec leczenia przez miesiąc leczyć paznokcie i skórę stóp profilaktycznie Mycospray. Jest to szczególnie ważne po wizycie w saunie lub basenie. Zabiegi zapobiegną infekcji grzybiczej w miejscach publicznych. Dzięki właściwościom dezodoryzującym Mikosprey eliminuje stopę z nieprzyjemnego zapachu. Przydatne i konieczne będzie leczenie butów tym lekiem.

Leczenie grzybowych środków ludowej

W leczeniu szeroko stosowane są również środki ludowe na grzyby. Często stosuje się je w przypadku uszkodzeń paznokci, jeśli nie chcą używać poważniejszych środków. Należy pamiętać, że środki ludowe będą musiały być leczone dłużej niż oficjalne leki przeciwgrzybicze i istnieje wysokie prawdopodobieństwo nawrotu.

Jak wyleczyć grzyba w domu? Przede wszystkim musisz dostroić się do długiego i regularnego leczenia bez przerw. Po drugie, możesz zażywać kilka leków w ciągu dnia, naprzemiennie. Po trzecie, należy stosować zalecane produkty ostrożnie, nie przekraczając stężenia i czasu ekspozycji, aby leczenie grzyba w domu nie spowodowało poważnych poparzeń. Istnieje wiele środków ludowej, zajmiemy się niektórymi z nich.

Leczenie grzybów octowych

Wino lub ocet jabłkowy powstrzymują rozwój grzybów, szczególnie we wczesnych stadiach. Zasada działania jest prosta – nie rosną w kwaśnych grzybach. W przypadku choroby stóp dodaje się codzienne kąpiele z dodatkiem octu i balsamu – na paznokieć nakłada się gaziki nasączone 6-9% octu (im wyższe stężenie, tym bardziej skuteczne działanie). Według niektórych przepisów ocet jabłkowy należy zmieszać z olejem roślinnym 1: 1, ale stężenie zmniejsza się o połowę). W roztworze gąbkę zwilża się i nakłada na paznokieć przez 4-5 godzin, mocuje za pomocą opaski lub pilnika. Terapia octowa stanowi uzupełnienie leczenia i przyspiesza proces gojenia, o czym świadczą recenzje pacjentów. Ale przed zabiegiem należy ugotować nogę w ciepłej wodzie z sodą, aby zmiękczyć płytkę paznokcia i lepiej wniknąć ocet. Czy soda zabija grzyba? Nie, ponieważ nie jest to środek grzybobójczy, ale zapobiega jego rozprzestrzenianiu się. Po zabiegu do zabicia grzyba stosuje się ocet..

Możesz użyć różnych przepisów, w których obecny jest ocet i różne dodatki: jajko, ocet, olej – maść, która jest nakładana na dotkniętą skórę i paznokieć lub roztwór alkoholu, nadtlenku wodoru, octu. W pierwszym przepisie biorą jedno jajko + olej roślinny + 70% esencji octu. Oleje i esencje zajmują dwie połówki skorupy. Po dokładnym wymieszaniu uzyskuje się płynną śmietankę, którą należy przechowywać w starannie zamkniętym słoju. W nocy nakładają „krem” na parzone stopy i zakładają skarpetki, spłukują rano.

W drugim przepisie 6-9% octu, alkoholu i nadtlenku wodoru bierze się w równych częściach. Nałożyć watę na dotknięte paznokcie i otaczającą skórę i odstawić nie dłużej niż 15 minut. Następnie jest zmyty pod bieżącą wodą, a noga jest dobrze wysuszona. Ten preparat jest agresywny i może powodować podrażnienie wrażliwej skóry..

Czy nadtlenek wodoru zabija grzyby?

Recenzje wskazują, że leczenie jest skuteczne, ale bardzo długie. Do leczenia pobierają 3% nadtlenku wodoru, nakładają go na waciki i wykonują płyny na dotkniętych paznokciach. Odstaw na 15 minut dwa razy dziennie. Możesz również nasmarować paznokieć nadtlenkiem wodoru zmieszanym z 6% octu – to zwiększy skuteczność zabiegu. Składniki są pobierane w tej samej ilości, mieszane i nakładane na dotknięte paznokcie w postaci płynów. Zastosowanie tej mieszaniny w połączeniu z olejem z drzewa herbacianego będzie skuteczne (stosować na przemian w ciągu dnia).

Wydajność oleju z drzewa herbacianego

Powszechnym w leczeniu grzybiczych zmian skórnych jest drzewo herbaciane (olejek eteryczny). Zastosowanie grzyba opiera się na fakcie, że olej ten hamuje wzrost dermatofity, trichofity i niektóre gatunki szczery. W badaniach olej z drzewa herbacianego jest skuteczny przeciwko dermatofitom, a grzyby Candida i Trichosporon są na niego mniej podatne. Najbardziej podatny na olejek z drzewa herbacianego jest lipofilowy drożdże Malassezia furfur, powodujące wielokolorowe porosty. Nałożyć olej na zewnątrz i skutecznie olej 100%. Jednak wielu pacjentów nie uważa jego zastosowania za główne leczenie, ponieważ w ich przypadku było to nieskuteczne.

Olejek z drzewa herbacianego z grzyba stosuje się w następujący sposób:

  • Rozpocznij leczenie mocząc stopy w ciepłej wodzie, do której dodaje się 5-6 kropli oleju. Ta procedura ma działanie dezodoryzujące, zmniejsza pocenie się nóg i przygotowuje paznokcie do zabiegu..
  • Nogi dobrze wysychają i nakładają kilka kropli na dotknięte paznokcie. Musisz wetrzeć olej w paznokieć bawełnianym wacikiem, pozwól mu się zanurzyć. Ponadto, zwilżając kij, musisz przetworzyć pobliskie obszary skóry. Jeśli olej powoduje podrażnienie (może to być ze zbyt wrażliwą skórą), można go rozcieńczyć olejem słonecznikowym.
  • Leczenie przeprowadza się dwa razy dziennie, bez pominięć. Kurs ogólny powinien trwać co najmniej dwa miesiące. Ta procedura powinna być częścią codziennego życia..
  • Jeśli znajdziesz rafinowany olej odpowiedni do stosowania doustnego, możesz wziąć jedną lub dwie krople z 1 łyżeczką kwaśnej śmietany. Obserwuj swoje samopoczucie, być może zaostrzające zapalenie żołądka.

Spośród roślin skutecznych w grzybicach są glistnik, z soku, z którego przygotowuje się nalewkę alkoholową. Świeżą roślinę przepuszcza się przez maszynę do mięsa, kleik jest filtrowany i wyciskany przez gazę, a sok jest mieszany z 70% alkoholem w stosunku 1: 1. Mieszanka jest wystarczająco nalegana dzień w chłodnym miejscu. Przed leczeniem stóp i paznokci nalewką z glistnika noga jest gotowana na parze w gorącej wodzie i dobrze wytarta. Następnie dotknięte obszary są smarowane nalewką, koniecznie włączając przestrzenie między palcami i obolałymi paznokciami. Proces leczenia jest długi.

Microsporia odnosi się do dermatofitozy i wpływa na skórę i włosy, w rzadkich przypadkach na płytkę paznokcia. W oficjalnej medycynie do leczenia stosuje się jod, który działa na patogen grzyb Microsporum, ale stosuje się go w połączeniu z lekami przeciwgrzybiczymi. Podczas leczenia skóry 2-5% jodem smarują ogniska rano, a wieczorem stosuje się dowolną maść przeciwgrzybiczą: Klotrimazol, izokonazol (Travogen), bifonazol (Mikospor, Bifosin), terbinafina (Lamisil, Exifin, Thermicon, Binafin) Z zastosowaniem grzybicy paznokci Jodinol: Wacik jest impregnowany lekiem, nakładany na paznokieć i mocowany opaską. Odstaw na 30 minut. Balsamy wykonuje się dwa razy dziennie. Skuteczność samego jodynolu bez stosowania środków przeciwgrzybiczych jest wątpliwa.

Zastosowanie smoły brzozowej z grzyba

Smoła brzozowa ma działanie antyseptyczne, a jej miejscowe działanie drażniące prowadzi do poprawy ukrwienia w miejscu aplikacji i stymulacji regeneracji naskórka. Te właściwości smoły są stosowane w medycynie w leczeniu wielu chorób skóry. Jest stosowany zewnętrznie w leczeniu egzemy, chorób grzybiczych, łuszczących się porostów, świerzbu.

Jest produktem destylacji kory brzozy (jej zewnętrzna część). Mieszanina substancji żywicznych, fenoli, kwasów organicznych i węglowodorów aromatycznych. Czarny lub ciemnobrązowy płyn o specyficznym zapachu. Nakłada się go na dotknięte obszary bardzo cienką warstwą co 3 dni. Częste i długotrwałe stosowanie może powodować podrażnienie skóry i zaostrzenie procesu. Smoła ma specyficzny zapach, dlatego manipulacje należy wykonywać na świeżym powietrzu (balkon) lub w dobrze wentylowanym pomieszczeniu. Nie nakładaj produktu przed snem. Jest to funkcja leku, która nie pozwala wielu z niego korzystać..

Propolis kontra grzyb w ciele

Grzybobójcze, bakteriobójcze i dezynfekujące działanie propolisu pozwala na jego zastosowanie w leczeniu tych chorób. Najczęstszym lekarstwem jest nalewka z propolisu. Jeśli w aptece nie możesz otrzymać 20% nalewki, możesz ją przygotować samodzielnie. Na 100 ml alkoholu weź 20 g zmiażdżonego produktu. Propolis nie rozpuszcza się dobrze, a to potrwa kilka dni. Aby uzyskać całkowite rozpuszczenie, należy kilka razy wstrząsnąć butelką nalewki w ciągu dnia. Przed zabiegiem konieczne jest wykonanie kąpieli z ciepłą wodą, w której dodaje się sodę i mydło do prania.

Osusz paznokcie, wytnij i usuń grubość paznokcia pilnikiem do paznokci. Zwilż wacik (gąbkę) nalewką i nałóż na dotknięty paznokieć. Możesz naprawić wacik za pomocą bandaża, opaski. Opatrunek pozostawia się na noc. Procedura jest wykonywana codziennie. Przebieg leczenia może wynosić 4 miesiące, aw niektórych przypadkach więcej.

W miarę wzrostu paznokcia dotkniętą część należy stale odcinać, a pod paznokciem wybierać zmieniony naskórek. Aby uzyskać ogólne efekty, propolis można żuć, trzymać w ustach kawałek do wchłonięcia, a także wziąć nalewkę do środka.

Podsumowując, należy powiedzieć, że żaden z ludowych środków nie może całkowicie zabić grzyba, ponieważ wszystkie mają działanie fungistatyczne, to znaczy, że tylko zatrzymują jego rozmnażanie, ale nie dochodzi do całkowitego zniszczenia. Środki ludowe na grzyby mogą powodować poprawę kliniczną, ale w pewnych warunkach flora grzybowa ponownie się rozwinie i spowoduje nawrót choroby. Zatem leczenie chorób grzybiczych za pomocą środków ludowych może być stosowane oprócz głównego wpływu leku na grzyby..

Główne leczenie powinien przepisać lekarz po badaniu. Znalezienie i skontaktowanie się ze specjalistyczną kliniką lub ośrodkiem nie stanowi problemu. Jest to szczególnie ważne w przypadku poważnych zmian skórnych lub narządów wewnętrznych. Na przykład Centrum ds. Grzybic Głębokich w City Clinical Hospital 81 (Moskwa) zajmuje się diagnozowaniem i leczeniem, w tym chirurgią, grzybic. Leczona jest tu pierwotna i wtórna promienica dowolnej lokalizacji, a leczenie może być prowadzone ambulatoryjnie lub w szpitalu.

Niezależnie od wybranego narzędzia leczenia dezynfekcja obuwia z powodu chorób grzybowych ma ogromne znaczenie, ponieważ grzyby są wyjątkowo stabilne w środowisku zewnętrznym i długo pozostają na wewnętrznej powierzchni buta, co prowadzi do powtarzających się infekcji.

Dezynfekcję butów można przeprowadzać na różne sposoby, zaczynając od rozpylonych w niej środków antyseptycznych, a kończąc na półprofesjonalnej dezynfekcji specjalną kamerą domową. Obróbka chemiczna obejmuje:

  • Esencja z octu 40% Przetrzyj wnętrze buta bawełnianym wacikiem zamoczonym w esencji, zostaw wacik w środku i włóż buty do szczelnej torby na jeden dzień.
  • Rozwiązanie Miramistina. Przetwórz w środku i zostaw wacik w obuwiu, włóż buty do torby. Miramistin można wlać do butelki z rozpylaczem i codziennie przetwarzanych butów w środku.
  • Rozwiązanie Formidron. Przetwórz w środku i zostaw wacik, włóż buty do torby na noc.
  • Rozwiązanie Chlorheksydyna. Zabiegi przeprowadzane są w podobny sposób..
  • Spray Mycostop, Gorosten – produkty te są rozpylane wewnątrz buta, a następnie suszone. Przetwarzanie odbywa się przez co najmniej pięć dni.

Niektóre z wymienionych substancji mają ostry zapach (esencja Formidron), dlatego obuwie powinno być wentylowane przez kilka dni przed kolejnym użyciem. Chlorheksydyna i Miramistin Są bezwonne i nie szkodzą butom. Spraye są perfumowane i mają przyjemny zapach..

Uniwersalny dezynfektor KLENZ. Podczas pracy stosuje się środki przeciwbakteryjne: srebro i ozon. Nie wykorzystuje ciepła, płynnych chemikaliów, więc nie ma zagrożenia dla obuwia. Dezynfektor ma mały rozmiar 320-360-250 mm. Cykl dezynfekcji trwa 8 minut, po czym urządzenie wyłącza się niezależnie.

Łojotokowe zapalenie skóry i łupież

Grzyby powodują rozwój skóry głowy wraz z rozwojem łojotokowe zapalenie skóry i łupież. Łupież i łojotokowe zapalenie skóry głowy są spowodowane żywotną aktywnością grzyba Malassezia, który stale żyje na ludzkiej skórze, ale w pewnych warunkach szybko kolonizuje, co objawia się klinicznie swędzeniem, pojawieniem się skorup na skórze głowy i obfitym łupieżem. Dla niektórych staje się to prawdziwym problemem i są zmuszeni do uważnego monitorowania skóry głowy, przez długi czas za pomocą szamponu medycznego, aby zahamować rozmnażanie się tego grzyba. Każdy szampon terapeutyczny kontroluje powstawanie łupieżu z powodu syntetycznych środków przeciwgrzybiczych. Trzeba powiedzieć, że naturalne składniki szamponów mają słaby wpływ na powstawanie łupieżu. Najczęściej używane szampony to:

  • Substancje, które spowalniają podział komórek warstwy rogowej naskórka. Wizualnie łupież staje się mniejszy, ale przyczyna intensywnego podziału komórek nie jest wyeliminowana. Kiedy przestajesz używać szamponów z tą grupą substancji, łupież wraca. Substancje z tej grupy obejmują oscopyrox (lub piraminowa olamina, smoła i disiarczek selenu).
  • Substancje o działaniu antyseptycznym i przeciwgrzybiczym. Jest pirytionian cynku, wspinazol, ketokonazol, cyklopiroks.

Przedstawiono ketokonazol w postaci szamponu Nizoral, Kenazol, Dermazol, Ketozoral, Ketokonazol + Cynk, Keto Plus, Mycozoral, Sebosol-ketokonazol, Neo-farma.

Climbazole w postaci szamponu jest Mirolla, Włosy Sias, Vitoral, Dandren, Zinovit.

Wszystkie szampony Sulsen zawierają disiarczek selenu, szampon Stiefel stiprox i Keluel DScyklopiroks.

Cierpiące łojotokowe zapalenie skóry i łupież muszą zmieniać szampony, wybierając najbardziej skuteczne. Lub zastosuj produkty do pielęgnacji włosów i skóry głowy, które zawierają jednocześnie dwa składniki przeciwgrzybicze. Więc szampon Keto Plus zawiera dwie główne substancje – ketokonazol i pirytionian cynku. Pierwszy to prawdziwy lek przeciwgrzybiczy, który działa grzybobójczo i grzybobójczo na dermatofity, grzyby drożdżowe z rodzaju Malassezia furfur i Candida. Pirytionian cynku zwalcza infekcje bakteryjne i grzybicze, eliminuje łuszczenie się skóry.

Parapsoriasis nie dotyczy chorób grzybiczych, dlatego jego leczenie jest inne. Zalecane są kursy terapii witaminowej (Witaminy z grupy B.), kwas askorbinowy i kwas nikotynowy. Na zewnątrz, w ostrej postaci i zaostrzeniu, wskazane są maści kortykosteroidowe i aerozole (Oxycort, Polcortolon), maści z antybiotykami (Linkomycyna, Erytromycyna) Terapia PUVA daje pozytywny efekt.

Dodaj komentarz